M’n lijf weet niet wat het moet, aan de ene kant besterf ik het van de zenuwen en wil het trillen. Aan de andere kant gloei ik van geluk en blijdschap en wil het springen en wild doen. Eerst moet echter het examen goed verlopen. Dit is een sluitstuk op wat heeft bijgedragen tot een van de mooiste zomers in Amsterdam. Dat klinkt ingewikkeld, maar dat valt wel mee. Ik heb nu het gevoel dat ik uiteindelijk helemaal geworteld ben in mijn stad en daar heeft de instructie aan bijgedragen. Niet het lesgeven an sich, maar door wekelijks op de rivier te vertoeven en gezelligheid te ervaren in het zonnetje… Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik het zal uitleggen, misschien komt het later. Ik wil niet voorbarig zijn namelijk, dat geeft het gevoel ongeluk te brengen.

Deze zomer heb ik instructie gegeven aan acht leerlingen, vijf vrouwen en drie mannen elke vrijdag in wisselde samenstellingen. Zij roeiden over de trekvaart, ik fietste als een bezetene heen en weer over het jaagpad, van het ene naar de andere leerling. Naderhand dronken we een pilsje bij de ondergaande zon en niet zelden eindigden we diep in de nacht, diep in de Jordaan. Bijna elke week dook er wel een het Amsterdamse nat in en hoewel ik de eerste keer geweldig schrok, weet ik nu dat ‘t erbij hoort. Na een zomer van prachtig roeien in de zon en sobere aanwijzingen van mijn kant was het tijd voor een examen. Ik ben altijd zenuwachtig voor zoiets, omdat ik niet zelf kan presteren, het wordt voor mij gedaan. Dat is moeilijk voor me, de controle uit handen geven. Lieve vriendin N liet het niet na om naderhand uit te leggen dat elk examen mij een jaar van m’n leven kost.

Tijdens het uurtje oefenen voor het examen doken de twee mannen, goede vrienden R en N, het Amstelwater in, genoeg reden voor mij om me nog meer zorgen te maken. Toch slaagden de drie vrouwen zonder enige moeite, hoewel er wel wat afgevloekt werd, zag ik door mijn telelens. Over een paar weken doen de anderen examen, ik zal er weer zitten, bibberend op het balkon. In de tussentijd zal ik mijn uiterste best doen ze mee te geven wat belangrijk is om goed en veilig te roeien. Nu liggen in mijn kast rustig een prachtige Gewurztraminer en een Pinot Noir van Fernand Engel (alles agriculture biologique!) samen met smachtend heerlijke bonbons te wachten op het succes. Ik breek ze niet aan omdat ook dat me voorbarig lijkt en dat brengt ongeluk. Voordat het werk is afgerond hebben mijn lieve leerlingen mij hiermee al beloond en ik dank hen! Niet alleen voor de mooie wijnen, maar voor een prachtige zomer. Op naar Venetië!