Terwijl mijn ogen langzaam langs de façades dwalen, vraag ik me af waarover al het gedoe is geweest. Ik was er niet bij hoor, ik leefde toen nog in de hoofdstad van de provincie. Indertijd maakten de hoofdstedelingen des lands zich geweldig druk over het gedrocht dat zou verrijzen. Den Uyl was er in 1964 mee begonnen, uiteindelijk werden opera en stadhuis eind jaren tachtig in gebruik genomen. Ik ben een Amsterdammer van na die tijd en ik vind het gebouw niet lelijk. Ook niet mooi trouwens, maar wel markant. Ik sta daar voor een ingang, stoer in mijn nieuwe I Amsterdam t-shirt, te wachten op mijn echtgenote.

Ze werkt in de stopera, maar het is vrijdag en we gaan op deze koude zomerdag de witte wijn aan onze lippen zetten op een terras. In alle talen hoor ik lovende opmerkingen over ‘t hôtel de ville, ‘t Rathaus, de belidiyesi of over het gemeentehuis want provincialen lopen er ook. Vooral het feit dat je gewoon door het stadhuis kan wandelen komt vaak terug. Gewoon hierdoor heen? Zijn het geen kantoren? Wat mooi gedaan zeg. Ik gloei van trots, dat gedrocht wordt dus toch van alle kanten gewaardeerd.

De liefste ambtenaar van de hele hoofdstad verschijnt en we fietsen de stad in. Ergens, langs het water nestelen we ons op een terras en genieten van onze stad. Wij gaan overal heen, want wij zijn als de zeelui van Amsterdam en verkennen de wereld, maar komen altijd terug naar ons Amsterdam. Dans le port d’Amsterdam y a des marins qui chantent les rêves qui les hantent, au large d’Amsterdam. Hier ga je niet weg, ik snap mijn buurman die een nieuw bestaan opbouwt in Canada helemaal niet, waarom zou je weggaan uit deze stad? De stad die alles heeft, knus en vriendelijk, soms ruig en hard. De avond wordt nog mooi, we bepraten het leven, genieten van de lucht, de mensen en de wijn. Wou dat het hier nooit ging sluiten zitten hier zo verschrikkelijk goed, hoef nog lang niet naar buiten, waar die echte wereld woedt, maar vrienden rond de tafel, fantaseren met elkaar, over leven doen en later en we drinken er een paar.