|
|
 Doede  maandag 9 november 2009  11:32
lange her, dass mich was so fieberhaft packt
ich streife die gewohnte Haut ab
und fühl’ mich wieder nackt
wollte doch nur kosten, aber hat so gut geschmeckt
bin abgehoben, losgeflogen
hab’ gar nichts mehr gecheckt
Bahn frei, es ist nie zu spät
ich bin viel zu jung
he Du, geh’ aus dem Weg
bin nicht mehr allzu jung
das oben war bald innen und das unten war bald kalt
alles gab es zu gewinnen doch dafür gab’s kein Halt
ich flog aus stumpfen Zonen ohne Lücken im Gesetz
in herzliche Regionen ohne Auffangnetz
doch Du gibst mich nicht frei
zerrst an meinem Herz
und Du ziehst an dem Seil
das uns verbunden lässt
lass mich los
lass mich endlich fliegen
kapp die Nabelschnur
denn Drachen sollen fliegen
ohne feste Spur
die Luft ist süß und streichelt
die schlimmsten Schmerzen weg
ein Blick in Deinen Spiegel zeigt
ich brauche kein Versteck
Bahn frei, was sein muss muss sein
lenken kann ich’s nicht
he Du, ich muss da durch
bevor zuviel zerbricht
lass mich los
lass mich endlich fliegen…
Pur
Doede woensdag 4 november 2009 08:26
Vanochtend vroeg ik me het ineens af, heeft het GVB noodscenario’s klaar liggen? Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden van niet… Een uur geleden is er namelijk een bouwvakker met z’n slaperige hoofd door de bovenleiding van lijn 26 (IJburg – CS) gereden. Een klein manouvreerfoutje en het hele radarwerk ligt stil. Ik verwacht dan eigenlijk dat er een ander radarwerk automatisch in werking treedt, namelijk dat van de noodscenario’s. Er worden onmiddelijk bussen naar IJburg gestuurd om gestrandde reizigers op te halen, GVBers op scooters zwermen uit naar de haltes van de 26 om wachtenden te informeren over hun mogelijkheden. Een reparatietruck rukt uit met zwaailichten en sirenes om onmiddellijk de leidinkjes weer aan elkaar te knopen… U raadt het al: NIETS van dat al! Lees hier verder….→
Doede zondag 1 november 2009 14:18
Zondagochtend vroeg kreeg ik een sms van m’n broer: JODEEE, JODEEE!!! JODEEE, JODEEE!!! Verstuurd om 11:00 uur en dat is voor hem midden in de nacht. We moesten zo vroeg op vanwege het cadeau dat ik van m’n nichtje heb gekregen: twee seizoenskaarten voor Ajax! Ik ging laatst bij haar eten en terloops zei ze dat ze nog een cadeautje voor me had liggen. Ze had het deze zomer al willen geven, maar het was er niet van gekomen. Terwijl ze door al haar bakjes, laatjes en kastjes rommelde, vroeg ik wat het dan was. “Een seizoenskaart voor Ajax, maar ik kan ‘m even niet vinden”, was haar antwoord. Ik was niet eens verbaasd, ik geloofde haar gewoon niet. Haar hele familie staat erom bekend dat ze razendknap mensen voor de gek kunnen houden. Dus ik geloofde haar ab-so-luut niet, denk even na, wie heeft er nou een seizoenskaart ergens achterin een lade liggen en doet er niets mee? Die dingen zijn goud waard! Misschien niet in geld, dan wel in gewildheid.
Maar goed, ik ging met lege handen naar huis, want “ze kon ‘m niet vinden”. Later die week belde ze op, we moesten elkaar even ontmoeten, dan kon ze ze geven. Ze? Ja, want ze had er twee, afgelopen zomer gewonnen in de Bingo Loterij! Dus zo kwam het dat m’n broer en ik er zondag vroeg uit moesten, richting de Arena. Het viel me op dat overal mannen met Ajax-shawls richting Nieuwmarkt fietsten, leuk! Onze eerste wedstrijd was gelijk De Klassieker! En met een uitslag van 5-1 was het een mooie pot! Schor en voldaan verlieten we ’s middags het stadion waar we elke twee weken onze longen uit het lijf gaan schreeuwen voor Ajax! Dank nichtje!
[de foto is genomen net nadat Suarez een penalty in het goal van 010 heeft geschoten]
Doede dinsdag 27 oktober 2009 10:54
Doede zaterdag 24 oktober 2009 12:58
Bijna elke dag luister ik een uurtje Hans. Hij presenteert Licht op Vier van de Avro en speelt het spelletje Nootschieten. Ik had wel eens gedacht om er een blogje aan te wijden, over de stiekeme drang om ook eens te raden. Ik weet bijna niets van klassieke muziek, althans, niet van de titels, componisten en zo, maar ik kan wel goed zoeken. Op de website van Nootschieten kan je het fragement terugluisteren. Toen ik net de site zocht, kwam ik ook een blog tegen van Myriame. Ik heb het artikel gelezen en weet dat ik het nu niet meer hoef te schrijven. Ze neemt me veel woorden uit de mond, als heb ik nog nooit meegedaan, laat staan gewonnen. Het zal voor mij nog een hele stap zijn om een keer te bellen, ik voel me niet thuis tussen als die superkenners… Maar eens… nou ja, dan schrijf ik er wel over.
Doede donderdag 22 oktober 2009 12:21  Omdat het achterwiel van onze bakfiets deze zomer was gestolen, moesten we op zoek naar een ander wiel. Dat bleek helemaal niet gemakkelijk, we wilden namelijk een tweedehands wiel, maar die zijn er eigenlijk niet. Stad en land afgebeld en gemaild, maar niemand had een achterwiel waardoor onze Huur-Bakfiets alsmaar stil bleef staan. Toen we uiteindelijk besloten om dan maar een nieuw wiel aan te schaffen (300€ of meer!), bleek ook dat niet zomaar te kunnen. We hebben namelijk een antieke bakfiets van, naar bleek, een zeldzaam soort. Met bijbehorende zeldzame maten. De transportwielen van de huidige generatie bakfietsen passen niet op onze groene dame. Gewone fietswielen ook niet. Daarom en ook omdat de bewoners van Droogbak gingen klagen over het lijk voor hun deur, hebben we de ambulance gehaald en ons oudje dwars door de Jordaan naar de über-bakfietsspecialist Henry gebracht. Henry en de ander WorkCyclianen zijn nu op zoek naar een passende oplossing. Henry heeft op z’n blog Bakfiets-en-meer over ons transport geschreven wat gelijk reacties opriep over de manier van transporteren, maar hopelijk hoeven we dit nooit meer te doen, al was het wel erg leuk!
Lees hier verder….→
Doede woensdag 21 oktober 2009 18:10
Doede vrijdag 16 oktober 2009 12:59
Het is herfst! Dus pompoenentijd. M’n zus heeft ook aardig grote pompoenen geoogst dit jaar, maar deze Amsterdamse groenteboer heeft een mega-pompoen aan de haak geslagen. Vandaag mag iedereen raden wat ie weegt. Ik heb op 87,5 kilo ingezet, maar er waren ook mensen die ruim boven de 150 kg hadden geschat! De winnaar krijgt €25, waarschijnlijk moet je die ook bij meneer Safa besteden 
Volgende week gaat de groenteman samen met een kok van de overkant aan de slag om een heel grote pan pompoensoep te bereiden. De hele buurt mag dan meesmikkelen. Ik ben benieuwd of zo reuzeding nog wel wat smaak heeft, dus ik ben erbij!
Overigens zag ik op het net een handig tabelletje, met drie maten kun je precies weten wat de pompoen weegt, zonder ‘m op een reuzeweegschaal te hoeven leggen.
Trouwens, groenteboer Safa is gevestigd in een oud filiaal van Piet de Gruyter, wie kent ‘m nog: En betere waar èn tien procent, alleen de Gruyter. En natuurlijk Het snoepje van de week.
Doede zaterdag 10 oktober 2009 19:08
Vorige week kwam ik ’s avonds thuis, liet Sezer een blokje lopen en ontdekte een vreselijk lelijke tekening op de zijkant van de bakfiets. Een tagger was langsgeweest. Ik hoor u denken… een wàt..?! Ik zal het uitleggen. Als ik vroeger ergens m’n naam op schreef zei m’n vader droogjes ‘Gekken en dwazen schrijven hun namen op deuren en glazen‘. Een vrij letterlijke toepassing van het spreekwoord dat mensen duidt die niets te melden hebben, maar wel heel hard schreeuwen. Zo leerde ik het af om mijn naam op al m’n spullen te kalken. Echter, er zijn ook dwazen die hun naam op alle deuren, muren en glazen schrijven, ook al zijn die niet van hen. Als de naam maar ergens op staat, dan hun uiterst kleine hartje al vervuld van geluk en kinderlijke blijheid.
Met een mega-stift, spuitbus of diamantring kalken en krassen ze overal hun tag-naam op of in, niet hun echte naam natuurlijk, want het moet in het geniep. In de meeste gevallen is de naam niet eens leesbaar, wat wellicht getuigt van de schrijfvaardigheid van deze lieden, maar dat geheel terzijde. Het gaat er om dat de tag ergens staat en dat zoveel mogelijk mensen ‘t zien. Jippie jee..! Je ziet ze veel langs de metro, trein, snelweg en overal waar het gespuis zo wandelt op z’n werkloze dagen.
De bakfiets is zo goed als schoongepoetst, maar er is een lelijk litteken achtergebleven en niet alleen op de fiets… Boosheid en nog meer boosheid over die lelijke snerttag, maar ja, wat kun je ermee. Totdat ik vandaag in de trein losjes tegen de muur geleund stond en ontdekte dat ik ineens zwarte vlekken op m’n jas had. M’n retedure Londonse hippe modejas, zwarte verfvlekken! Ik kwam net uit een boomgaard, had appels geplukt dus het leek me sterk dat het daar was gebeurd. Tot m’n oog viel op een vlekkerige tag op de muur van de trein. Die tag was nog nat en ik had daar tegenaan gestaan.
De maat is vol, echt, ik heb het gehad met die imbecielen! Als ik zo’n pisverfvlek aan het werk zie dan zal ik, om met de woorden van de fietsenmaker te spreken, z’n spuitbus pakken en die in z’n neus leegspuiten. Daarnaast verklaar ik hier en nu: DOOD AAN DE TAGS! Alles tags worden vanaf nu stelselmatig verwijderd of wat ze nog erger vinden, overgespoten met nonsens. Nog meer lastigheid zal hen ten deel vallen totdat alle TAGS DOOD ZIJN!
Toevoeging: m’n jas heeft het niet overleefd, de verf gaat er niet meer uit. Dit zal de tagger gunstig stemmen, want daar is het op uit, het schepsel wil dat z’n rauwe holkreten niet verwijderd kunnen worden. Dat motiveert mij dan weer tot op het bot om alle taggers te bestrijden totdat ik erbij neerval. Te paard, te zwaard!
Doede vrijdag 9 oktober 2009 11:37
Ze komen er weer aan deze herfst, de talloze toffe mailtjes van vrienden en bekenden, ge-cct naar het hele adresboek. De onderwerpregel begroet je vrolijk met Dear Friend of Hi there of een andere stompzinnige kreet. De mailtjes zijn in het Engels en vertellen over een online winkel waar je een goedkope iMac kunt halen, je geslachtsdelen kunt laten vergroten of verkleinen of over andere door-de-weekse dingen.
Natuurlijk trappen talloze koopjesjagers er met open ogen in en surfen naar een website waar ze vervolgens uitgekleed worden, soms letterlijk als het om die vergrotingen gaat. Anders is de website wel uit op je credit card gegevens of onschuldiger, je e-mail account..
Afgelopen weken zijn miljoenen (!) e-mail accounts gecompromitteerd om maar eens een fijn Australisch uitdrukking te gebruiken. We slaan er deze ochtend de Sydney Morning Herald maar eens op na: Hotmailers en Gmailers gebruiken lachwekkende wachtwoorden zoals 121212, 12345, doede123 of qwerty want dat typt zo gemakkelijk, ook voor een hacker. De gehackte accounts worden gebruikt om e-mails te versturen naar het hele adresboek. De ontvanger vertrouwt de e-mail, die komt immers van een nichtje en klikt op de link. Het kwaad is geschied, want hackers zijn niet allemaal zo tof als die van Stieg Larsson. Lees hier verder….→
|
|
Nababbel