Volgens mij kom je het wel vaker tegen, dat een monster wordt ingezet om iets wat mooi, prachtig en gewild is te beschermen. Ook dit weekeinde kwam ik het tegen, tijdens een weekendje de stad uit. Even een frisse neus halen in het bos, de hond moet er ook even uit, hij heeft een operatie ondergaan en mag even blij doen in de natuur. Zaterdagmiddag draaien we de A2 op, die eerst nog door de Randstad voert, niets aan de hand, de weg is gevuld met rijtjes gezinsauto’s vol met voetbal- of hockeyjeugd. De rivieren over en het immer gezellig Den Bosch verschijnt aan de horizon, de Sint Jan zwaait ons uit de verte tegemoet. [Lees hier verder →]

“‘Je moet mensen kalmeren. Het is niet altijd even netjes, maar het moet. Een gekalmeerd mens is een gelukkig mens. Ik kan niet tegen verdriet, tegen paniek. Ik wil dat mensen kalm zijn. Ik heb een hekel aan hysterie. Emoties, dat is de vloek van deze tijd, emoties.’ Hij spreekt het woord uit alsof het een scheldwoord is. ‘De openbaarheid ervan, de trots erop, het geloof erin,’ fluistert hij, ‘waanzin, waanzin. Het gevoel is een geloof dat overwonnen dient te worden.’”

Jörgen Hofmeester vanuit Windhoek in Tirza van Arnon Grunberg. Foto van Andras Pfaff.

Op 14 september verschenen twee ploegen van RIC aan de start van de IJsselregatta, een wedstrijd over 18 km stroomafwaarts van Zutphen naar Deventer. Ho-Jung, Jeanne, Maartje, Roel en stuurvrouw Geertje gingen als mixploeg in Meneer vAart. Chantal (stuurvrouw), Doede, Remo, Stijn en ik voeren in de Krasse Knarren. We werden vriendelijk ontvangen op Isala. De boten moesten van de IJsseldijk af naar de uiterwaarde. Daar konden we opriggeren en de riggers tapen om golfinslag te voorkomen. De mixboot van RIC werd high-tech uitgemonsterd met een display voor de slag, GPS en andere snufjes. We hadden van Roel niet anders verwacht. Maar we schrokken toen Meneer vAart voorzien werd van twee reserveriemen. Die hadden wij niet. [Lees hier verder →]

Sinds kort loop ik stage bij Zeeburg TV en daar ben ik nu met een klein projectje bezig voor de ‘Kids van Amsterdam Oost’. Zij zijn naar ons toe gekomen om onze hulp in te roepen voor hun eigen project. Zij doen mee aan een programma van de NCRV genaamd: Het Beste Buurtplan. Daarmee kunnen zij strijden naar een o.a.een geweldige geld prijs die zij kunnen gebruiken voor hun project in de buurt. [Lees hier verder →]

Zo vaak heb ik al over haar geschreven, de hoofdslagader van Amsterdam is natuurlijk de Amstel. Daar staat het stadhuis, de opera, Carré, de waanzinnig geworden Magere Brug, het Amstel hotel, prachtige grachtenpanden en gigantische kantoorflats. Vlak achter die mooie rivier lagen de grote krantenkantoren en aan haar andere zijde vind je de hippe Pijp. Natuurlijk er zijn meer centra in de hoofdstad, maar langs de Amstel vind je zoveel leven, noem het gerust de aorta van de stad die zelfs haar naam draagt. [Lees hier verder →]

Och och, dit heeft even moeten bezinken omdat het veel indruk heeft gemaakt. Dit zijn de dagen om nooit te vergeten. Donderdag een week geleden ben ik naar de cd presentatie van de Dijk geweest, in de Melkweg. Vooraf had ik al een aantal kritieken gelezen, onvertogen blij leek de muziekwereld met de nieuwe cd. De verwachtingen rezen torenhoog, ik poetste de danschoentjes nog harder, nog glimmender.

Eenmaal in de Melkweg leek het allemaal best wel gewoontjes al was ik er al lang niet meer geweest, mijn laatste bezoek was waarschijnlijk in mijn studententijd. De zaal was leeg en best klein vergeleken bij mijn verwachting. Een biertje aan de bar en dan stroomt het wel heel snel vol. Ik wil eigenlijk vooraan staan, maar nog voor de laatste slok kan dat al niet meer. [Lees hier verder →]

Vanochtend werd ik wakker in een vreemde wereld. Alles leek hetzelfde, maar was het niet. Ik liet de lieve hond lopen langs de kade die we altijd afmarcheren in de ochtend. Aan de kade liggen talloze zeilschepen. Onwennig wordt ik wakker… normaal ligt hier een saai vrachtschip, maar nu liggen hier zeilschepen, vier rijen dik. Kleurrijke vlaggen wapperen in de spanten, de ´bemanning´ slaapt, het is nog stil. Het lijkt me een uitje van InHolland, de hoge school, veel van de vlaggen hebben die naam in het vaandel. [Lees hier verder →]

Gister ben ik naar Den Haag geweest om de visa (voor China, red.) op te halen maar stom stom stom. Zoals de hele week al loop ik achter de feiten aan.

11:15 uur stap ik in de trein en ben trots dat ik ‘m gehaald heb. Natuurlijk sms ik gelijk naar K om te laten weten dat alles goed verloopt. Antwoord ze per sms hoe het wachten gaat in de rij van de ambassade? Ik denk wachten? Oh shit ik heb me een uur vergist. Ik had eigenlijk om 10:15 uur in de trein moeten zitten. Vurig hoopte ik dat de trein net iets eerder op Den Haag centraal zou aankomen. Maar dit keer reed ie op tijd. [Lees hier verder →]

M’n lijf weet niet wat het moet, aan de ene kant besterf ik het van de zenuwen en wil het trillen. Aan de andere kant gloei ik van geluk en blijdschap en wil het springen en wild doen. Eerst moet echter het examen goed verlopen. Dit is een sluitstuk op wat heeft bijgedragen tot een van de mooiste zomers in Amsterdam. Dat klinkt ingewikkeld, maar dat valt wel mee. Ik heb nu het gevoel dat ik uiteindelijk helemaal geworteld ben in mijn stad en daar heeft de instructie aan bijgedragen. Niet het lesgeven an sich, maar door wekelijks op de rivier te vertoeven en gezelligheid te ervaren in het zonnetje… Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik het zal uitleggen, misschien komt het later. Ik wil niet voorbarig zijn namelijk, dat geeft het gevoel ongeluk te brengen.
[Lees hier verder →]