Gisteren was ik met mijn lief naar het Concertgebouw, naar het optreden van Sezen Aksu. De titel verraadt het al… het was onbeschrijfelijk, geweldig mooi! Ik kan nu nog de rillingen over m’n rug voelen gaan bij de gedachte aan die stem, kracht en tederheid verenigde zich in de stem van de Koningin van de Muziek. Het Metropool Orkest was de diva waardig! Och, ik kan nog wel even doorgaan, we hebben een geweldige avond gehad in het Concertgebouw, hopelijk hoeven we niet weer acht jaar te wachten totdat ze er weer staat.

Opmerkelijk was dat Sezen flink verkouden was, tegen het zieke aan. Na het eerste nummer, Gülümse, moest ze al even de keel schrapen, wat ze pardoes in de microfoon deed. Ze verontschuldigde zich voor haar slechte gezondheid en grapte dat ze eigenlijk zelf niet wist dat er in haar een plek bestond waar, ondanks haar verkoudheid, toch haar stem vandaan kon komen. Het kenmerkt deze geweldige vrouw dat ze toch op de Bühne verschijnt!De afgeladen Grote Zaal was gevuld met veel meer kaas-Nederlanders dan acht jaar geleden, en terecht natuurlijk! Bij het zeer gevoelige en tedere İstanbul wist je overigens precies waar de Nederlandse Turken zaten, die pinkten een stevige traan weg, om daarna uit (bijna) volle borst mee te zingen. Bijna, want zelfs Sezen gaf toe dat ze het gebouw en, met een knipoog, het orkest zo serieus vond! Mij zong ze gelijk in het begin al de hemel in toen ze Belalım zong, dit nummer heeft Sezen ooit met Udo Lindenberg gezongen en dat was gelijk mijn eerste kennismaking met haar. En een leuk opstapje naar een gesprek met die wonderschone vrouw die nu mijn echtgenote is…

Het optreden van Sezen Aksu vormde de opening van het Turkey Now Festival. Burgemeester Job Cohen hield een openingspraatje en onder het publiek bevonden zich behalve meneer Cohen nog meer bobo’s zoals oud-kamerlid Fadime Örgü, Europarlementariër Joost Lagendijk en heel wat wethouders, raadsleden en andere gemeenteslaven. Het mag eigenlijk een wonder heten wat wij gewone menschen nog kaarten konden bemachtigen.

Schattig was overigens dat Veronica Divendal van Stichting Kulsan, organisator van Turkey Now, aan het begin van de avond vroeg om de cep uit te zetten en niet te fotograferen, te filmen of geluidsopnamen te maken. Mevrouw Divendal zal wel beter hebben geweten, want zo’n oproep komt absoluut niet aan bij een Turks (pop)publiek

Toen Sezen na het laatste lied afscheid nam en haar publiek en de organisatoren uitgebreid bedankte, snelden veel mensen naar voren om haar nog even van dichtbij te kunnen zien. Ik ook. Maar na ons aandringen kwam ze natuurlijk nog even terug, waarna iedereen nog sneller naar de plaatsen terug rende. Als toegift zong Sezen het prachtig Yalnızlık Senfonisi, slechts onder begeleiding van de piano. Het publiek rilde, sidderde, neuriede zacht en liet een traan. Een avond om niet te vergeten.

Voor een zo onbeschrijfelijke avond is dit toch een best lang artikel geworden. Sezen Aksu treedt vanavond op in de Doelen in Rotterdam, ook vanwege het Turkey Now Festival. Kaarten? Vergeet het maar.

Sezen Aksu, zang.
Arjan Tien, dirigent.
Metropole Orkest, begeleiding.
Ozan Doğulu, piano.
Murat Yeter, percussie.
Cihan Okan, percussie, achtergrondzang.
Hamdi Akatay, darbuka (wow!).
Göksun Çavdar, klarinet.
Ayda Tunç, viool.
Nurcan Eren, achtergrondzang, buikdans (wow!).
Mustafa Ceceli, toetsen.

Het programmaboekje zet ik nog online, geduld…