Laatst kreeg een [...]]]>

Gnuif… ik ruim de keutels van mijn hond op. Gnuif… ik fiets nooit door rood, mede-Amsterdammers schrikken daar zelfs van. Gnuif… papier in de papierbak, glas in de glasbak, parkeerkaartje in auto enzovoorts… Gnuif…!!! Ik heb vannacht drie uur in de cel gezeten… omdat ik een meter of tien op de stoep fietste.

Laatst kreeg een vriend een bon omdat hij door rood fietste. Hij was boos, maar ik vond dat als je door rood fietst, neem je het risico op een bon. Dat deed ik dus ook door op de stoep te fietsen, onbewust maar toch. Na de wedstrijd tegen Kameroen bracht ik vriendin Y. naar het CS. Ik liep naar buiten en stapte op. Na een meter of twee zei een stadswacht tegen mij dat ik niet op de stoep mocht fietsen, dat ik ‘er af moest’. Ik reed de stoep af en eigenlijk meteen in de armen van collega stadswacht. Hij hield mij aan voor het fietsen op de stoep, legitimatie graag.

Ik legde de meneer uit dat ik had gedaan wat zijn collega zei, namelijk van de stoep af. “Legitimatie graag”. Ik had dat niet bij me en legde uit waarom, bij zo’n wedstrijd in de Biergarten laat ik alles thuis, ik verlies namelijk altijd alles. “Dan bellen we de politie en wordt u vastgehouden”. Ik dacht, dit is niet echt…  ik heb tien meter op de stoep gefietst, de politie komt me halen, dit is niet echt, dit gebeurt niet…

Ik ben net terug, ik heb drie uur in de bak gezeten. Ik gnuif… morgen meer.

Het kriebelt natuurlijk al weken, niet alleen vanwege de WK zelf, maar vooral ook omdat we weer naar Biergarten die Heimat willen! De afgelopen tijd hebben we steeds op de website gekeken of er al nieuws zou zijn, maar nog niets gevonden. Totdat gisteren onderstaande video gisteren geplaatst werd door Heinrich Bauerschwanz, de grote organisator [...]]]>

Het kriebelt natuurlijk al weken, niet alleen vanwege de WK zelf, maar vooral ook omdat we weer naar Biergarten die Heimat willen! De afgelopen tijd hebben we steeds op de website gekeken of er al nieuws zou zijn, maar nog niets gevonden. Totdat gisteren onderstaande video gisteren geplaatst werd door Heinrich Bauerschwanz, de grote organisator van de afgelopen jaren. De grote vraag is op dit moment: Komt Biergarten die Heimat naar de Westergaskraftwerk? Post BG is natuurlijk weg, dus wat gaat het worden.

Biergarten Die Heimat 2008 from Bas Ouweneel on Vimeo.

Bij de overstap in Stockholm gisteren hadden we door vertraging maar een kleine twintig minuten, maar ik moest en zou natuurlijk [...]]]>

Het raam staat open, op de achtergrond geruis en getoeter van het verkeer op de grote boulevards. Ons appartement is aan een binnenplaats achter de Tverskaya, een luttele vijf minuten lopen vanaf het Rode Plein.

Bij de overstap in Stockholm gisteren hadden we door vertraging maar een kleine twintig minuten, maar ik moest en zou natuurlijk laks kopen voor het ontbijt. Geen idee wat de Krone vandaag doet, dus maar gewoon een onsje gekocht plus een groot rond pak wasa. Mijn vrienden rekenden mij tijdens de vlucht naar Sheremetyevo voor dat ik ongeveer een geeltje had betaald aan het roze visje.

De aankomst in Moskou ging veel gemakkelijker dan ik had gedacht, er stond een lange rij bij de paspoortcontrole, maar we mochten doorschuiven naar de loketten ‘Russian passports only’. Daar kunnen ze in de VS nog iets van leren! De trein naar de stad reed weliswaar langzaam, maar was luxe en had zelfs wifi aan boord. Het was even zoeken naar de metro, gelukkig kan R. het Cyrillisch al heel behoorlijk ontcijferen zodat we zelfs in één keer de goede metro naar Tverskaya hadden gevonden.

We gingen trouwens even op zoek naar een supermarkt, maar net als in Amsterdam rond de Dam, is het winkel aanbod rond het Rode Plein niet dat van een normale woonwijk. In de straat naast ons is Vuitton eigenlijk het arremoeïgste winkeltje… De ene limousine na de andere schuift er door de straat, geen supermarkt te bekennen dus. Totdat we op een geblindeerde winkel stuitten met een portier en een meneer die je spullen in een kluisje legt. Zeer chique ingericht, maar wel Amsterdamse prijzen.

’s Avonds hebben we vriend J. opgezocht, dat was bepaald geen sinecure. Hij smste ons een paar aanwijzingen, maar de juiste metro vinden vanaf het Rode Plein verliep al niet helemaal soepel. De aanwijzing: “uit de metro linksaf het park met het standbeeld in” kun je werkelijk vanuit elke van de tien metrouitgangen opvolgen, want het sterft hier van de parkjes en ze hebben ook àllemaal een standbeeld! Na het broodnodige pils en eten metröden we weer richting Rode Plein.

Daar stonden we ineens oog in oog met de Basilicum Kerk (die uien) en het Kremlin. Ik voelde ineens duizenden marcherende soldaten, vooral ook omdat de dames die op jolige wijze imiteerden. Maar echt, ineens stond ik op dat grote plein wat ik van vroeger ken van de tv. Soldaten met hoog opzwaaiende benen en armen, ellenlange trucs met grote raketten, tanks en daarboven, achter die kantelen de grote mannen, al dan niet in goede gezondheid.

We dwaalden over het plein, R. merkte droogjes op dat je dit een jaar of 25 geleden nooit had kunnen voorstellen. Hapje eten en daarna nog een wandeling over het Rode Plein, het hart van Rusland. Ge-wel-dig! Vandaag wordt ik dus wakker in Moskou, het zonnetje staat alweer hoog, de temperatuur schurkt tegen de twintig.

Op de Thaise ambassade is men al in de weer om onze registratie bij de politie te regelen zodat wij ons niet hoeven te vermoeien met de Bureaucratie die men hier nog met een hoofdletter schrijft. будет славным днем! NB M’n nieuwe Twitter-feed is te vinden op twitter.com/doedev.

Vandaag was Sezer voor het laatst mee met Thea van de Amsterdamse uitlaatdienst Flaporig. Hij kan sinds een paar weken niet meer goed meekomen en in overleg met Thea heb ik besloten er mee te stoppen. Met z’n strik om ging Sezer op deze ijskoude, maar zonnige dag voor het laatst in het hondenbusje vanaf [...]]]>

Vandaag was Sezer voor het laatst mee met Thea van de Amsterdamse uitlaatdienst Flaporig. Hij kan sinds een paar weken niet meer goed meekomen en in overleg met Thea heb ik besloten er mee te stoppen. Met z’n strik om ging Sezer op deze ijskoude, maar zonnige dag voor het laatst in het hondenbusje vanaf IJburg richting Amsterdam Noord. Hij heeft de andere honden getrakteerd op pensstaafjes. Zwemmen in het IJ kon vandaag natuurlijk niet vanwege het ijs, maar dat was altijd wel Sezers favoriete bezigheid. En stokken halen die Thea gooide.

Ik vind het jammer dat hij niet meer mee kan, Sezer keek altijd ongelooflijk uit naar Thea. Ik denk dat zij de enige is met wie hij meeloopt zonder naar mij om te kijken… Ze is ontzettend goed met honden en met koekjes geven. Wat mij betreft heeft Thea met Flaporig de beste hondenuitlaatservice van Amsterdam. De website vind je op www.flaporig.nl.

Thea bedankt!

Er is een initiatief gestart om bij wijze van experiment te proberen alle biologische producten BTW-vrij te maken en dat voor een periode van tenminste 2 jaar. Bij het behalen van 40.000 handtekeningen voor een petitie met dit voorstel, moet [...]]]>

Een nieuwsgierige Jersey op Biologische melkveehouderij Brookford Farm, Rollinsford, New Hampshire (VS). Foto door iLoveButter.

Er is een initiatief gestart om bij wijze van experiment te proberen alle biologische producten BTW-vrij te maken en dat voor een periode van tenminste 2 jaar. Bij het behalen van 40.000 handtekeningen voor een petitie met dit voorstel, moet het in de 2e kamer behandeld worden. Als tijdelijk de BTW op Eko eten wordt afgeschaft, zal de vraag daarnaar toenemen. Als het volume groter wordt, kunnen de prijzen dalen enz. In navolging op het stimuleringsbeleid in de autobranche, waarbij flinke kortingen worden gegeven op de bijtelling en de bpm van milieuvriendelijke auto’s, moet dit verzoek een simpel hamerstuk in de Tweede Kamer kunnen zijn.

Meer informatie op de website www.biobtwvrij.nl, direct de petitie tekenen kan hier: website www.biobtwvrij.nl/tekenhier

(tekst heb ik overgenomen van Toon (dank!) en de afbeelding van iLoveButter (ook dank!)). Rollinsford ligt hier, de boerderij kun je hier vinden).

Het is alweer laat. Het bioritme is nog niet helemaal op orde, oververmoeid was ik al voordat ik vertrok, maar 8 uur in de min helpt niet echt kan ik vertellen. Ik maak nog even een flesje Tsingtao (60cl en van oorsprong Duits dus goed) open en help m’n oude vader nog even met inchecken. [...]]]>

Het is alweer laat. Het bioritme is nog niet helemaal op orde, oververmoeid was ik al voordat ik vertrok, maar 8 uur in de min helpt niet echt kan ik vertellen. Ik maak nog even een flesje Tsingtao (60cl en van oorsprong Duits dus goed) open en help m’n oude vader nog even met inchecken. Hij zit in Hong Kong en vliegt morgen terug naar Europa. Nu goed, ik wil toch nog snel even iets vertellen over Shanghai. De gidsjes doen er zo lyrisch over, dat het de superhippe, snelle stad van China is en zo. Nou, met respect, maar dan lijkt me de rest van China een behoorlijk duffe bedoeling. Ik bedoel, het is inderdaad wel een stad die volop in beweging is, maar zo superdeluxe is het nou ook weer niet. Singapore is gelikter, Bangkok is drukker en zelfs Fukuoka hipper om maar wat te noemen.

Het is volgens mij een doorsnee Aziatische stad en eigenlijk is dat al heel bijzonder als ik bedenk dat hier tot een jaar of vijftien geleden het commun- of maoisme hoogtij vierde. Dus in dat opzicht is het inderdaad best aardig gelukt hier. De tegenstellingen die je elders in Azië tegenkomt zijn hier ook, of misschien wel een beetje groter. Naast gigantische wolkenkrabbers, langsrazend verkeer, gigantische tv-schermen waar Orwell alleen maar over kon fantaseren en meer glitter en glamour, zit een mevrouw van het viswinkel/restaurant haar vissen en schelpen over verschillende bakjes op de stoep te verdelen. Ze tankt met de tuinslang nog maar eens wat water bij de vissies.

Voor een restaurant staat een ongelooflijk dikke sportwagen, het blijkt om de allernieuwste Porsche te gaan, ik heb die nog nooit gezien. Het blijkt een Panamera Turbo te zijn, net even opgezocht, kost een slordige twee en een half miljoen Yuan. Dat is gemakkelijk naar Euro’s om te rekenen, delen door 10… Het geinige is, dat die Porsche samen met nog een aantal dure makkers voor een restaurant staat waar het hoofdgerecht ongeveer twee tientjes kost. Dat is wel heel duur, maar niet voor ons. Uit eten in een hippe tent kost je hier minder dan 5€ per persoon. Vandaag liep ik weer door die buurt, hoop dure auto’s en om de hoek… hangen de bewoners hun was en hun eten te drogen in de bomen.

De trein vanuit het centrum naar het vliegveld doet er ongeveer 5 minuten over, het vliegveld ligt 30 km verderop… Exsqueeze me? Jawel, er ligt een magneetbaantje waarop de trein een dikke 430 km/h haalt en deze jongen gaat die trein natuurlijk even uitproberen. Maar… verderop in de stad staan mensen uit alle macht balen op hun aftandse driewielfietsen te stouwen, er staat nog net geen ezel voor. Het mag duidelijk zijn, het oude China leeft gewoon lekker verder in deze verder erg moderne stad.

De stad heeft zich uitstekend aangesloten bij oude steden als Amsterdam, Istanboel, Boekarest et cetera. Toen ik hier koud een uurtje aan de grond stond ging ik een wandeling maken waarbij ik ook de winkelstraat aandeed, Nanjing zeg maar de Kalverstraat. Ik was de straat nog geen 10 meter ingelopen of vier of vijf schone meiskes riepen me na. Ik was al een half uurtje aan het wandelen en het was me niet eerder gebeurd. Ik hield het er op dat de winkelstraat flaneren met zich meebracht, dus dat dat hier normaal was. Hello Mister, how are you… you look very good. Ja dat wist ik ook wel en ik keek nog eens goed of ik hier niet – op klaarlichte dag – met dames van lichte zeden te maken had. Toch niet, gewoon meiden in de twintig die aan het winkelen waren en bovendien niet tot de lelijkste behoorden. Tussendoor kreeg ik van mannen van alles aangeboden, hasjiesj, marihuana, vrouwen… leuk toch, zo’n havenstad.

Ik stuurde m’n vriendin een sms dat deze Leo di C. het prima naar z’n zin had in Shanghai, vijf vrouwen aan elke arm, maar na nog vijf was het niet meer zo leuk. Vooral omdat ik niet begreep wat er achter zat. Ze wilden allemaal met me kletsen, wat ik beleefd bleef afslaan totdat ik een volhardende tante trof. Ze bleef meelopen, stelde zich voor en zei dat ze Engels studeerde. Of ze met me mocht praten. Ik bleef lopen, hoewel ik overtuigd ben van m’n eigen aantrekkelijkheid vertrouwde ik het voor geen fen.

Ze vroeg wat ik hier deed (zaken) en wanneer ik weer terug ging (maandag). Of ik eerder in China was geweest (nee) en of ik een vriendin had (JA!). Er ging een tl-balk knipperen in m’n hoofd. Hoe zat het ook alweer? Twee levenswijsheden kwamen naar boven drijven:  If it looks too good to be true, it usually is, maar belangrijker was dat ik besefte dat Aziaten ongelooflijk bescheiden, misschien zelfs bescheten zijn. Ze zeggen nooit ‘nee’ en stellen nooit directe vragen. Ik gaf het meiske daarom een hand, vertelde haar dat het tijd was om uit elkaar te gaan. Ze sputterde tegen, we konden koffie gaan drinken, maar een zwaar goodbye deed wonderen en ik kon zonder haar doorlopen.

Later nog wat verhaaltjes opgezocht, de meiskes zijn niet per se op betaalde diensten uit, maar nemen je mee koffie drinken in een tent waar koffie 400 Yuan per stuk kosten. Een paar gorilla’s (Bokito is er niets bij) zorgen ervoor dat je betaalt en dat je niet achterop je cheque kan schrijven dat ie onder dwang is ondertekend…

Nu, daar ga ik dan weer. De doctrine handhaven, de doctrine dat ik dicht bij mij medewerkers wil blijven staan. In een vorige stukje over Portugal heb ik dat al eens uitgelegd. Binnen 24 uur naar mijn besluit om “te gaan”, weet ik weer hoe ik bij al mijn gewaardeerde koeriers het dagelijks leven overhoop [...]]]>

Nu, daar ga ik dan weer. De doctrine handhaven, de doctrine dat ik dicht bij mij medewerkers wil blijven staan. In een vorige stukje over Portugal heb ik dat al eens uitgelegd. Binnen 24 uur naar mijn besluit om “te gaan”, weet ik weer hoe ik bij al mijn gewaardeerde koeriers het dagelijks leven overhoop haal.

Omdat ik wel een aantal dagen wegblijf, moest ik mijn werkzaamheden overdragen, dat kostte al de nodige tijd en moeite, maar ik vind het mooi om te zien hoe iedereen z’n beste beentje voor zet en het bedrijf overneemt. Dat roert me, ik verlaat het land met veel vertrouwen.

Door de mangel, zo voelt het en dan staan er nog niet eens bodyscanners. Inchecken op Schiphol bij Easyjet ging gemakkelijk, ondanks dat ik mijn instapkaart niet had uitgeprint. Na een tijdje wachten in de tax-free zone (een tourist trap van de grootste orde), moest ik door de veiligheidscontrole. Alles, maar dan ook alles wat in je zakken zit moet er uit. Daarna moest m’n riem af, m’n schoenen uit. De laptop moest uit m’n handbagage. Jas uit. Handen uit m’n zakken – Meneer! Handen uit uw zakken! Alstublieft! – en toen mocht ik door het poortje. Piep piep piep… Na de fouillering had ik een goede vlucht naar Stensted en zelfs m’n koffer kwam aan.

Bij RyanAir moest ik 40£ betalen omdat ik geen instapkaart had uitgeprint. Ik vroeg om verontschuldiging en slofte richting een internetcafé. Vanaf m’n pda mailde ik m´n opgeslagen pdf van de instapkaart naar mezelf. In het café opende ik de webmail en printte de kaart. Dit alles kostte me een tiende van het bedrag en de Ryanair inchecker zette m’n koffer op de band.

You are 4,5 kilos overweight, verzuchtte de man. Ik had een koffer van 20 kgs en bij Ryanair mag je maar 15 kgs meenemen. Wist ik natuurlijk niet. Ik haalde de koffer van de band en stopte de boeken die er in zaten in de zakken van m’n winterjas, die er ook in zat. Ik stopte de nette schoenen in m´n binnenzakken en zette de koffer weer op de weegschaal. Netjes 14,9 en ik kon doorlopen zonder 30£ per kilo overgewicht te betalen. Wel warm hoor…

De veiligheidscontrole op Stansted volgde hetzelfde scenario. Terwijl ik, half naakt, wachtte ik op mijn spullen uit de scanner, zag ik naast me een vrouw met een baby. Ze had twee potjes met voeding bij zich. Dat mag, zolang er per potje maar niet meer dan 100 ml vloeistof in zit. Echter, in Engeland zijn ze nogal zenuwachtig over babyvoeding op een of andere manier. De moeder moest een slok nemen uit beide flesjes. Toen ze ze daarna dicht schroefde bleek dat niet genoeg. De officer gelastte haar om ook haar baby een slok te laten nemen.

Glasgow stelt niets voor, al heb ik er nog niet van gezien. Ik ben er in de jaren ‘90 geweest. Het enige wat ik me kan herinneren is het Goethe Institute. Dat is toch ook wat. De trein hierheen vanaf Prestwick was erg aangenaam, maar hoewel het landschap ongelooflijk indrukwekkend was, viel me gelijk op dat het hier een stuk armer is dan bijvoorbeeld de Cotswolds. Ook de stad is armoeiig, maar goed, morgen ga ik alles eens goed bekijken.

Overigens vraagt de regelmatige lezer zich natuurlijk af waarom ik niet gewoon naar Glasgow (GLA) gevlogen ben. Een retour bleek alleen mogelijk in business class, ruim duizend Euro. Met een omweggetje via Stensted en Prestwick, met de fijne code PIK, ben ik met de prijsvechters voor een fractie van het bedrag ter plaatse. En nog leuker ook, want ik ben met de trein door Troon, Kilwinning en Lochwinnoch gekomen met de trein. Ik meen zelfs de jeep van de Lord of the Glen gezien te hebben, maar dat weet ik niet zeker.

Aan het einde van de middag heb ik ingechecked in een redelijk hotel. Op internet leek het mooier dan het eigenlijk is, de kamer is klein, koud en ruik zelfs eigenaardig. Ik schep er verder genoegen in omdat ik dan straks een fijne recensie over kan schrijven. Om de hoek is wel iets ongelooflijk fijns, namelijk een pub die z’n eigen ales brouwt. Kan het fijner? Dus vanavond heb ik die geproefd samen met een fijne fish and chips (foto). Heerlijk, zo lekker Brits als die Schotten zijn!