Burchtstad Kokura – SciFi in het echt

De wijk Kokura (小倉) is een oude burchtstad en het centrum van de stad Kitakyūshū, net zoals de wijk Hakata het centrum is van de stad Fukuoka. Een beetje verwarrend voor mij, want de trein vertrok vanuit Hakata, het kaartje koop je naar Kokura. Maar goed, ik ben aan de andere kant van de wereld, ik moet afstappen van vastgeroeste Westerse ideeën. Het ritje duurde erg kort, slechts een kwartiertje later stond ik vlak voor mijn chique zaken hotel. Niet verwonderlijk, heel veel zakenlieden reizen met de Shinkansen en overnachten in de hotels naast de stations. Alle treinen die ik heb gezien zaten voor 80% vol, geen wonder dat de vliegtuigen leeg blijven.

Na een heerlijk opfrissende douche wandelde ik het stadje in. Het was, na een reis van ruim 15 uur mijn eerste echt contact met Japan. Strange Days heet de film geloof ik, was het eerste wat bij me opkwam. Een vriend van me, nota bene getrouwd met een Japanse, had de steden al vergeleken met Blade Runner. Nu, het beeld moet dan wel duidelijk zijn. Alles komt erg in-de-tijd-vooruit voor, niet perse hyper-modern, doorgeschoten is wellicht het beter woord. Hoe moet ik het zeggen… overal gadgets, neons, moderniteint, maar zonder een mooie afwerking. Ruw beton, buizen, elektriciteitsdraden, en overal wegen, paden, monorails, roltrappen, rolbanen en weet ik wat niet, kris, kras over elkaar heen, door elkaar. Maar vooral de neons en de super-mega-schermen die je van alle kanten toeschreeuwen. Oog-, oor- en gevoelverdovend. De natte droom van meneer Orwell. Ik kan bovendien geen enkele poging ontdekken om gezelligheid of intimiteit te creëren. Althans, niet die ik verwachtte, misschien vond ik het daarom zo moeilijk een restaurant te vinden.

De burcht was trouwens wel heel mooi en stak sterk af bij de gedrochten aan het kanaal en de bazaar daarachter. Toch zat het oude bouwsel net iets te strak in de lak, het leek net iets te gelikt en uiteindelijk besloot ik dat het nep was. Een eindje verderop langs de kust staat een Centraal Station en een Domtoren, mij maak je niets wijs. En inderdaad, het bord meldt vol trots dat het kasteel in 1990 is herbouwd, met gebruik van de modernste technieken. Ach, weer eens een andere kijk op de geschiedenis.

Uiteindelijk liep ik een restaurant binnen waar enige Latijnse en Arabische karakters op de gevel en ook op de menukaart stonden. Ik wilde toch een klein beetje weten wat ik zou eten, ik wilde heel graag vis en geen varken (polk). Het werd een pizza met vis, geserveerd met, jawel, stokjes. Na het eten viel ik bijkans om van vermoeidheid, al was het pas een uur of elf. Een nachtje doorhalen (nog een) zat er niet in, maar ik wilde wel even in het café op de 30e verdieping van m’n hotel een biertje doen. Ik kuierde er in korte broek en polo naar binnen, een knipschaar ober schoof mijn stoel aan. Voor me een prachtig uitzicht over de stad en de bergen, achter me een chique jazz-club met dames in het lang en heren in driedelige kleding. Ach, het heeft wel wat, zo’n lompe Europeaan tussen allemaal poenerige Japanners.

Vanachter m’n Saporro – smaakt uitstekend na een dag rondsjouwen bij 35°C – kijk ik uit over de havenstad. Dit was een van de eerste havens vanwaaruit men handel dreef met de buitenwereld, eerst met Korea en China, daarna met Portugezen en Hollanders. De stad onder mij was het oorspronkelijk doel van Fat Man, maar het was bewolkt en de Amerikaanse piloot week met zijn atoombom uit naar Nagasaki. Kokura is heel gebleven en is niet groter dan Haarlem, maar komt vele malen krachtiger over. Komt het door de haven, de hoogbouw of de brede wegen? Dan toch zeker door de Shinkansen en de monorail, die onder me af en aan rijden.

Alles lijkt zo anders, maar toch weer niet. Zeker van buiten lijkt alles vertrouwd, maar toch weer niet. De ober heeft zojuist met moeite uitgelegd dat de Saporro op is. Ik doe daar niet moeilijk over, doet u mij een ander biertje. Even later knipschaart hij een glas water op tafel. Ik moet zo ontzettend denken aan die ene film die ook in een hotel speelt…