Een dag als alle andere

Ik schrik, maar niet helemaal wakker. Half in slaap hoor ik klaaglijk piepen in m’n oor, Sezer staat naast me en hij klinkt zorgelijk. Het is net een uur geleden dat ik hem heb uitgelaten, laatste rondje zoals dat heet. Dat hij me nu alsnog komt wakker maken is zeer uitzonderlijk. Dat doet hij alleen als hij diaree heeft, maar omdat er buiten een pak sneeuw ligt, heb ik een donkerbruin vermoeden waar hij op uit is. Hij is dol op sneeuw en ziet in elke wit bolletje een sneeuwbal waar hij vol enthousiasme in hapt. Het gevolg is een overvolle blaas waardoor ik er dus ’s nachts een paar keer uit moet, bij de vorige sneeuwperiode hetzelfde gezeik. Ik spring dus snel uit bed, zodat Ayse niet ook nog wakker wordt. Eenmaal buiten in de sprookjestuin, trekje van een nachtelijke Galliër, besef ik dat ik m’n maatje weer eens heb onderschat. Sezer heeft het resultaat van piepen bij sneeuw onthouden en stuift als een malle door de tuin, van een volle blaas geen spoor. Grommend kruip ik een kwartier later weer in bed, de dag is zeer matig begonnen.

De volgende ochtend staat het chagrijn me nader dan de lach, slecht geslapen, al heeft de huis-Duitser het trucje niet nog eens toegepast, heel wijs van hem. De sneeuw ligt dik op de straten, ik glibber over het eiland, Sezer luistert absoluut niet als ik hem maan door te lopen naast de fiets. Hij knalt door de sneeuw, beukt en passant twee chiwawamormels omver en trekt zich niets aan van gillende vrouwen en kinderen. Ik hou me voor dat het toch zo leuk is voor hem, maar ik weet, dit wordt geen goede dag. Even later, als ik een stukje loop, hoor ik achter me m’n fiets omvallen, het kratje is afgebroken. Het kratje heb ik ooit nog gekregen van Š-point, maar ik verdring de gedachte aan m’n gewezen automobiel. Natuurlijk zit het kratje met een ketting vast, verbonden met het AXA-slot, wat uiteraard niet open gaat. Het is typisch zo’n dag. Voorbijgangers kijken me na, de hond rent vooruit en de man-met-grimmige-blik heeft niet eens een kind in z’n wat eigenaardige sleetje. Thuis, bij een laatste slok koffie, constateer ik dat deze weblog toch kapot is, m’n lieve eniste (zwager) Osman heeft gisteren onderhoud aan de server uitgevoerd, het Journal vertoont alleen nog de titels van de artikelen.

Toch wordt het een mooie dag, ik ben te laat op m’n werk, maar het deert me even niet. De stad is prachtig, de besneeuwde grachten zien er Pieckfijn uit en maken me zowaar een beetje blij. Op kantoor zet ik samen met collega Thomas een verhuizing in gang, onze afdeling wordt namelijk opgeknapt. De oplettende lezer zal zich achter het oor krabben en zich afvragen waarom. Dat doen wij dus ook, maar goed, we moeten tijdelijk ergens anders zitten. Onze afdeling is een grote zaal, twintig collega’s verdeeld over vier eilanden, overal zoemden pc’s (opscheppers hebben er wel vier op hun bureau). In een hoek dreunde een ondefinieerbare, it-erige kast. M’n nieuwe plek is het voormalige rookhok, net genoeg plek voor twee bureaus. Ik zit aan het raam, heb uitzicht op de oude kerk naast ons en die rust… Gek genoeg voel ik me weer lekker, het zonnetje schijnt. Als buiten weer een sneeuwstorm opsteekt besef ik, ach, het is toch een dag als alle andere.