Gister ben ik naar Den Haag geweest om de visa (voor China, red.) op te halen maar stom stom stom. Zoals de hele week al loop ik achter de feiten aan.

11:15 uur stap ik in de trein en ben trots dat ik ‘m gehaald heb. Natuurlijk sms ik gelijk naar K om te laten weten dat alles goed verloopt. Antwoord ze per sms hoe het wachten gaat in de rij van de ambassade? Ik denk wachten? Oh shit ik heb me een uur vergist. Ik had eigenlijk om 10:15 uur in de trein moeten zitten. Vurig hoopte ik dat de trein net iets eerder op Den Haag centraal zou aankomen. Maar dit keer reed ie op tijd.Ik stormde het perron op, rende naar het Spui en wachtte daar hijgend op de tram. Deze kwam niet, bleek dat er een ongeluk was gebeurd en dat de tram al een half uur niet was komen opdagen. Met zus L aan de telefoon die alles voor me uitzocht heb ik uiteindelijk bus 24 gepakt. Weer rennend, zou zo voor goud kunnen gaan op de Olympische Spelen, kwam ik aan bij de ambassade. In mijn hoofd was al een lange rij ontstaan met smekende mensen die ook moesten wachten op tram 1 dus ook te laat. Ondertussen dacht ik dat iedereen naar de ambassade ging en samen met mij kon smeken om toch nog even onze paspoorten te geven.

Maar helaas, de fantastie is altijd mooier dan de werkelijkheid. Alles was donker, dicht en stil. Alleen ik stond daar hijgend en bezweet aan het hek geklampt met een zielige blik in mijn ogen. Dus de paspoorten liggen nog veilig opgborgen in de kluis van de Chinese ambassade. Dus we weten nog niet of we het visum hebben gekregen.

Op de terugweg kwam ik langs het Joegoslavisch Trubinaal. Er hing een serene rust. Media busjes in de hitte opgesteld. Reporters aan het oefenen voor het volgende journaal. Ik zag dezelfde verslaggeefster van het RTL4 nieuws, maar zij herkende mij niet. Jammer.

Gelukkig heb ik samen met L nog heerlijk gelunched bij halte Prins Claus en was ik niet voor niets in Den Haag.