Sezer blijft bij mij!

Het heeft een hoop speeksel gekost de afgelopen week, uitleggen, uitleggen, uitleggen. En terecht! Vorige week zette ik Sezer, mijn zieke Duitse Herdershond op Marktplaats. Te verkopen tegen opbod, wel serieus bieden. Nadat veel van mijn naasten vol ongeloof reageerden en mijn moeder zelfs oproept er een einde aan te maken, is het mooi geweest en zal ik uitleggen waarom Sezer op de veiling belandde.

Uren nadat de advertentie online stond, met een kopie op dit Journal, had ik al m’n moeder aan de telefoon, in tranen. Broer (bars), oudste zus (ondervragend) en jongste zus (net moeder en vol hormonen: “Ik zet Benicio toch ook niet te koop!”) volgden al snel. De oude vader niet, wat minstens zoveel indruk maakte. Daarna volgden nog vele vrienden en bekenden die zich afvroegen waarom toch, waarom??

OP ‘t Journal heb ik de ruimte en zal ik het hele verhaal vertellen. Toen Sezer klein was had ik me bedacht dat ik een puppie zou halen als hij oud en grijs was. Dan zou hij een ‘kleinkind’ hebben op z’n oude dag en had ik bovendien profijt van de opvoeding die hij de kleine mee kon geven. Nu het einde duidelijk nadert (voor wie het niet weet waar het over gaat, lees Begin van ‘t eind, PDM ipv HD, Laatste uur geslagen), bedacht ik dat eigenlijk nu de tijd zou zijn om uit te gaan kijken naar dat kleinkindje.

Dus ging ik een middagje struinen op Marktplaats, op zoek naar een kleine Mechelaar. Nee, niet een Duitser, het lijkt me niet tof als de volgende hond me voortdurend doet denken aan Sezer. Duitsers en Belgen moet je afwisselen… In het begin bekeek ik vooral de pups, of de aankomende pups. Totdat het me opviel dat er ook oudere honden werden aangeboden. Het flitste door m’n hoofd dat een hond van een jaar of twee, drie nog beter zou zijn voor Sezer (genoemd naar). Zo’n oudere hond zou hem misschien wel kunnen ondersteunen.

Totdat ik een nare smaak op m’n tong begon te krijgen… die oudere Herders werden om verschillende redenen geveild… te druk, te oud, ziek. Ik maak geen grapje. Zo verontwaardigd als mijn naasten waren over de verkoop van Sezer, zo zat ik daar in mijn stoel. Zo doe je je huisdier, je gappie, toch niet weg? Ik stond vele malen op het punt de aanbieder te mailen, maar deed het niet… want er broedde iets. Ik kon zo’n mevrouw wel mailen, maar dan zou ik toch geen antwoord krijgen. Het benieuwde mij steeds meer hoeveel ‘gezeik’ ze over zich heen zouden krijgen.

Ik keek even onder het bureau en hij knikte toestemmend naar me. ‘Als je maar wel die foto van ‘t Stenen Hoofd gebruikt , waar ik zo zielig kijk, dat zal ze leren’ was z’n enige voorwaarde. Dus ging ik aan de gang. Ik kopieerde, let wel, teksten uit andere advertenties en maakte er wat leuks van, of beter, iets zieligs. Ik publiceerde de boel. Een van de eerste reacties kwam natuurlijk van Ayse, ze vond onder andere dat Marktplaats dit moest voorkomen. Ze heeft connecties daar, dus wellicht horen we de uitkomst nog. Echter, als we puur kijken naar het recht, dan is een huisdier gewoon bezit, net als je ouwe bank. Kan je mee doen wat je wil.

Mijn stille hoop was dat ik knettergek gemaild zou worden met reacties van dierenvrienden, of tenminste van mijn Partijleden. Het viel tegen, heel erg tegen, qua reacties van onbekenden dan. De test, want dat was het, het was geen grap, is deels geslaagd. Heel veel mensen in mijn omgeving (vrienden, familie) waren bereid hier een stokje voor te steken. Echter, de gemeenschap vindt dit blijkbaar normaal. Een kleine 700 mensen hebben mijn aanbod gezien, slechts twee reageerden, ik zal dat hieronder weergeven.

Ik heb lang nagedacht om me hierover een mening te vormen. Over het verkopen van huisdieren die men niet meer wil. ‘Beter dan aan een boom binden’ was de eerste gedachte die ik had. Daarnaast natuurlijk de standaardoverwegingen, zoals ‘denk toch na voordat je een huisdier neemt’, ‘je hebt een keuze gemaakt, net als bij een kind, dus blijf je er voor zorgen’. Ik zou Sezer nooit, nooit, nooit wegdoen, laat staan veilen! Al had ik geen geld meer, ik zou mezelf eten uit de mond sparen voor hem. Als het geld er niet meer was, weet de sluwe S. nog wel een trucje. Op Koninginnedag reed ik hem in de bak rond, met een bordje ‘Knuffel een Duitser, gratis’. Toch kregen we geld. Als ik z’n kost niet meer zou kunnen betalen zet ik ‘m op de Dam. Bordje erbij, ‘een knuffel voor een centje’. Binnenlopen.

Tuurlijk niet, geen haar op m’n hoofd die er over denkt om m’n gappie ooit weg te doen, het woord alleen al. Precies daarom krijg ik pijn in m’n buik bij die andere advertenties… Ze heeft HD, wie wil neme haar mee… Zum kotsen!

marktplaats-hond-verkopen

–reactie 1–

Geachte Karabas,is dit als grap bedoeld? ik kan me nl niet voorstellen dat iemand zijn oude zieke hond op mp zet en per opbod verkoopt.
Deze reactie is afkomstig van;
Naam: jootje

–reactie 2–

Misschien kan je eens contact op nemen met Stichting Dierenthuis: http://www.dierenthuis.nl/
Zij vangen zieke dieren op die niet meer te plaatsen zijn.
Marktplaats lijkt mij ieder geval absoluut NIET de geschikte plaats om een goed en serieus thuis voor je zieke hond te vinden!!

Ik wil verder geen oordeel vellen, maar het moet me toch van het hart dat ik de reden van herplaatsing een beetje vreemd vind (hoewel je er tenminste wel eerlijk voor uit komt). Ik vind het hartverscheurend (voor de hond wel te verstaan). Verder lijkt het me ook niet de bedoeling dat je geld voor je hond vraagt, je mag al blij zijn als je echt een serieus persoon weet te vinden die het beste met je hond voor heeft!

Ik hoop van ganzer harte dat je hond goed terecht komt! Succes!

Deze reactie is afkomstig van;
Naam: vicky–