Onlangs kreeg ik van mijn partij een uitnodiging om eens langs te komen in Den Haag voor een rondleiding en een gesprek met de kamerleden. Ik ging graag op de uitnodiging in, ik was nog nooit op het Binnenhof geweest, laat staan in een van de Kamers. Vanochtend hobbelde ik dus rustig achter de ochtendspits aan naar de Hofstad. Toch wel spannend om het hart van de democratie te bezoeken, de stad waar alles draait om het besturen van dit land. Het was nog rustig langs de hofvijver, aan alle kanten torenen de ministeries over de stad, ook het Binnenhof is nog leeg.

Bij de ingang aan Lange Poten moet ik door een metaalpoortje, de laptop wordt gescand. Jas en tas moeten achtergelaten worden, Claudia Jonges, fractiemedewerker, reikt stickers uit met het woord bezoeker om op te plakken. Het valt me op dat medewerkers gewoon om de metaalpoort heen lopen, alleen de gewone burger wordt gecontroleerd. Claudia stelt ons voor aan Victoria, de stagière en neemt ons mee naar de Dreeszaal, waar we via eens sluis en een trap komen. De welbekende lange roltrappen, slaan de eerste verdieping over en dat heeft een reden. Op de eerste verdieping bevinden zich de commissiezalen waar besloten vergadering plaats vinden. In die vergaderingen worden de details van wetsvoorstellen besproken, zodat de parlementsleden in de plenaire zaal alleen nog de grote lijnen hoeven te behandelen. De roltrappen zijn voor het publiek en leiden dus in een keer naar de publieke tribune boven de grote zaal van de Tweede Kamer.

In de Dreeszaal krijgen we koffie en stroopwafels zonder ei of gelatine, wat door partijleden met een vergrootglas uitgebreid gecontroleerd wordt op de verpakking. Wanneer iedereen zit aan de grote ronde tafel met een microfoon per stoel, komen Niko Koffeman (senator) en Marianne Thieme ons de hand schudden. Marianne geeft een korte inleiding en vertelt anekdotes over de afgelopen twee jaar in de kamer. Bijvoorbeeld hoe het CDA grote moeite had met het opgeven van vier kamers in het Justitie-gebouw ten behoeven van de nieuwe dierenpartij.

Daarna is er ruimte voor vragen, daar wordt optimaal gebruik van gemaakt. Zeker als sommige partijleden verzanden in filosofische betogen (”ik ben speciaal hierheen gekomen, ik ben kluizenaar en doe dat niet vaak“) waarop onmogelijk antwoorden gegeven kunnen worden in zo’n korte tijd. Toch weet Niko rustig alles samen te vatten en ook nog uit te leggen hoe hij problemen als overbevolking zou willen bestrijden. Meer respect voor dieren levert haast automatisch meer respect voor de leefomgeving en medemens op.

Marianne legt trucjes uit die een kleine partij moet gebruiken om standpunten onder het voetlicht te brengen, zo probeert ze met moties en vragen uitspraken aan minister of staatssecretaris te ontlokken waar andere partijen zich niet in kunnen vinden waardoor het punt op de agenda komt. Een kleine partij heeft maar weinig spreekminuten en heeft altijd andere partijen nodig om punten te agenderen. In de film Meat the Truth zit een sprekend voorbeeld van een minister die het onbegrijpelijk vindt dat Thieme bij het onderwerp ontbossing toch weer dieren erbij weet te halen, namelijk de intensieve veehouderij. De minister zegt dat hij het gewoon niet snapt en niet weet. Dat is voer voor parlementariërs, want de minister moet alles weten.

Door de lange vragen en mogelijk nog langere antwoorden, het blijven tenslotte politici begint Claudia al te hupsen, er staat meer op het programma. Marianne breidt er een einde aan, zij moet ook weer hard aan het werk want de vergadering van dinsdag moet worden voorbereid. We gaan nog even op de foto met de twee Kamerleden waarna we naar de handelingen kamer lopen. Deze kamer, justitie gebouw, herbergt alle stenoverslagen van alle vergaderingen van de Tweede Kamer sinds 1815. De wanden zijn beslagen met boeken, op een nisje na, daar hadden de verslagen van 1940-1945 moeten staan. Sommige kasten zijn leeg, alle handelingen worden gedigitaliseerd.

Om de hoek bekijken we nog even de vier kamers van de Partij voor de Dieren, Niko en Marianne zijn inmiddels alweer hard aan het werk. Weliswaar op de begane grond, want daar is waar je moet beginnen. De vloeren en ornamenten zijn hier nog eenvoudig, hier zaten vroeger de laagste Justitie ambtenaren. De tweede en derde verdieping zijn steeds mooier en luxer versierd, bovenin waren de werkkamers van de topambtenaren.

De rondleiding gaat verder naar de oude Tweede Kamer, daar ligt een veelkleurig tapijt wat de multiculturele samenleving symboliseert. In deze zaal vergaderde vroeger 150 parlementariërs en is eigenlijk heel klein, hoewel de bankjes weg zijn. Door de Rooksalon, de Koffiekamer en een zaal met portretten van belangrijke kamervoorzitters van de afgelopen drie eeuwen, Jelte van Nieuwenhoven hangt er met een vrouwshoog portret! Even later wandelen we weer naar buiten, rennen het Binnenhof over en bezoeken aan de overkant de Eerste Kamer. Ik plof neer op een stoel op de kopse kant, de andere schuiven in de bankjes van de senatoren. Als Claudia uitleg geeft blijk ik aan de regeringstafel te zitten. Uit het raam kijken we over de hofvijver, apart om er eens van de andere kant overheen te kijken.

We gaan weer naar de hal met de roltrappen, waar de vloer het strand voorstelt, de lamellen de regen en het dak zelfdragend is. We nemen nu de roltrappen naar boven en betreden het centrum van de macht, de Plenaire Zaal van de Tweede Kamer. Alles komt erg bekend voor van TV, vanaf de publieke tribune hebben we goed zicht op de taartpunten waar de fracties van links naar rechts zitten, mijn partij zit in het midden. Terwijl ik in het bankje van de Parool-redactie hang, vertelt Claudia dat de meest linkse interruptiemicrofoon het meest gebruikt wordt, het tapijt moet daar vaak vervangen worden. De microfoon staat in het beste zicht van de tv-camera die de debatten live doorgeeft op internet.

Beneden moeten we even wachten tot we de commissiezaal vrij komt waar we een filmpje kunnen bekijken over de Tweede Kamer, het valt me op dat in de nok van het dak ballonnen hangen van de SP. Het filmpje opent met een stemcomputer, leuk gedaan, maar het parlement heeft toch echt besloten dat we die voorlopig niet meer gaan gebruiken. We kijken de film trouwens vanuit de bankjes uit de oude tweede kamer. Na een prachtige dag brom ik over de A4 terug naar de hoofdstad en mijmer over Den Haag. Ik ben blij met mij partij en de inzet van mijn parlementariërs, thuis vul ik het formulier voor de Waterschapsverkiezingen toch maar in. Daarna maak ik een oud Hollandsche hutspot die ik verorber met twee biologische runderworstjes, het eerst vlees sinds een jaar of drie. Het smaakt uitstekend.

Foto Jackie Kever.