Och och, zo nu en dan wordt het zelfs in de zomer toch sentimenteel. Vorige week heb ik m’n nieuwe speeltje ontvangen, een Samsung P2 (dank aan de goede service van de MP3shop). Gelijk vol gedonderd met nieuwe cd’s die ik had gekocht en gekregen (Sezen Aksu, Ellen ten Damme) en oude krakers (die Toten Hosen, de Dijk, Linkin Park). Lekker op het fietsje, oortjes in en knallen maar.

Dan wordt je wel eens bevangen door een mooi nummer, een mooie stem. Ellen, ik kende haar alleen vanaf haar opoe fiets, zingt als een engel, zo teder, zo mooi. Sezen heeft zich, tegen mijn verwachting in, opnieuw, krachtig overtroffen! Nieuwe melodieën, nieuwe instrumenten, dezelfde diva. Ik kan niet wachten totdat ze weer naar het Concertgebouw komt.

Toch kunnen die oude rotten er ook wat van. De broer van Huub overleed vorige week, bijzonder treurig denk ik wanneer ik het hoor op het nieuws. Dieper raakt het op m’n koptelefoon als Huub zingt “iedereen gaat maar dood”. Het lied Niemand in de stad gaat er voor mij over dat iedereen op een gegeven moment uit je leven verdwijnt. Misschien door de dood, maar ook gewoon omdat, die andere kant, het leven, z’n beloop heeft.

In de loop van de tijd heb ik een paar (verdere) vrienden verloren aan de dood. Op het moment zelf nam ik het voor waar aan, later blijkt toch dat het me toch meer gedaan heeft dan gedacht. Ik waak voor de dag dat een van mijn beste vrienden gaat. Of voor de dag dat iemand gaat die eens mijn beste vriend was. Want dat zou mij evenveel pijn doen.

Toch, het liedje dreunt in het oor, er is niemand in de stad, want niemand van mijn vrienden nam me mee. Het is echt niet alleen de dood die neemt, het leven is minstens zo wreed. Ik heb veel goede vrienden gehad, maar ook zien gaan. Helemaal tegen al mijn hoop en wensen in, noem het idealistisch, ik geloofde in vrienden voor het leven. Komt misschien door fijne Hollywood-series, maar ik moet blijkbaar eerst oud worden om te ontdekken dat het niet klopt.

Natuurlijk, er zijn nog genoeg mensen waarmee ik omga, maar als ik dat vergelijk met het begin, dan is het nu geëindigd in een wijntje en wat geklets in een café. Waar we vroeger ons Leib und Seele op tafel legden, voelt het contrast elke keer weer als een mes. Het geeft helemaal niet, geloof me, we veranderen allemaal, ik als eerste waarschijnlijk. Toch wordt ik er scheel als een geit van dat dit soort dingen me steeds zo overkomt, waarom weet ik niet gewoon dat het zo werkt? Waarom moet ik het zelf uitvinden, na lange tijd? Waardoor ik bovendien pijn moet hebben omdat ik vrienden verlies.

Ik zeur, want ik laat op dezelfde manier ook vrienden achter natuurlijk! Bovendien, er tegenover staat zoveel moois, mooier dan mooi: ik krijg nieuwe vrienden, nieuwe emoties, nieuw gevoel, nieuwe ervaringen. Als dit hoort bij oud worden, dan mag het. Geef mij meer plezier dan pijn en het is prima zo!