Vanavond liep ik ineens door de straten van Antalya, opnieuw! Het is een tijd geleden, 2005 dat ik er echt liep, maar nu herleefde alles ineens weer. Daar moet een blog aan gewijd worden, al was het maar omdat ik in die tijd met le Journal begonnen ben. Mijn zwager strandde in die prachtige stad aan de Méditerranée, nadat hij en z’n reisgezellen eerder werden bedreigd door de bosbranden. Nu was er met de boeking iets niet in orde en moesten ze noodgedwongen een nacht overblijven in de stad met burcht. Zeker geen straf, zeker niet als je kale (burcht) içi (binnen) zit met uitkijk op de jachthaven. Zwagerlief belde ons of we even konden kijken naar een hotel, geen probleem natuurlijk. Precies dat is waar ik heen wil.Vanavond ben ik weer door de straten van Antalya gelopen, heb rustig gekeken naar hotels, rondgevraagd welke er nog kamers hadden voor vier personen. Gebladerd in hun dikke gastenboeken op de balie, gelezen wat monsieur Etcetera, Frau So-und-so van ‘t hotelletje vonden. Gekeken op de prijslijst, weer verder gewandeld. Rustig gekeken naar het uitzicht, de kamers aan een onderzoek onderworpen. Is er een douche? Daarna van alle hotels achteloos even de afstand tot de Havalimani berekend, dat doet er ook toe. Morgen is het weer vroeg dag.

De lezer weet waar dit heen gaat, het internet. Elke dag ervaren we zo een geweldige vooruitgang dat het gewoon is geworden. Vroeger hadden we op het werk een dik boek staan, van Columbus. Met heel veel hotels in heel veel steden op de wereld. Geen reviews of foto’s, prijzen dateerden van lang geleden. Bovendien, in het boek stonden niet alle hotels ter wereld. Nu is het internet zelfs zo krachtig dat mijn zwager mij belt om even te kijken. Dat kan ook, gewoon tijdens het eten. Hij is ter plekke, ik zit 3973km verderop, waarvan 2598km op autowegen… Ik hang in het glasvezel dat het wereld wijde web heet en kan alles, zeker vergeleken bij een jaar of tien geleden.

Maar ach, mijn zwager en de zijne nippen aan een lekker wijntje op een terras dat over de Limani kijkt, de zwoele mediterrane wind in het gezicht. Op de achtergrond rumoert de oude stad, genietend, wentelend in Turks genot, een veel te groot contrast met mijn laptop.