Hanoi is anders dan Saigon, qua bouw zou je aan het verschil van Amsterdam en 010 kunnen denken. Hanoi is oud, de oude wijk wordt gevormd door pielige straatjes, tot ver in de 19e eeuw was dit de ommuurde stad. Aan het einde van onze straat staat nog de enige overgebleven poort. Winkelier en ambachtlieden betalen belasting over de breedte van hun zaak, het resultaat laat zich raden. Ik zeg expres ambachtslieden, want net als in Istanbul zijn er ambachtstraatjes, de blikstraat, de feestversieringstraat, de tassenstraat, papierstraat enz. De zijdekleermakers zitten aan de grote dure straten, de bamboeladders komen uit achteraf steegjes. Omdat de winkels natuurlijk veel te klein zijn zet iedereen alles op ‘t trottoir, ook eettentjes koken op de stoep, de klanten zitten ernaast aan kleine tafeltjes. Wij, de voetgangers lopen dus op straat, het domein van de miljarden scooters, uitkijken dus!

Ondertussen hobbelen de cyclo’s langs ‘Cyclo Sir, one hour Sir’ en dat dan een keer of vijf. Een cyclo is een bakfietsje, een stoel voor de passagier (twee wielen), de bestuurder er achter (een wiel), zie ook het tweede filmpje. Af en toe propt zich een taxi door het gewoel, of een dikke Lexus. Langs ons rennen vrouwen met rieten punthoeden en manden aan een juk, soort emmertjes-water-dragen. De jukvrouwen verkopen van alles, fruit, groenten, drinken, boeken enzovoorts, of ze verzamelen oud-papier. O ja, alle brommers toeteren, alle auto’s ook, de cyclo’s zeuren om een rit, de taxi’s en honda om ook (brommer waar je achterop kan), de winkeliers zeggen ‘Hello, hello, where do you go’ en de jukvrouwen kijken je vanonder hun juk smekend aan. Al met al een frisse ochtendwandeling, je bent zo wakker, als je dat al niet was van de sterke, lekker geurende Vietnamese drupkoffie.

Zigzaggend banen we ons een weg door deze heksenketel en bereiken we het meer, Hoan Kiem. We wandelen er door het park, de relatieve rust is heerlijk, het toeteren is wat verder af, de krekels snerpen wel door merg en been. Als brommers op de stoep komen, jaagt de agent ze er af, terwijl het elders wel normaal is dat de honda’s je van de sokken rijden. We passeren Den Ngoc So, een 14e eeuws tempeltje op een eilandje, verderop het lelijke Hanoi People’s Committee gebouw met daarnaast een standbeeld van de stichter van Hanoi, Koning Ly Thai To, hij lijkt wel een beetje op Confusius, hier zonder opzet uitgesproken als : Confuse-ius.

Mette vroeg me een paar dagen geleden eens een filmpje te maken van het oversteken in Vietnam, want net als in Phnom Penh is dat een heel aparte belevenis. Het verkeer stopt namelijk niet, de enige manier om aan de overkant te geraken is door gewoon te gaan lopen. In het begin maakten we nog wel eens een foutje, we versnelden of stopten, dat is niet de bedoeling. Steady pace, gewoon doorlopen. Dat dat met gierende zenuwen gaat kun je zien in de filmpjes hieronder, de eerste is bij het beeld van de koning, de tweede op de rotonde voor de Opera. We gaan nu weer de stad in, later meer over de Franse wijk, het massoleum en de verrassing voor Coen.

Hmmm bovenstaand filmpje is tot drie keer toe niet gelukt, hopelijk lukt het vanavond.