Zonder woorden… Fijn jaar 9 allemaal!

Foto Llama Zotti.

Lekker de feestdagen door… bestel mar! Het lied van Rowwen Heze is al een heerlijke meedanser, maar speciaal om 2009 mooi te beginnen, staat hieronder de kippenvel versie… Veel plezier en mooie dagen wens ik u allen!

‘t Keumt mie veur ge zit allien ge zit te baale
Ge zit al oore lang te keike nar ow schoon
Niks te proate, niks te zeen, niks te beleave
Oet vervealing gadde mar wat zinnigs doon
En met de hand deep in de tes loepte de stroat op
Alles donker lampe oet, gordiene dicht
En net als ge bedenkt ik gaj nar hoes nar bed toe
Schient zachtjes in de verte ‘t verlossend licht

Ach bestel mar, bestel mar, bestel mar
Ge wet dat ik ‘t neet kan loate
Nog efkes en dan begin ik
D’r wir duchtig langs te proate

[Lees hier verder →]

Er wordt wel gezegd dat Das Leben der Anderen een einde maakte aan de Ostalgia. Dat had al veel eerder mogen gebeuren wat mij betreft, in mijn studententijd liepen lui trots rond in jassen van de Grenzschützpolizei. Spuug! Nu goed, net een film bekeken die door Cinema.nl de voorloper van Goodbye Lenin wordt genoemd. Het klopt, het zou een film uit de echte DDR geweest kunnen zijn. Het lijkt namelijk een pro-DDR film met onschuldig kattekwaad, maar dat is het niet… Het is een venijnig portret, maar laat tegelijk het mooie leven zien. Het mooie leven wat om genieten gaat, mooie muziek, feesten, moeilijke situaties met de stasi en vriendschap. Prachtige film, aanrader, Teresa Weißbach… tsja, sofort verliebt, alles klar.
Nee, ohne Spaß, total cool, bitte ansehen. De film is nu, vier jaar na de hit in Duitsland, ook in de lage landen uitgebracht.

Es war einmal ein Land und ich hab’ dort gelebt. Wenn man mich fragt wie es war, es war die schönschte Zeit meines Lebens denn ich war jung und verliebt.

Onlangs kreeg ik van mijn partij een uitnodiging om eens langs te komen in Den Haag voor een rondleiding en een gesprek met de kamerleden. Ik ging graag op de uitnodiging in, ik was nog nooit op het Binnenhof geweest, laat staan in een van de Kamers. Vanochtend hobbelde ik dus rustig achter de ochtendspits aan naar de Hofstad. Toch wel spannend om het hart van de democratie te bezoeken, de stad waar alles draait om het besturen van dit land. Het was nog rustig langs de hofvijver, aan alle kanten torenen de ministeries over de stad, ook het Binnenhof is nog leeg.

[Lees hier verder →]

Op Flickr bestaat een geheim genootschap waar ik helaas niet teveel over mag zeggen. Ik ben er een tijd lid van geweest, maar werd gedwongen het weer te verlaten. Toch kijk ik vaak nog met speciale genootschap-ogen naar m’n stad. Natuurlijk, de aanzichten die ik denk aan het genootschap toe te kunnen voegen, komen natuurlijk vooral voort uit mijn eigen verbazing, of beter, uit mijn eigen onoplettendheid in alle jaren hiervoor. Want ik fiets er zo vaak langs en op een dag denk ik, sjhuh… wat een mooi gebouw. Toe maar, u lezer, waar staat dit gebouw?

Een heftig drukke dag vandaag, een miljoen dingen op de to-do list en alles moet af want het is bijna weekeinde. Als de voorgenomen dingen niet af zijn, zeurt het in m’n hoofd. Toch vind ik het belangrijk om midden op de dag even helemaal te ontspannen, het hoofd leeg te maken zodat de laatste uurtjes weer fris geknald kan worden. Soms ga ik ’s middags in een tank liggen of maak een wandeling in het park, maar vandaag heb ik voor lunch eens de handen uit de (wijde) mouwen gestoken. Half uurtje werk, waarbij gezegd moet worden dat ik de rijst gisteren al had gemaakt en de verse tonijn had ik vorige week ingevroren. Ik ben het rollen tot kunst aan het verheffen, m’n messen heb ik al laten slijpen. Ik begrijp Jörgen Hofmeester steeds beter, het maken van sushi geeft een trots gevoel en het ontspant uitermate goed. Op zaterdag de spulletjes erbij zoeken in de Japanse winkel Beethovenstraat (”we staan op bladzijde 181″, zegt de bediende verheugd) is een leuk tijdverdrijf. Ik denk dat ik aan het einde van de middag op zoek ga naar een leuk café waar ik een heerlijk glas Gewürztraminer aan de lippen kan zetten. Nu eerst even smullen van m’n lunch, hmmm de wasabi prikt in m’n neus.

De verkiezingskoorts is ook in graffitiland aangekomen, getuige deze prachtige tekening van Oboema Obama op de grafittimuur bij de skatebaan op het Java Eiland. De foto is wazig door de mist op dinsdagochtend 4 november 2008.

Soms pakt het me, de kunst, net al bij meneer Grunberg, ik ben nu zijn boeken aan het lezen. Tijdens het lezen luister ik naar fijne muziek, bijvoorbeeld van The Killers. Die maken kippenvel muziek, dat wil ik dan ook weer even delen, net als de kippenvel passages van Grunberg. Lees en ril:

Sam’s Town

Nobody ever had a dream ’round here,
But I don’t really mind that it’s starting to get to me
Nobody ever pulls the seams ’round here,
But I don’t really mind that it’s starting to get to me [Lees hier verder →]

“Sommige mensen zoeken een huis, een paar druppels geluk, een dagelijks gesprek over het weer, ze zijn tevreden met kamermuziek en een beetje aanzien, vooral niet te veel, dat zorgt maar voor onrust en onrust is de vijand van het gezin. Voor hen is de wereld zo groot als hun woning, plus voor- en achtertuin, eventueel nog aangevuld met een kantoorstoel. Zolang de wereld zich niet met hen bemoeit zullen zij zich ook niet met de wereld bemoeien. Misschien dat ze af en toe eens gaan stemmen, maar dat is geen bemoeienis met de wereld, eerder een onschuldig ritueel.

Je hebt ook mensen in wie een brandende ambitie woont. De kamermuziek van het geluk zegt hun weinig, ze willen hun stempel drukken op de wereld, ze willen de wereld opnieuw inrichten en ze zijn bereid daarvoor een hoge prijs te betalen.”

Uit De joodse messias van Arnon Grunberg. Foto door Anatolii.