PDM ipv HD

Zie ook Begin van het eind?

Tranen branden achter m’n oogleden. Allereerst omdat hij zo waggelt, niet goed kan staan en tegelijkertijd zeurt om een stok of een bal. Stomme hond, beseft zelf niet eens dat ie ziek is. Bijna nog vervelender zijn de bewonderende, verheugde, lachende blikken die we ontvangen als we door de stad rijden. Dat is wel normaal, we zijn het inmiddels gewend. Ik zie het nauwelijks meer en Sezer ligt verveeld met z’n kin op de rand van de bakfiets. Veel mensen vinden het prachtig en lachen, wijzen hun kinderen of zwaaien. Toeristen stoten elkaar aan en maken foto’s. Het blijft blijkbaar iets bijzonders, een statige Duitse Herder in een bakfiets. Ja, hij heeft het goed voor elkaar, hij wordt gereden, zoals een Keizer betaamt.

Vandaag is anders, het lijkt of hij netjes zit, maar ik zie dat z’n achterpoten onderuit geschoven zijn. Statig als altijd, maar hij zwiepert alle kanten op als hij gaat staan. De lachende blikken zijn dezelfde, kijk een hond in de bak! Ik vind het moeilijk want hij zit nu niet in de bak omdat hij moe is, of omdat ik haast heb, maar omdat het moet. Hij kan niet meer. Niet meer goed lopen.

We zijn op weg naar de dierenarts. Die werpt één blik op Sezer en zegt dat hij de röntgen, waarvoor ik een afspraak heb, niet hoeft te maken. Sezer heeft geen HD. Nog voordat ik een zucht van verlichting kan slaken, kijkt hij me strak aan en zegt dat Sezer geen HD, maar PDM heeft. Mogelijk nog erger dan HD. Ik weet niet wat ik moet denken, ik vind afkortingen stom, maar ik weet ook niet wat Progressieve Degeneratieve Myelopathie¹ is…

De dierenarts heeft het uitgelegd. Het ruggenmerg rond de zenuwen in Sezer z’n achterlijf is aan het verpieteren waardoor de zenuwen bloot komen te liggen. Die raken vervolgens beschadigd waardoor langzaam verlamming optreedt. Met een paar weken, misschien maanden kan hij niet meer lopen, dan moet hij in een rolstoel. Daarna gaat achterin langzaam alles het begeven, maar hoe lang dat duurt is onzeker. Het lastige is dat hij gewoon ’t blije gappie van altijd blijft, zelf voelt hij er niets van, de zenuwen zijn immers weg. Hij zal het hoogstens als lastig ervaren dat hij steeds omvalt, of dat het achterlijf niet meer zo gretig wil.

Terwijl ik dit schrijf heeft de dierenarts gebeld, Sükür (de kat) wordt daar vandaag geopereerd, ze heeft een verstopte neus-keelholte. De arts heeft het onderzocht, het blijkt een dikke tumor, hij gaat het boeltje nu verwijderen.

De zon schijnt, het is de mooiste dag van de lente tot nu toe. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Ik moet wel steeds aan die film denken. Snipers in Sarajevo hebben een Duitse Herder stuk geschoten, na een operatie krijgt hij een karretje voor z’n achterpoten en hobbelt zo vrolijk door de buitenwijken van de stad waar het nog steeds oorlog is.

¹ Ank heeft over haar Duitse Herder Tanja een uitvoerig artikel geschreven over DM, over het verloop van de ziekte. Merk wel op dat er bij Sezer een P voor staat, bij Sezer gaat het allemaal veel sneller nog.