Och och, dit heeft even moeten bezinken omdat het veel indruk heeft gemaakt. Dit zijn de dagen om nooit te vergeten. Donderdag een week geleden ben ik naar de cd presentatie van de Dijk geweest, in de Melkweg. Vooraf had ik al een aantal kritieken gelezen, onvertogen blij leek de muziekwereld met de nieuwe cd. De verwachtingen rezen torenhoog, ik poetste de danschoentjes nog harder, nog glimmender.

Eenmaal in de Melkweg leek het allemaal best wel gewoontjes al was ik er al lang niet meer geweest, mijn laatste bezoek was waarschijnlijk in mijn studententijd. De zaal was leeg en best klein vergeleken bij mijn verwachting. Een biertje aan de bar en dan stroomt het wel heel snel vol. Ik wil eigenlijk vooraan staan, maar nog voor de laatste slok kan dat al niet meer. Maar de zaal is klein, als Huub opkomt kunnen we z’n mooie witte jasje bijna aanraken! Hij zingt eerst twee nummers van de nieuwe cd, het publiek is nog onwennig, maar ik luister naar wat hij zegt… het gaat tot op het merg. Dan een oud nummer en de zaal ontploft, zo zal het de rest van de avond gaan. De Dijk fans om mij heen hebben moeite met de nieuwe nummers, ze zijn veertien jaar verwend met meezingers. Een vriendin liet me weten “Ach het is altijd leuker om lekker mee te kunnen blèren met bekende nummers“. Dat vond ik niet. Natuurlijk de oude nummers waren geweldig, maar ik ben nu een week later, nog steeds in een roes van het nieuwe Brussel!

Het jasje is inmiddels uit en hij haalt een nat papier uit zijn zak, naast ons brult iemand “Suriname!” en het klopt, Huub kent de tekst van Mira nog steeds niet uit het hoofd. We swingen, maar het gaat pas echt los als Niemand in de stad wordt aangeheven. Ik dans en geniet, maar in mijn achterhoofd vraag ik me af wat Huub gaat doen met de lijst met namen van overledenen. Ik heb het nog niet gedacht of hij mompelt slechts Harald en laat de zin iedereen gaat maar dood gewoon weg. Starend in de lucht, het publiek siddert, rillingen over m’n rug. Ik denk aan m’n broertje, al maanden in de gevangenis en ik heb hem nog geen een keer gebeld of gesmst, droomde ik laatst.

Zo grappig, ik moet naar het toilet en loop naar achteren. Daar tref ik onder andere Martin Buitenhuizen (Dik Hout) en Thomas Acda, ze genieten van een biertje. Ach, muzikanten dansen niet, denk ik dan. Frits Spits komt op om de nieuwe cd uit te reiken en struikelt voortdurend over z’n woorden. Hij probeert de teksten van Huub aan te halen, maar dat mislukt faliekant, een fluitconcert is het gevolg. Daarna volgen nog zoveel mooie nummers, zo intens. Natuurlijk koop ik gelijk de cd, Huub komt ‘m signeren en na een dikke HUH!? zet hij er ook nog mooiste zomer 2008 op.

Ik heb genoten en geniet nog steeds van de nieuwe cd, zoveel genieten, geluk. Natuurlijk ik heb ook Psychologie Magazine gelezen, hij sluit zich af voor de moeilijke zaken en geniet gewoon, deze wereld met al zijn pijn (…) is mijn wereld niet. Ik denk dat ik dat ook wil. Mooier dan nu zal het nooit gaan. Ik ben het niet met hem eens, ik hoop altijd dat het nog mooier zal zijn. Toch snap ik heel helder wat hij bedoelt, het is nu mooi, geniet ervan. Hij is ouder en heeft vast gelijk, ik ga er niet tegenin.

Eenmaal buiten lijkt het mooie Amsterdam ook in een roes, het lijkt welhaast Mediterraan de laatste tijd. De mensen lachen op straat, ze hebben plezier, zo mooi. Verderop stroomt de Amstel, hier langs het stilstromende water met zijn eeuwig klinkend lied van vergeet het maar, vergeet het maar, maar vergeet het niet! De volgende ochtend is mijn stadsdeel omgenoemd en ik neurie met een grote glimlach.