Iedereen in Alanya heeft een of meerdere stopwoordjes. Ayse verzucht vaak: Allahallah! Wat in het Nederlands Oh-mijn-God betekent. Ook hoor je vaak yapma, ga weg, hou op, als je gesprekpartner het niet kan geloven. Of nog eentje: Problem yok, geen probleem. Je tenen krommen bij deze zin, niets is een problemen voor de Turk, het pijnlijke is dat het een beleefdheids antwoord is, het duurde even voordat we daar achter waren. Maar de mooiste is wel het door Turken zeer veelvuldig gebruikte: Inshallah! Als God het wil. Het wordt gebruikt als men in de toekomstige tijd spreekt, immers, iets zal alleen gebeuren als God het wil. Voor mij heeft het woord een iets andere betekenis gekregen, het is een excuus voor het falen van jezelf, iemand anders, de autoriteiten of de maatschappij in het algemeen. Veel te gemakkelijk wordt iets afgeschoven op het lot, of op Gods wil.

Het is zwaar om hier een zaak van de grond te krijgen, niet te zwaar, begrijp me goed. Natuurlijk, ik weet dat een leiendakje niet voorkomt in het vocabulaire van een ondernemer, maar ik wil jullie de verhalen over de autoriteiten en de mensen met wie we te maken hebben toch niet onthouden. Hier en daar zal het voorkomen als een klaagzang, vandaar ook het stopwoordje van Ayse, maar het is hier niet alleen kommer en kwel. Integendeel, ik zal niet vergeten ook te vertellen over de pracht onze nieuwe woonplaats.

Inshallah, betekent, zoals ik zei: als God het wil. En dat is niet voor niets, want soms is het erg moeilijk zaken gedaan te krijgen. Je moet dan wel zeggen dat het pas gaat lukken als God het wil, maar het ligt veel vaker aan onverschilligheid, onwelwillendheid, onkunde en onwetendheid. Niet aan wat God wel of niet wil. Neem nu het ongeprivatiseerde elektriciteitsbedrijf TEDAŞ, UPC is hierbij vergeleken een grapje, maar eerst de Su.