Onderweg

Onderweg

Nu, daar ga ik dan weer. De doctrine handhaven, de doctrine dat ik dicht bij mij medewerkers wil blijven staan. In een vorige stukje over Portugal heb ik dat al eens uitgelegd. Binnen 24 uur naar mijn besluit om “te gaan”, weet ik weer hoe ik bij al mijn gewaardeerde koeriers het dagelijks leven overhoop haal.

Omdat ik wel een aantal dagen wegblijf, moest ik mijn werkzaamheden overdragen, dat kostte al de nodige tijd en moeite, maar ik vind het mooi om te zien hoe iedereen z’n beste beentje voor zet en het bedrijf overneemt. Dat roert me, ik verlaat het land met veel vertrouwen.

Door de mangel, zo voelt het en dan staan er nog niet eens bodyscanners. Inchecken op Schiphol bij Easyjet ging gemakkelijk, ondanks dat ik mijn instapkaart niet had uitgeprint. Na een tijdje wachten in de tax-free zone (een tourist trap van de grootste orde), moest ik door de veiligheidscontrole. Alles, maar dan ook alles wat in je zakken zit moet er uit. Daarna moest m’n riem af, m’n schoenen uit. De laptop moest uit m’n handbagage. Jas uit. Handen uit m’n zakken – Meneer! Handen uit uw zakken! Alstublieft! – en toen mocht ik door het poortje. Piep piep piep… Na de fouillering had ik een goede vlucht naar Stensted en zelfs m’n koffer kwam aan.

Bij RyanAir moest ik 40£ betalen omdat ik geen instapkaart had uitgeprint. Ik vroeg om verontschuldiging en slofte richting een internetcafé. Vanaf m’n pda mailde ik m´n opgeslagen pdf van de instapkaart naar mezelf. In het café opende ik de webmail en printte de kaart. Dit alles kostte me een tiende van het bedrag en de Ryanair inchecker zette m’n koffer op de band.

You are 4,5 kilos overweight, verzuchtte de man. Ik had een koffer van 20 kgs en bij Ryanair mag je maar 15 kgs meenemen. Wist ik natuurlijk niet. Ik haalde de koffer van de band en stopte de boeken die er in zaten in de zakken van m’n winterjas, die er ook in zat. Ik stopte de nette schoenen in m´n binnenzakken en zette de koffer weer op de weegschaal. Netjes 14,9 en ik kon doorlopen zonder 30£ per kilo overgewicht te betalen. Wel warm hoor…

De veiligheidscontrole op Stansted volgde hetzelfde scenario. Terwijl ik, half naakt, wachtte ik op mijn spullen uit de scanner, zag ik naast me een vrouw met een baby. Ze had twee potjes met voeding bij zich. Dat mag, zolang er per potje maar niet meer dan 100 ml vloeistof in zit. Echter, in Engeland zijn ze nogal zenuwachtig over babyvoeding op een of andere manier. De moeder moest een slok nemen uit beide flesjes. Toen ze ze daarna dicht schroefde bleek dat niet genoeg. De officer gelastte haar om ook haar baby een slok te laten nemen.

Glasgow stelt niets voor, al heb ik er nog niet van gezien. Ik ben er in de jaren ’90 geweest. Het enige wat ik me kan herinneren is het Goethe Institute. Dat is toch ook wat. De trein hierheen vanaf Prestwick was erg aangenaam, maar hoewel het landschap ongelooflijk indrukwekkend was, viel me gelijk op dat het hier een stuk armer is dan bijvoorbeeld de Cotswolds. Ook de stad is armoeiig, maar goed, morgen ga ik alles eens goed bekijken.

Overigens vraagt de regelmatige lezer zich natuurlijk af waarom ik niet gewoon naar Glasgow (GLA) gevlogen ben. Een retour bleek alleen mogelijk in business class, ruim duizend Euro. Met een omweggetje via Stensted en Prestwick, met de fijne code PIK, ben ik met de prijsvechters voor een fractie van het bedrag ter plaatse. En nog leuker ook, want ik ben met de trein door Troon, Kilwinning en Lochwinnoch gekomen met de trein. Ik meen zelfs de jeep van de Lord of the Glen gezien te hebben, maar dat weet ik niet zeker.

Aan het einde van de middag heb ik ingechecked in een redelijk hotel. Op internet leek het mooier dan het eigenlijk is, de kamer is klein, koud en ruik zelfs eigenaardig. Ik schep er verder genoegen in omdat ik dan straks een fijne recensie over kan schrijven. Om de hoek is wel iets ongelooflijk fijns, namelijk een pub die z’n eigen ales brouwt. Kan het fijner? Dus vanavond heb ik die geproefd samen met een fijne fish and chips (foto). Heerlijk, zo lekker Brits als die Schotten zijn!

Eén gedachte over “Onderweg”

  1. Niet alleen het dagelijks leven van de koerier wordt overhoop gehaald maar ook dat van de achterblijvers. In ieder veel kijkplezier daar in het Verre Oosten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *