Vandaag was Sezer voor het laatst mee met Thea van de Amsterdamse uitlaatdienst Flaporig. Hij kan sinds een paar weken niet meer goed meekomen en in overleg met Thea heb ik besloten er mee te stoppen. Met z’n strik om ging Sezer op deze ijskoude, maar zonnige dag voor het laatst in het hondenbusje vanaf IJburg richting Amsterdam Noord. Hij heeft de andere honden getrakteerd op pensstaafjes. Zwemmen in het IJ kon vandaag natuurlijk niet vanwege het ijs, maar dat was altijd wel Sezers favoriete bezigheid. En stokken halen die Thea gooide.
Ik vind het jammer dat hij niet meer mee kan, Sezer keek altijd ongelooflijk uit naar Thea. Ik denk dat zij de enige is met wie hij meeloopt zonder naar mij om te kijken… Ze is ontzettend goed met honden en met koekjes geven. Wat mij betreft heeft Thea met Flaporig de beste hondenuitlaatservice van Amsterdam. De website vind je op www.flaporig.nl.
Een nieuwsgierige Jersey op Biologische melkveehouderij Brookford Farm, Rollinsford, New Hampshire (VS). Foto door iLoveButter.
Er is een initiatief gestart om bij wijze van experiment te proberen alle biologische producten BTW-vrij te maken en dat voor een periode van tenminste 2 jaar. Bij het behalen van 40.000 handtekeningen voor een petitie met dit voorstel, moet het in de 2e kamer behandeld worden. Als tijdelijk de BTW op Eko eten wordt afgeschaft, zal de vraag daarnaar toenemen. Als het volume groter wordt, kunnen de prijzen dalen enz. In navolging op het stimuleringsbeleid in de autobranche, waarbij flinke kortingen worden gegeven op de bijtelling en de bpm van milieuvriendelijke auto’s, moet dit verzoek een simpel hamerstuk in de Tweede Kamer kunnen zijn.
Het is alweer laat. Het bioritme is nog niet helemaal op orde, oververmoeid was ik al voordat ik vertrok, maar 8 uur in de min helpt niet echt kan ik vertellen. Ik maak nog even een flesje Tsingtao (60cl en van oorsprong Duits dus goed) open en help m’n oude vader nog even met inchecken. Hij zit in Hong Kong en vliegt morgen terug naar Europa. Nu goed, ik wil toch nog snel even iets vertellen over Shanghai. De gidsjes doen er zo lyrisch over, dat het de superhippe, snelle stad van China is en zo. Nou, met respect, maar dan lijkt me de rest van China een behoorlijk duffe bedoeling. Ik bedoel, het is inderdaad wel een stad die volop in beweging is, maar zo superdeluxe is het nou ook weer niet. Singapore is gelikter, Bangkok is drukker en zelfs Fukuoka hipper om maar wat te noemen.
Behalve dat er nogal wat Chinezen hier rondlopen, zijn er nog andere dingen die er meteen aan herinneren dat ik in China ben. Censuur bijvoorbeeld. Later meer over fascinerend Shanghai!
Nu, daar ga ik dan weer. De doctrine handhaven, de doctrine dat ik dicht bij mij medewerkers wil blijven staan. In een vorige stukje over Portugal heb ik dat al eens uitgelegd. Binnen 24 uur naar mijn besluit om “te gaan”, weet ik weer hoe ik bij al mijn gewaardeerde koeriers het dagelijks leven overhoop haal.
Omdat ik wel een aantal dagen wegblijf, moest ik mijn werkzaamheden overdragen, dat kostte al de nodige tijd en moeite, maar ik vind het mooi om te zien hoe iedereen z’n beste beentje voor zet en het bedrijf overneemt. Dat roert me, ik verlaat het land met veel vertrouwen. Lees hier verder….→
Ja, geloof je niet he die titel he! Maar ik ben echt zo fier met onze Nationale Spoorwegen. Ik kwam terug uit Leien laatst, met de trein waarmee ik steeds vaker reis. Ik ben al langer autoloos, maar tot kort geleden ging ik uit principe de stad niet uit. Wat moet ik in de provincie?! Vertel het me! Nu ja, ik moet er toch soms heen, al was het alleen maar voor het werk. Nu heb ik zo’n reductiekaart gekocht zelfs.
Anyways, ik was dus in Leien en nam de trein naar Amsterdam en wist dat ik op SPL moest overstappen, m’n stalen Workcycles ros stond op Sloterdijk. Om weer een vliegtuigkoerier te regelen was ik de hele reis aan de telefoon en besefte te laat dat ik er op de luchthaven uit moest. Vlak voordat de deuren sloten sprintte ik er uit. Tsssss zo sloten de deuren en ik staarde naar m’n tweede gsm die nog op de bank lag…
Snel naar boven naar het loket en daar bleek dat ik echt oud word, of cynisch, of allebei. Ik ben nog wel eens nogal kritisch geweest op de treinmaatschappij NS dus ik verwachtte eigenlijk niet veel.
Ik kwam aan het loket en vertelde in één zin wat er gebeurd was. M’n bek viel open, excusez le mot, de meneer loketbediende pakte z’n gsm en belde de verkeersleiding die direct contact opnam met de HC van de trein in kwestie! HC, das geheimtaal voor de aanvoerder der conducteurs. De meneer aan het loket vertelde me dat de conducteurs in de trein gingen zoeken. Ik stond er een paar minuten en was nog steeds wantrouwig. Daarom belde ik met m’n zakengsm naar het verloren toestel. Er werd opgenomen, “met Edwin”. Ik bedankte Edwin en vroeg hem vriendelijk of hij de gsm aan een conducteur wilde geven. Met een nadruk op het eerste deel van het woord zegt Edwin dat hij de hoofdconducteur is en dat hij mijn gsm bij Gevonden Voorwerpen gaat afgeven. “Ik zet het toestel nu uit om misbruik te voorkomen en morgen kunt u het ophalen”. Volgende ochtend stond ik 8am op CS, een blije bagagemedewerker overhandigde mij de Nokia, hij lag klaar op de balie.
Zo soepel, zo klantvriendelijk, zo geolied, zo betrokken en echt… Edwin bedankt! Of zou het dus toch in het bloed zitten om het dus wel zo mooi te doen, maar lukt het niet altijd. Ik besef dat ik meer bewondering heb voor de personeelsleden van de NS dan ik dacht.
Een ondernemer neemt nachtrust natuurlijk niet zo nauw en dus moest ik er afgelopen nacht nog uit voor een e-mail. Gebeurt vaker, maar deze keer was met gemengde gevoelens. Ik keek uit het raam en de wereld was wit geworden. Het eerste gevoel was, gelukkig, een overweldigend gevoel van al die pracht, die stilte, dat stralen in de nacht. Daarna begon het vloeken… ik moest die ochtend naar Den Haag, naar een consulaat en kon geen vertraging gebruiken. Daarnaast had ik die ochtend twee on-board couriers geboekt staan. Sneeuw is killing dacht ik nog, maar ging toch weer lekker slapen.
De volgende ochtend keek ik bij het trillen van de wekker nog eens naar buiten, verdammter Schnee noch immer da! Nu we zullen zien. Ik grapte nog dat het een tijd geleden in Londen gesneeuwd had en het hele raderwerk tot stilstand was gekomen. De stad beschikte over drie sneeuwschuivers en er was dus geen beginnen aan. Gelukkig reed de trein redelijk op tijd, maar de vluchten naar o.a. Roissy CDG werden ernstig vertraagd. Op Schiphol ging het nog net, genoeg mensen met bezems, maar in Parijs kwam het ganse raderwerk… inderdaad.
De toestellen van mijn koeriers werden in de Haarlemmermeersche polder aan de grond gehouden en zij dreigden zo hun aansluitingen naar Algiers en Mexcio Ciudad te missen. Echter, die intercontinentale kisten stonden natuurlijk ook nog gewoon op Franse bodem, te wachten op de-icing… Kwam allemaal goed dus.
Na een dag vol beslommeringen is het lekker om even de sneeuw in te stuiven, de hond had er ook wel zin in. Zover de benen nog willen maakt hij gekke sprongen in de sneeuw en vangt alle sneeuwballen die de kinderen gooien. Gegil en gelach en een hond helemaal door het dolle, de sneeuwpret is compleet! Toch nog even een ommetje gemaakt, hij moet ook lopen. Totdat we een paar grote sneeuwballen tegenkomen, die moeten er aan! Grrrrr!!! Zie de film:
Met Google Earth en Maps kun je een hoop zien, in het begin alleen kaartjes, nu is de boel een stuk levendiger met foto’s van de straat. Soms kom je echte actie tegen, bijvoorbeeld bij onderstaande straatfoto’s die ik van m’n zus toegestuurd kreeg. De Amersfoortse brandweer laat een omaatje zo ontzettend schrikken dat ze van haar fiets pleurt. Let wel, de Google-auto die het allemaal vastlegt rijdt ook rustig door. Gelukkig komt iemand de oma helpen, zoiets is nog gewoon in de gemiddeldste stad van Nederland. Dat Google zich behoorlijk schaamt blijkt wel uit het feit dat uren nadat ik de screenshots vastlegde, de foto’s weggehaald werden. Arme oma, even was ze wereldberoemd, maar nu weer verzonken in Amersfooortse anonimiteit. Lees hier verder….→
Soms heb ik het gevoel dat er een soort van doorstart is, dat ik even ben blijven hangen en dat het dan ineens weer op gang komt. Dat het nu echt begint, dat het nu gaat leven. Natuurlijk klopt dat gevoel niet, want hiervoor ging het ook wel, maar toch, zo gevoel is prima, heerlijk zelfs. De Dijk heeft er een mooi liedje over. He hoo let’s go-gevoel! Yeah! Lees hier verder….→
Dat is nou toch aardig, de ene clown die de andere clown aanvalt. Alleen is het niet helemaal een eerlijke strijd. De aanvallende clown is oud, gewiekst, slim en de aangevallen clown een dommertje. Lees het hieronder:
Ingezonden brief, geplaatst in De Volkskrant op 7 november
Het risico dat de PVV een gevaar zal zijn voor de staatsveiligheid wordt door henzelf bevestigd. Op de internetsite van elke politieke partij staat dat we lid kunnen worden,behalve op die van de PVV, die mogen we alleen steunen als donateur. De PVV is een vereniging met maar één lid.Een autoritaire methode. De reden daarvoor kan alleen zijn dat democratisch genomen beslissingen door leden de vrijelijk te spuiten modder door de stuurman zouden beperken. Het predikaat ‘extreem rechts’ moge vooralsnog te sterk associëren met het gruwelijke nazi verleden, maar juist die geschiedenis heeft laten zien dat we waakzaam dienen te zijn voor een volksmenner die op een opportunistische golf surft, roepend dat hij de schuldigen kent.Deze ‘schuldigen’ zijn vooral de kinderen van de arbeiders die wij hiernaartoe haalden om onze welvaart te vergroten.We kunnen, 40 jaar na deze intocht, deze kinderen niet wegzetten als criminelen of terroristen maar dienen hen te helpen om tussen twee culturen een maatschappelijk verantwoorde weg te vinden. Het laagje beschaving waarmee wij ons bedekken laat los, we zouden ons niet moeten verlagen tot het ongenuanceerd stigmatiseren van een deel van onze bevolking.
Het verkiezingspamflet van de PVV spreekt over ‘het fatsoen moet terug in onze samenleving’. Lijkt ons een goed streven, met name voor de PVV.
Doede 
dinsdag 26 januari 2010 
15:25 
Later meer over fascinerend Shanghai!
Nababbel