Shanghai... tegenstellingen en meisjes

Het is alweer laat. Het bioritme is nog niet helemaal op orde, oververmoeid was ik al voordat ik vertrok, maar 8 uur in de min helpt niet echt kan ik vertellen. Ik maak nog even een flesje Tsingtao (60cl en van oorsprong Duits dus goed) open en help m’n oude vader nog even met inchecken. Hij zit in Hong Kong en vliegt morgen terug naar Europa. Nu goed, ik wil toch nog snel even iets vertellen over Shanghai. De gidsjes doen er zo lyrisch over, dat het de superhippe, snelle stad van China is en zo. Nou, met respect, maar dan lijkt me de rest van China een behoorlijk duffe bedoeling. Ik bedoel, het is inderdaad wel een stad die volop in beweging is, maar zo superdeluxe is het nou ook weer niet. Singapore is gelikter, Bangkok is drukker en zelfs Fukuoka hipper om maar wat te noemen.

Het is volgens mij een doorsnee Aziatische stad en eigenlijk is dat al heel bijzonder als ik bedenk dat hier tot een jaar of vijftien geleden het commun- of maoisme hoogtij vierde. Dus in dat opzicht is het inderdaad best aardig gelukt hier. De tegenstellingen die je elders in Azië tegenkomt zijn hier ook, of misschien wel een beetje groter. Naast gigantische wolkenkrabbers, langsrazend verkeer, gigantische tv-schermen waar Orwell alleen maar over kon fantaseren en meer glitter en glamour, zit een mevrouw van het viswinkel/restaurant haar vissen en schelpen over verschillende bakjes op de stoep te verdelen. Ze tankt met de tuinslang nog maar eens wat water bij de vissies.

Voor een restaurant staat een ongelooflijk dikke sportwagen, het blijkt om de allernieuwste Porsche te gaan, ik heb die nog nooit gezien. Het blijkt een Panamera Turbo te zijn, net even opgezocht, kost een slordige twee en een half miljoen Yuan. Dat is gemakkelijk naar Euro’s om te rekenen, delen door 10… Het geinige is, dat die Porsche samen met nog een aantal dure makkers voor een restaurant staat waar het hoofdgerecht ongeveer twee tientjes kost. Dat is wel heel duur, maar niet voor ons. Uit eten in een hippe tent kost je hier minder dan 5€ per persoon. Vandaag liep ik weer door die buurt, hoop dure auto’s en om de hoek… hangen de bewoners hun was en hun eten te drogen in de bomen.

De trein vanuit het centrum naar het vliegveld doet er ongeveer 5 minuten over, het vliegveld ligt 30 km verderop… Exsqueeze me? Jawel, er ligt een magneetbaantje waarop de trein een dikke 430 km/h haalt en deze jongen gaat die trein natuurlijk even uitproberen. Maar… verderop in de stad staan mensen uit alle macht balen op hun aftandse driewielfietsen te stouwen, er staat nog net geen ezel voor. Het mag duidelijk zijn, het oude China leeft gewoon lekker verder in deze verder erg moderne stad.

De stad heeft zich uitstekend aangesloten bij oude steden als Amsterdam, Istanboel, Boekarest et cetera. Toen ik hier koud een uurtje aan de grond stond ging ik een wandeling maken waarbij ik ook de winkelstraat aandeed, Nanjing zeg maar de Kalverstraat. Ik was de straat nog geen 10 meter ingelopen of vier of vijf schone meiskes riepen me na. Ik was al een half uurtje aan het wandelen en het was me niet eerder gebeurd. Ik hield het er op dat de winkelstraat flaneren met zich meebracht, dus dat dat hier normaal was. Hello Mister, how are you… you look very good. Ja dat wist ik ook wel en ik keek nog eens goed of ik hier niet – op klaarlichte dag – met dames van lichte zeden te maken had. Toch niet, gewoon meiden in de twintig die aan het winkelen waren en bovendien niet tot de lelijkste behoorden. Tussendoor kreeg ik van mannen van alles aangeboden, hasjiesj, marihuana, vrouwen… leuk toch, zo’n havenstad.

Ik stuurde m’n vriendin een sms dat deze Leo di C. het prima naar z’n zin had in Shanghai, vijf vrouwen aan elke arm, maar na nog vijf was het niet meer zo leuk. Vooral omdat ik niet begreep wat er achter zat. Ze wilden allemaal met me kletsen, wat ik beleefd bleef afslaan totdat ik een volhardende tante trof. Ze bleef meelopen, stelde zich voor en zei dat ze Engels studeerde. Of ze met me mocht praten. Ik bleef lopen, hoewel ik overtuigd ben van m’n eigen aantrekkelijkheid vertrouwde ik het voor geen fen.

Ze vroeg wat ik hier deed (zaken) en wanneer ik weer terug ging (maandag). Of ik eerder in China was geweest (nee) en of ik een vriendin had (JA!). Er ging een tl-balk knipperen in m’n hoofd. Hoe zat het ook alweer? Twee levenswijsheden kwamen naar boven drijven:  If it looks too good to be true, it usually is, maar belangrijker was dat ik besefte dat Aziaten ongelooflijk bescheiden, misschien zelfs bescheten zijn. Ze zeggen nooit ‘nee’ en stellen nooit directe vragen. Ik gaf het meiske daarom een hand, vertelde haar dat het tijd was om uit elkaar te gaan. Ze sputterde tegen, we konden koffie gaan drinken, maar een zwaar goodbye deed wonderen en ik kon zonder haar doorlopen.

Later nog wat verhaaltjes opgezocht, de meiskes zijn niet per se op betaalde diensten uit, maar nemen je mee koffie drinken in een tent waar koffie 400 Yuan per stuk kosten. Een paar gorilla’s (Bokito is er niets bij) zorgen ervoor dat je betaalt en dat je niet achterop je cheque kan schrijven dat ie onder dwang is ondertekend…