Ja, geloof je niet he die titel he! Maar ik ben echt zo fier met onze Nationale Spoorwegen. Ik kwam terug uit Leien laatst, met de trein waarmee ik steeds vaker reis. Ik ben al langer autoloos, maar tot kort geleden ging ik uit principe de stad niet uit. Wat moet ik in de provincie?! Vertel het me! Nu ja, ik moet er toch soms heen, al was het alleen maar voor het werk. Nu heb ik zo’n reductiekaart gekocht zelfs.
Anyways, ik was dus in Leien en nam de trein naar Amsterdam en wist dat ik op SPL moest overstappen, m’n stalen Workcycles ros stond op Sloterdijk. Om weer een vliegtuigkoerier te regelen was ik de hele reis aan de telefoon en besefte te laat dat ik er op de luchthaven uit moest. Vlak voordat de deuren sloten sprintte ik er uit. Tsssss zo sloten de deuren en ik staarde naar m’n tweede gsm die nog op de bank lag…
Snel naar boven naar het loket en daar bleek dat ik echt oud word, of cynisch, of allebei. Ik ben nog wel eens nogal kritisch geweest op de treinmaatschappij NS dus ik verwachtte eigenlijk niet veel.
Ik kwam aan het loket en vertelde in één zin wat er gebeurd was. M’n bek viel open, excusez le mot, de meneer loketbediende pakte z’n gsm en belde de verkeersleiding die direct contact opnam met de HC van de trein in kwestie! HC, das geheimtaal voor de aanvoerder der conducteurs. De meneer aan het loket vertelde me dat de conducteurs in de trein gingen zoeken. Ik stond er een paar minuten en was nog steeds wantrouwig. Daarom belde ik met m’n zakengsm naar het verloren toestel. Er werd opgenomen, “met Edwin”. Ik bedankte Edwin en vroeg hem vriendelijk of hij de gsm aan een conducteur wilde geven. Met een nadruk op het eerste deel van het woord zegt Edwin dat hij de hoofdconducteur is en dat hij mijn gsm bij Gevonden Voorwerpen gaat afgeven. “Ik zet het toestel nu uit om misbruik te voorkomen en morgen kunt u het ophalen”. Volgende ochtend stond ik 8am op CS, een blije bagagemedewerker overhandigde mij de Nokia, hij lag klaar op de balie.
Zo soepel, zo klantvriendelijk, zo geolied, zo betrokken en echt… Edwin bedankt! Of zou het dus toch in het bloed zitten om het dus wel zo mooi te doen, maar lukt het niet altijd. Ik besef dat ik meer bewondering heb voor de personeelsleden van de NS dan ik dacht.
Een ondernemer neemt nachtrust natuurlijk niet zo nauw en dus moest ik er afgelopen nacht nog uit voor een e-mail. Gebeurt vaker, maar deze keer was met gemengde gevoelens. Ik keek uit het raam en de wereld was wit geworden. Het eerste gevoel was, gelukkig, een overweldigend gevoel van al die pracht, die stilte, dat stralen in de nacht. Daarna begon het vloeken… ik moest die ochtend naar Den Haag, naar een consulaat en kon geen vertraging gebruiken. Daarnaast had ik die ochtend twee on-board couriers geboekt staan. Sneeuw is killing dacht ik nog, maar ging toch weer lekker slapen.
De volgende ochtend keek ik bij het trillen van de wekker nog eens naar buiten, verdammter Schnee noch immer da! Nu we zullen zien. Ik grapte nog dat het een tijd geleden in Londen gesneeuwd had en het hele raderwerk tot stilstand was gekomen. De stad beschikte over drie sneeuwschuivers en er was dus geen beginnen aan. Gelukkig reed de trein redelijk op tijd, maar de vluchten naar o.a. Roissy CDG werden ernstig vertraagd. Op Schiphol ging het nog net, genoeg mensen met bezems, maar in Parijs kwam het ganse raderwerk… inderdaad.
De toestellen van mijn koeriers werden in de Haarlemmermeersche polder aan de grond gehouden en zij dreigden zo hun aansluitingen naar Algiers en Mexcio Ciudad te missen. Echter, die intercontinentale kisten stonden natuurlijk ook nog gewoon op Franse bodem, te wachten op de-icing… Kwam allemaal goed dus.
Na een dag vol beslommeringen is het lekker om even de sneeuw in te stuiven, de hond had er ook wel zin in. Zover de benen nog willen maakt hij gekke sprongen in de sneeuw en vangt alle sneeuwballen die de kinderen gooien. Gegil en gelach en een hond helemaal door het dolle, de sneeuwpret is compleet! Toch nog even een ommetje gemaakt, hij moet ook lopen. Totdat we een paar grote sneeuwballen tegenkomen, die moeten er aan! Grrrrr!!! Zie de film:
Met Google Earth en Maps kun je een hoop zien, in het begin alleen kaartjes, nu is de boel een stuk levendiger met foto’s van de straat. Soms kom je echte actie tegen, bijvoorbeeld bij onderstaande straatfoto’s die ik van m’n zus toegestuurd kreeg. De Amersfoortse brandweer laat een omaatje zo ontzettend schrikken dat ze van haar fiets pleurt. Let wel, de Google-auto die het allemaal vastlegt rijdt ook rustig door. Gelukkig komt iemand de oma helpen, zoiets is nog gewoon in de gemiddeldste stad van Nederland. Dat Google zich behoorlijk schaamt blijkt wel uit het feit dat uren nadat ik de screenshots vastlegde, de foto’s weggehaald werden. Arme oma, even was ze wereldberoemd, maar nu weer verzonken in Amersfooortse anonimiteit. Lees hier verder….→
Soms heb ik het gevoel dat er een soort van doorstart is, dat ik even ben blijven hangen en dat het dan ineens weer op gang komt. Dat het nu echt begint, dat het nu gaat leven. Natuurlijk klopt dat gevoel niet, want hiervoor ging het ook wel, maar toch, zo gevoel is prima, heerlijk zelfs. De Dijk heeft er een mooi liedje over. He hoo let’s go-gevoel! Yeah! Lees hier verder….→
Dat is nou toch aardig, de ene clown die de andere clown aanvalt. Alleen is het niet helemaal een eerlijke strijd. De aanvallende clown is oud, gewiekst, slim en de aangevallen clown een dommertje. Lees het hieronder:
Ingezonden brief, geplaatst in De Volkskrant op 7 november
Het risico dat de PVV een gevaar zal zijn voor de staatsveiligheid wordt door henzelf bevestigd. Op de internetsite van elke politieke partij staat dat we lid kunnen worden,behalve op die van de PVV, die mogen we alleen steunen als donateur. De PVV is een vereniging met maar één lid.Een autoritaire methode. De reden daarvoor kan alleen zijn dat democratisch genomen beslissingen door leden de vrijelijk te spuiten modder door de stuurman zouden beperken. Het predikaat ‘extreem rechts’ moge vooralsnog te sterk associëren met het gruwelijke nazi verleden, maar juist die geschiedenis heeft laten zien dat we waakzaam dienen te zijn voor een volksmenner die op een opportunistische golf surft, roepend dat hij de schuldigen kent.Deze ‘schuldigen’ zijn vooral de kinderen van de arbeiders die wij hiernaartoe haalden om onze welvaart te vergroten.We kunnen, 40 jaar na deze intocht, deze kinderen niet wegzetten als criminelen of terroristen maar dienen hen te helpen om tussen twee culturen een maatschappelijk verantwoorde weg te vinden. Het laagje beschaving waarmee wij ons bedekken laat los, we zouden ons niet moeten verlagen tot het ongenuanceerd stigmatiseren van een deel van onze bevolking.
Het verkiezingspamflet van de PVV spreekt over ‘het fatsoen moet terug in onze samenleving’. Lijkt ons een goed streven, met name voor de PVV.
lange her, dass mich was so fieberhaft packt
ich streife die gewohnte Haut ab
und fühl’ mich wieder nackt
wollte doch nur kosten, aber hat so gut geschmeckt
bin abgehoben, losgeflogen
hab’ gar nichts mehr gecheckt
Bahn frei, es ist nie zu spät
ich bin viel zu jung
he Du, geh’ aus dem Weg
bin nicht mehr allzu jung
das oben war bald innen und das unten war bald kalt
alles gab es zu gewinnen doch dafür gab’s kein Halt
ich flog aus stumpfen Zonen ohne Lücken im Gesetz
in herzliche Regionen ohne Auffangnetz
doch Du gibst mich nicht frei
zerrst an meinem Herz
und Du ziehst an dem Seil
das uns verbunden lässt
lass mich los
lass mich endlich fliegen
kapp die Nabelschnur
denn Drachen sollen fliegen
ohne feste Spur
die Luft ist süß und streichelt
die schlimmsten Schmerzen weg
ein Blick in Deinen Spiegel zeigt
ich brauche kein Versteck
Bahn frei, was sein muss muss sein
lenken kann ich’s nicht
he Du, ich muss da durch
bevor zuviel zerbricht
Vanochtend vroeg ik me het ineens af, heeft het GVB noodscenario’s klaar liggen? Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden van niet… Een uur geleden is er namelijk een bouwvakker met z’n slaperige hoofd door de bovenleiding van lijn 26 (IJburg – CS) gereden. Een klein manouvreerfoutje en het hele radarwerk ligt stil. Ik verwacht dan eigenlijk dat er een ander radarwerk automatisch in werking treedt, namelijk dat van de noodscenario’s. Er worden onmiddelijk bussen naar IJburg gestuurd om gestrandde reizigers op te halen, GVBers op scooters zwermen uit naar de haltes van de 26 om wachtenden te informeren over hun mogelijkheden. Een reparatietruck rukt uit met zwaailichten en sirenes om onmiddellijk de leidinkjes weer aan elkaar te knopen… U raadt het al: NIETS van dat al! Lees hier verder….→
Zondagochtend vroeg kreeg ik een sms van m’n broer: JODEEE, JODEEE!!! JODEEE, JODEEE!!! Verstuurd om 11:00 uur en dat is voor hem midden in de nacht. We moesten zo vroeg op vanwege het cadeau dat ik van m’n nichtje heb gekregen: twee seizoenskaarten voor Ajax! Ik ging laatst bij haar eten en terloops zei ze dat ze nog een cadeautje voor me had liggen. Ze had het deze zomer al willen geven, maar het was er niet van gekomen. Terwijl ze door al haar bakjes, laatjes en kastjes rommelde, vroeg ik wat het dan was. “Een seizoenskaart voor Ajax, maar ik kan ‘m even niet vinden”, was haar antwoord. Ik was niet eens verbaasd, ik geloofde haar gewoon niet. Haar hele familie staat erom bekend dat ze razendknap mensen voor de gek kunnen houden. Dus ik geloofde haar ab-so-luut niet, denk even na, wie heeft er nou een seizoenskaart ergens achterin een lade liggen en doet er niets mee? Die dingen zijn goud waard! Misschien niet in geld, dan wel in gewildheid.
Maar goed, ik ging met lege handen naar huis, want “ze kon ‘m niet vinden”. Later die week belde ze op, we moesten elkaar even ontmoeten, dan kon ze ze geven. Ze? Ja, want ze had er twee, afgelopen zomer gewonnen in de Bingo Loterij! Dus zo kwam het dat m’n broer en ik er zondag vroeg uit moesten, richting de Arena. Het viel me op dat overal mannen met Ajax-shawls richting Nieuwmarkt fietsten, leuk! Onze eerste wedstrijd was gelijk De Klassieker! En met een uitslag van 5-1 was het een mooie pot! Schor en voldaan verlieten we ’s middags het stadion waar we elke twee weken onze longen uit het lijf gaan schreeuwen voor Ajax! Dank nichtje!
[de foto is genomen net nadat Suarez een penalty in het goal van 010 heeft geschoten]
Bijna elke dag luister ik een uurtje Hans. Hij presenteert Licht op Vier van de Avro en speelt het spelletje Nootschieten. Ik had wel eens gedacht om er een blogje aan te wijden, over de stiekeme drang om ook eens te raden. Ik weet bijna niets van klassieke muziek, althans, niet van de titels, componisten en zo, maar ik kan wel goed zoeken. Op de website van Nootschieten kan je het fragement terugluisteren. Toen ik net de site zocht, kwam ik ook een blog tegen van Myriame. Ik heb het artikel gelezen en weet dat ik het nu niet meer hoef te schrijven. Ze neemt me veel woorden uit de mond, als heb ik nog nooit meegedaan, laat staan gewonnen. Het zal voor mij nog een hele stap zijn om een keer te bellen, ik voel me niet thuis tussen als die superkenners… Maar eens… nou ja, dan schrijf ik er wel over.
Doede 
vrijdag 18 december 2009 
10:02 
Nababbel