Cyclists in Amsterdam – getting out alive

Because it amazes me every time how ill prepared people visit my lovely city, I write this guide. The other night, I almost ran over some Canadians, I stopped and lined out a few basics how to avoid collisions. They thanked me. I just thought, some 20 million visitors every year, that’s a lot of explaining to do. So, there this guide.

Voor Amsterdammers:
toeristen ontwijken en waarom lief voor ze te zijn.

Recognising bicyle lanes, to you, it all looks like sidewalk, but it isn’t.

  • The sidewalk is a bit higher than the bicycle lane, but not always.
  • If not, there is a clear white line
  • The bicycle lane is red, most of them are
  • It has – very hard to recognise – bicycle pictograms, see below
  • It’s crowded by cyclists
  • If you see cyclists on the sidewalk: tourist who didn’t read this guide
Pictorgram of a bike in Amsterdam Netherlands
Hard to recognise, this is the bicycle lane

A lot of people who are not from here or another very busy city, walk around, looking down on their (not so) smartphone. They only realise the red tarmac, when they are actually on it. Look ahead, your participating in highly dense traffic.

If you accidentally step on the bicyle lane, intending to cross it or not, keep walking in a steady pace! Don’t stop, don’t turn around, keep walking. We, good willing cyclist, will know what to anticipate on. Don’t worry, we don’t want to crash our iron horses. So clearly mark your direction, perhaps with your hand, and don’t make any sudden moves. Sudden moves, stopping or turning back, will cause the crash.

Same goes for crossing a bicyle lane, non-accidentally. So, you want to get accross and want to do it safely on a zebra. Waiting for us to stop. Sorry we won’t. Waiting at the zebra is, even for me, hardly a reason to stop. Here is why. We’re efficient, we want to limit stops to a absolute minimum. Really, I can cross from East to West and back with hardly any stops, maybe 5 tops.

If I would stop at every zebra where you guys are hestitating with cold water fear on the side line, it’ll cost a day to cross the city. No offence. So then what? Here’s wat you should do, and what not.

  • Don’t walk along the side walk, make a 90 degree turn and cross, because we’ve never seen you coming. Walk towards the zebra from the right (for us, we’re coming from the left) showing clear intention you want to cross. Steady pace, no stopping, keep going, no hestitation, you can even point your hand forward like a blink-man stick. Scary as hell man, but we – will – stop. Don’t worry. Or we’ll get around you, better for us, no stopping involved, better mapmyrun marks. If we get around you, don’t be scared, we don’t want to hit you either. (Oh and tell the other people waiting at the side, to read this blog, but tell them at the sidewalk).
  • If you want to practice this, head for the ferries at Central Station, you’ll find a lot of zebras to practice. Try 8-9 o’çlock or 17-18. See movie at the bottom of this article.
  • When zebras go fine, go to next level, the mixed zone. It’s so much fun, everybody owns the same rights, and right of way doesn’t count here. Again, steady pace for pedestrians, high level steering for cyclist.
  • Here is where you think: but I want to rent a bicycle in Amsterdam!

Really, you want to rent a bicycle in Amsterdam?

Cycling is nice, it opens your mind, it’s the best transport for the environment (it is) and it’s super-good for your health. Like with everything, cycling also comes in grades and levels. Have you ever heard of the Tour de France, Vuelta, Giro, Bastenaken-Luik, that stuff? Or look for veldrijden at your search engine. That is next level, right? It has nothing to do with you on a bike around the block when you were 5 years old. Well, that is my guess. Comment if you disagree (this part is closed to people from Portland (Keep it Weird!) and bike-couriers from NYC).

Comparison for USA citizens:

 Imagine: You’re on this weekend trip to Indianapolis (ok you can see this coming for miles), but here we go:

On the airport you rent a Chevrolet Spark or Aveo or what have you, it’ll get you around, dunnit? On Saturday morning you get up, after breakfast you hop on the tiny Chevy and…. drive right up to the INDY500 CIRCUIT! And you know what, when you get there, THEY LET YOU IN and you join the race in your cookie tin.

Welcome to Amsterdam on your rental bike, have fun.

Riding a rental bike in Amsterdam is like driving a Chevrolet Spark on the Indy 500 circuit

Really this is how it goes. Bike rental companies give, well give for a lot of money, a totally shitty China made bike = the Spark / Aveo thing. In the same ‘circuit’, actually called Amsterdam, you’ll meet us. And we don’t drive dammed Aveos.

We ride Iron Horses. The Real Thing. WorkCycles Monsters, Azor Friesians, Van Moofs, Bakfiets and these are just the human driven riders. There are even stronger ones, e-bikes. The Stromer ST2 LTD (30mph) and the monstertruck Urban Arrow (a cargo bike on electricity). And these are just the private ones, the commercial fleet rides electric bicycle trucs and power bikes of 12 year fearless pizza couriers.

Level 1 – Riding a bicycle in the Netherlands

Really, if you want to rent a bike in Amsterdam, go practice first. Go to Groningen, Heerenveen, Roosendaal, Maastricht, Goes, Gouda (if you want to pay way too much for cheese, go to Gouda), but you can also try Apeldoorn (palace too), all very very lovely towns and ride around. This is level 1, the pace is low, the traffic is friendly. If you manage to ride a bike there,  then you’re ready for level 2.

Level 2 – Riding a bicycle in Holland and Utrecht.

In my opinion, for level 2 following cities qualify. To see if you’re ready, compared to the towns above, in these cities:

the speed is higher, the tolarance is lower, so we’re getting towards level 10 Amsterdam already.

Try Utrecht, Haarlem, Leiden, these are among the most unique cities in Holland and Utrecht, even more beautiful than Amsterdam. I’m being honest, we’ve the best musea, but they exist longer and have lovlier towns. Good towns to practice.

Level 3 – Riding a bicycle in cities in the Netherlands

Ready for the next level? Really? Ok, you can do one more test on Level 3, go to Rotterdam. Our amazing harbour city and so totally different from the towns I mentioned before. They own the future, their Zuidas (high offices in the south of Amsterdam) is in the middle of the centre, worth a (good!) look. Normal for USA, but rare in the Low Lands. Rent an OV-fiets (for practically nothing at the station) and ride around. Remember, this is level three. Speed is still low, but there are lot of bike, trams, taxi’s and more. This is only level 3.

Level 10- Riding a bike in Amsterdam

On any of this levels, did you feel insecure, or even scared? Really, just get a tram or a boat in Amsterdam, or manage your way around walking. Don’t rent a bike. That’s what this guide is all about. Cycling is highly intense, I mean, I’ll invite NYC messengers to do a Sunday ride to my boys swimming class with me. Average speed 28 kmh on a cargobike.

Amsterdam is very, very small compared to other cities centres. We actually make a 12 million city, but centres are called Utrecht, Rotterdam, Zaandam, Leiden, Haarlem, Amersfoort and of course Amsterdam. I left some out to keep it short, all right. Everything is fine by public transport, walking (I’ll support you there) and taxi (real taxi’s, not Uber=evil).

Update: We always see ill bike riding tourist, that’s why we write this blog. But, we see you guys looking at your smartphone, while riding. Extremely dangerous first of all, but now also subject to a €95 fine if you hold you phone. Tuck it away while riding!

Link: Watch this movie:

Early morning, when still chill. Watch the movie Or busier:

Rozen uit Afrika van de Prins

De tranen biggelen over m’n wangen, van ontroering, het is niet erg. Ik sta midden in de Appie, dat maakt het toch wel anders. Ik kan het niet helpen.

We kopen nooit bloemen, en al helemaal niet bij de Appie. Aan veel bloemen kleven een lange lijst nadelen. Er wordt veel gif gebruikt. We eten biologisch, waarom zou ik dan met bloemen gif in huis halen. Natuurlijk, bloemen zijn fantastisch, ze maken je blij. Dus zaaien we ze met massa’s in de tuin. Heerlijk.

Hoewel we in een bloemenland leven, ik kom zelfs uit de bloemenstad bij uitstek, komen de bloemen van de Appie helemaal uit Afrika gevlogen. Nergens wordt gespecificeerd van welk land, daar moet ik wel om gniffelen. Ik moet denken aan Africa is a country, geweldige website. De arbeidsomstandigheden op de ‘Afrikaanse’ bloemenboerderijen, nou goed, behoeven weinig uitleg. En dan in het vliegtuig hierheen….

Noem me een zeikerd, ik koop ze niet.

We lopen de Ap binnen, kleine Prins B gaat een karretje halen en komt terug rennen. “Papa, de bloemen zijn maar een Euro.” De Ap heeft veel te veel bloemen ingeslagen in deze vakantieperiode en gooit de hele boel in de ramsj. Ik kijk blijkbaar moeilijk.

Prins B: “Pap, ik weet dat je ze niet wil, maar nu is het echt zonde, als wij ze niet kopen gaan ze dood zonder dat ze voor iemand iets betekend hebben.” “Ik wil graag een mooie bos voor jou kopen, dan kan je aan me denken als ik overmorgen op vakantie ga, dan hoef je me minder te missen.

Roze vind je mooi toch pap?” Glunderend rekent ie met mijn pas een Euro af.

Ik krijg een dikke knuffel en kussen, “voor jou papa, ik heb er ook bloemenvoer bij gekregen.

Rozen uit Afrika
Kleine Prins B koopt foute rozen voor papa.


Zelf wasmiddel maken / easypeasy

Een vriendin vertelde me eens dat ze haar haar nooit waste, dat wil zeggen, niet met shampoo. Ze spoelde het uit, dat was het. Ze had een prachtige grote krullenbos, wooow! Dat was het begin van mijn herziening op zeep gebruik.. Ik ben ook gestopt met het wassen van mijn haar. Ik was benieuwd wat er zou gebeuren…. NIX, helemaal NIX. Ja, m’n haar voelde lekkerder en, kwam ik laatst achter, ik had nog wel eens aanvallen van roos. Dan ging ik in de weer met anti-roos shampoo en op een gegeven moment was het dan over.

M’n haar was ik al een jaar of drie niet meer, ik heb nooit meer aanvallen van roos. De eerste keer dat ik bij de kapper kwam, nam ze me mee naar de haarwasbak. Ik liet haar begaan en vroeg wat ze van m’n haar vond. Gezond. Ze kon het niet geloven dat ik het op dat moment al bijna vier maanden niet gewassen had.

Zou het zijn dat de Procters en Unilevertjes iets teveel invloed op mij hebben gehad, waardoor ik dacht dat je elke dag je haar moet wassen? Ik heb wel zin om eens uit te rekenen wat ik bespaard heb door geen shampoo meer te kopen, maar ik ben er te lui voor.

Olijfoliezeep, geraspt om wasmiddel mee te maken.
Savon de Marseille, gekocht in een bio-marché in Bretagne. Gemaakt van 100% olijfolie, let op voor namaak. De gele versie is gemaakt van palmolie en helpt mee aan de vernietiging van de groene longen van de aarde (door kap van regenwoud voor het verbouwen van palmen).

Bij scheikunde leerde ik ooit dat zeep niets anders doet dan de H2O-brug in water afbreken. Daardoor verdwijnt de spanning in het water (die zie je bijvoorbeeld in een druppel) en lost het gemakkelijker andere stoffen op, bijvoorbeeld vuil. M’n leraar zei toen al dat al die zepen flauwekul waren, een druppeltje om de waterstofbruggen te bedwingen en het water doet de rest.

Dus ging ik door mijn arsenaal aan zepen die ik in huis had gehamsterd. Ik heb alles opgemaakt en gebruik alleen nog:

  • Savon de Marseille of Alleppo-zeep, beide zepen van olijfolie, om me te wassen, de was te doen en te scheren.
  • Groene zeep en soda om te schrobben.

Man wat lucht dat op . Niet alleen qua kosten, maar de versimpeling, het is geweldig. Hier nu het recept om je eigen wasmiddel te maken. Gebruik een wasbol om te doseren, ik gebruik zo’n 40 ml voor een volle was. Hier in Amsterdam hebben we zacht water, dus wasverzachter is niet nodig, maar ik gooi er af en toe een scheut azijn bij.

Ik hoor de lezer denken, dan ruikt je was toch zuur. Neuh, je ruikt nix, helemaal nix. Laatst kreeg Prins B kleding van z’n neefje. Hij zei: “Wat ruikt het gek… ik vind het niet lekker”. En zo is het maar net, al die kunstmatige aroma’s, die hoeven van mij niet zo. Ik heb wel geëxperimenteerd met essentiële oliën. Die geven een heel licht geurtje aan de was. Ik ben er weer mee gestopt, het voegt weinig toe. Zonder ruikt m’n was naar nix, helemaal nix. Erg fijn.

Alleppo zeep van olijfolie, de beste keuze om je wasmiddel te maken. Helaas is biologische lastig verkrijgbaar.
Gekocht op de Egyptische Bazar in Istanboel. De echte is lastig te krijgen, let op dat het 100% olijfolie moet zijn.

Wat heb je nodig:

  • Olijfoliezeep, bijvoorbeeld Aleppo of Marseille, een onsje. Let op, er is veel namaak op de markt. Check de ingrediënten, bij veel echte Marseille wordt ook gebruik gemaakt van palmolie, wat echt heel slecht is voor onze aarde (zie onderaan). Aleppo is meestal wel 100% olijf.
  • Soda, half onsje.
  • Rasp.
  • Water.
  • Vier PET-flessen van 1,5 liter. Allrouders or what!?
  • Als je het fijn vindt, een scheutje etherische olie.

Hoe gaan we dit aanpakken:

  • Rasp die zeep, ja rasp die zeep. K-klusje, maar het moet toch even. Een onsje is genoeg, minder mag ook als je zuinig bent. Meer ook, maar ik vertel je, het maakt nix uit.
  • Breng 6 liter water aan de kook. Dit is denk ik het kostbaarste gedeelte van het maken. Hopelijk stook je op groene stroom.
  • Zodra het kookt, los je de zeep er beetje bij beetje in op, plukje er in en roeren. Beetje zoals kaasfondue.
  • Als dat gelukt is, mik dan op de zelfde manier de soda erbij.
  • Roeren.
  • Alles gemixt, af laten koelen.
  • Maar echt, trek hier een nachtje voor uit, je wil je PETjes toch niet martelen?
  • Volgende dag met een trechter in je PETs gieten, evt wat geurolie er bij en klaar.
  • Voor gebruik de fles even flink schudden.

OK, dan heb je nu 6000 milliliter wasmiddel. Per wasbeurt gebruik je 40 milliliter, voel je ‘m? Als je 3 keer in de week een was draait, hoef je dit gekokkerel pas volgend jaar weer te herhalen. Zo chill.

Noot: Palmolie maakt de wereld stuk, onder andere hier te lezen: Met minder vlees is het klimaat nog niet gered.

Met dank aan de vriendin die haar haar nooit wast, de vriendin die de Aleppo voor me meenam en aan Green Evelien die me op weg hielp met het recept.

Planten water geven, welkom bij de simpele irrigatie

Planten watergeven, ik ben er niet zo goed in. Regelmatig overlijden een paar van m’n groene vrienden. Dus ging ik op zoek naar irrigatiemethodes voor thuis.

Zeker nu de vakantie is aangebroken, kan je hier erg bruikbare tips opdoen. Want hoe is het om niet van je buren te hoeven eisen om elke twee dagen je planten water te moeten geven. Met mijn methode kan je ze vragen, vet chill, wil je een keertje in de week m’n flessen vullen?

Hier mijn zoektocht naar de allerbeste, goedkoopste en simpelste irrigatie.

Paar criteria:

  • Goedkoop
  • Gemakkelijk
  • Onderhoudsvrij
  • Lelijk

Die laatste is natuurlijk een grapje, hoewel mijn oplossing sowieso de beste is, is er over de esthetische kant wellicht nog discussie mogelijk.

Druppelirrigatie is het toverwoord. De plant krijgt water, de aarde is vochtig en ik zet er een fles in. Als volgt geprepareerd:

  • Etiket verwijderd, ik wil geen reclame in m’n tui
  • Veiligheidsspeld verhit met aansteker
  • Één gaatje in de dop geprikt
  • Fles gevuld
  • Ondersteboven in de aarde geduwd

Ik vind het heel erg suf om water te kopen, er komt perfect water uit de kraan. Voor onze irrigatie systemen hebben we gezondigd, maar we hebben ook flessen verzameld in parken en op straat.

Paar opmerkingen:

  • We hebben vier, drie, twee gaatjes getest, gaat veel te snel. Het is een beetje aftasten, sommige planten / aarde soorten willen wel twee gaatjes.
  • We hebben kleine flesjes getest, die je in Amsterdam veel op straat vindt. Werken niet omdat ze te stijf zijn.
  • Glas werkt dus helemaal niet, slappe PET rulez.
  • De zoektocht gaat voort naar flessen die van planten zijn gemaakt, heb je suggesties, laat het weten in de reacties.

Hoe werkt het?

  • Je geeft de plant eerst normaal water, zodat de aarde vochtig is.
  • Dan zet je een fles op z’n kop in de aarde, je kan heel handig een bollenplanter gebruiken om een mooi gat te maken.
  • Als de grond droger wordt, trekt het water uit de fles.
  • Dat gaat gepaard met kracht, de flessen worden helemaal plat getrokken.
  • Zodra de grond nat genoeg, stopt het druppelen.
  • Ken je het principe van dijken? Water loopt niet door water heen.
  • Als de grond weer droog wordt, gaat het druppelen verder.
  • De plant zal merken dat er een plek is waar altijd genoeg water is en groeit daar naartoe.
  • De foto’s laten planten zien die ik in de tuin heb, maar ik heb ook 1,5 liter flessen in m’n huiskamer plantenpotten staan.

De voordelen:

  • Het water komt rechtstreeks bij de plant, er is nauwelijks sprake van verdamping. Zo bespaar je enorm op waterverbruik, geen onnodige luxe in deze tijden van enorme droogte in Nederland.
  • Op deze manier vermijden we ook stress bij planten die moeten schipperen tussen totale droogte en een tsunami als jij weer bedenkt dat er een gieter overheen moet.
  • Je kan er een paar dagen tussenuit zonder je zorgen te maken over je planten.
  • Je buren hoeven veel minder vaak langs te komen als je lang op vakantie bent.
  • Er gebeurt nog eens iets nuttigs met die vermaledijde PET-flessen.
  • Over buren gesproken, die komen allemaal nieuwsgierig vragen wat je aan het doen bent, toch weer een gezellig praatje waarin jij kan pronken met mijn veren.
  • En het mooiste: het ziet er verschrikkelijk lelijk uit en dat mag ook wel eens.
I know, PET, moeten we dat willen. Ik denk dat als we ze heel vaak en lang gebruiken, de productie ervan enigszins te verantwoorden is. Over afgave weet ik nog niets. In onderzoek.

De vijfliter-flessen zijn natuurlijk helemaal vet, ze gaan weer een paar dagen langer mee.

Ik vul de flessen om de paar dagen, het water dat er nog in zit, giet ik op de plekken die niet geïrrigeerd worden. Blije planten, verzeker ik je.

De Kleine Prins heeft op Youtube de touwtjes-methode gevonden en experimenteert daar nu mee. Ik zie dat het werkt, maar heel veel langzamer en minder efficiënt dan mijn methode.

Voor verbouwen van groenten hebben we een haast nog mooiere manier gevonden om planten te irrigeren, daarover in de volgende post. Aarzel niet om je gedachten te delen in de comment-sectie.

Artis & de Rookvrije Generatie

Artis & de Rookvrije Generatie

Toen ik vijf jaar geleden voor het eerst sinds 20 jaar weer in Artis kwam, was ik met stomheid geslagen. Hier mocht men nog gewoon roken. Bioscopen,  vliegtuigen (1996), werkplek (2004), cafés (2008), overal was het al verboden, maar in Artis van 2013…

Stomverbaasd was ik ook over de voortvarendheid waarmee Artis veranderde, ten gunste van de dieren. Niet alleen de dieren hier, maar Artis heeft een flinke vinger in de pap bij overlevingsprogramma’s over de hele wereld. De dierentuin had afscheid genomen van heel wat, iconische, dieren, om zo meer ruimte te geven aan de dieren die er nog wel zijn.

Prachtig om te zien dat de roofdierhokken die mijn hart deden huilen, allemaal doorgebroken waren en nog ruimte gaven aan slechts één kat. De ijsberen (echt die waren er) hadden hun ruimte gegeven aan de panda’s (van die mini’s). De wolven heersen in een dubbel verblijf met eigen tunnel. Meestal hebben de bezoekers een tunnel, maar hier gaat de wolf dus voor. De gieren vliegen lekker rond in een hok zo groot als ooit alle hokken bij elkaar en worden als ze groot zijn uitgezet in Italië. Zo ken ik Rembrandt Sutorius!

Prachtig allemaal, maar hoe kan je zooooo ontzettend achterlopen met je rookbeleid. Acht je de haalbaarheid te klein? Wat denk je eigenlijk, Natura Artis Magistra? Wat denk je van de kinderen die je zo graag de natuur wil tonen, de dieren. De dieren die je zo graag wil beschermen, en de kinderen?

Maar, #braking, sinds een tijdje heeft Artis-horeca uitbater Vermaat Groep verbodsbordjes op de tafels geplakt: roken verboden en dan zo’n pictogram van een siga met een streep er doorheen. Je kan het de horeaca-boer moeilijk aanwrijven, maar dit is de stomste aanpak die er is. Zo deed men dat in de jaren vijftig van de vorige eeuw.

Als je een plaatje laat zien met een streep erdoor, blijft alleen het plaatje in je brein achter, niet de streep. Beeld werkt, wil ik maar zeggen! Dus, beter laten zien wat wel mag. De U met streep (keerverbod) werd vervangen door een pijl rechtdoor. De logo’s van social media met streep werden vervangen door de campagne MONO. De siga met streep erdoor werd vervangen door het vinkje: Rookvrije generatie (blauw bord). De ouder die aan een tafeltje van Vermaat gaat zitten, krijgt trek om er eentje op te steken bij het zien van het verbod, ook al was dat niet het plan.

Om bij beeld te blijven. Het gaat niet om meeroken van kinderen, helemaal niet. Zeker niet in de buitenlucht van Artis, zullen velen betogen. D66-raadslid Alexander Hammelburg denkt wel dat dit de hoofdreden van een verbod moet zijn, maar dat is het niet. Het gaat wel om het beeld dat volwassenen geven aan kinderen, aan mijn kind! Het idee dat roken prima is, zelfs met je eigen kinderen erbij (niet nu klikken, strax lezen).

Het gaat niet om de rook, het gaat om hoe volwassenen voorleven (=beeld) en dat blijft voor altijd bij. Tijdens een Zoomeravondconcert zaten twee jonge vrouwen naast ons te roken. Prins B ging vragen of ze daarmee wilden ophouden, ze lachten hem vierkant uit. Het veld zat vol kinderen. Geef de ouders een handvat, verbied roken in Artis, ook die suffe stoompijpjes (e-sigaret, red. RvR). En al helemaal bij de poort waar alle kinderen langs moeten.

Laat Artis en vooral Vermaat, nou niet het wiel zelf gaan uitvinden, sluit aan bij de campagne Rookvrije Generatie.

NB: Sinds 2017 (!!!) geldt een rookverbod in de wachtrijen van pretparken, niet te verwarren met dierentuinen. Dus die doen er wel een ietsiepietsie klein beetje mee.

NB: Directeur heeft aangekondigd dat Artis vanaf 2020 rookvrij zal zijn. Hij wil het verbod gefaseerd invoeren, zo ken ik Rembrandt Sutorius ook wel weer. Ik zou wellicht niet zo’n goede directeur zijn. Ik had per direct een rookverbod afgekondigd bij aantreden met als reden: Artis loopt enorm voor wat betreft dierenwelzijn, en enorm achter met kinderwelzijn.

Update zomer 2019: Het rookverbod is vervroegd van kracht geworden. Toch roken er nog mensen, we spreken ze aan. Vrijwel alle mensen geven gehoor aan het verzoek niet meer te roken, sommige doen moeilijk. Zoals een oudere mevrouw die op een halve meter naast een baby bij het concert de ene na de andere op stak. Ze vond het niet zo’n probleem, ik liet het erbij en liep weg. In een ooghoek zag ik haar partner op haar in praten. De peuk werd uit gemaakt. Dank Artis, we hebben nu een handvat.

Supporteren bij de Dam tot Damloop 2018

Supporteren bij de Dam tot Damloop 2018

Ondanks m’n spiksplinternieuwe North Face jas ben ik doorweekt. M’n regenbroek van de Marine heeft het goed gehouden, net als m’n Meindls. Prins B is droog gebleven in z’n Ducksday, z’n sokken zijn een beetje vochtig in zijn oudere Meindls. We hebben gesupportert bij mama, ze heeft de 10 mijl in de regen afgelegd. We hebben haar op zeven plekken toegejuicht. Iedereen is moe. Of althans… Vanaf de achterbank klinkt het monter: “Pap, dit jaar was voor de meisjes, volgend jaar is voor de jongens. Dan moet jij rennen.”



Voor de kleine Prins B is het af en toe wat verwarrend deze zomervakantie. Met mama pakte hij de trein naar Hamburg, in Duitsland. Vanaf daar de trein op de pont naar Kopenhagen, in Denemarken. Met de auto over de Øresundbron naar Zweden. Dan kom ik met de hond en na ons verblijf in Zweden rijden we terug, Denemarken, Duitsland, Nederland, België, Frankrijk. Bij terugkomst plakken we er een lang festival weekend aan vast. Op Vlieland, in Friesland. Prins B ziet door de landen de eilanden niet meer. Vlieland is een ander land, dat staat vast. Het heet niet Nederland, maar Vlieland. Bovendien moet je op de pont om er te komen, net als Scandinavië. Duh.

We leggen geduldig uit. Nederland bestaat uit provincies, Friesland is daar één van. Al willen ze je hier anders doen geloven met een andere taal en zo. Het lijkt er op dat hij het begrijpt.

Op de pont terug naar huis, vertelt hij aan wie het horen wil naar welke bands ie allemaal is geweest, dat ie Typhoon een hand hand heeft gegeven en Rico & Sticks. Dan komt hij naar mij en spreekt de gouden woorden: “Papa, als we weer in Nederland zijn, dan wil ik op m’n gitaar spelen”. Iedereen op het dek gniffelt. Mama legt uit, we zijn in Nederland, Vlieland hoort ook bij Nederland. Dan volgt de uitsmijter: “Oh…. zucht, met Nederland bedoel ik natuurlijk AMSTERDAM!”. Heerlijk toch, pas vijf jaar oud en nu al lekker arrogant 020 🙂

Geef je kind een smartphone!

Geef je kind een smartphone!

Ik ken nauwelijks jonge kinderen met een smartphone. Wel kinderen ouder dan 10, of 12 jaar, die mogen van hun ouders dan eindelijk een gsm. Ouders zouden sowieso eens wat minder NEE moeten zeggen. Hanteer de 2xNEE=JA regel: 1) is het levensbedreigend? Nee. 2) valt ie iemand anders lastig? Nee. Dan mag het. Probeer maar eens een dagje, werkt geweldig. Maar goed, dat terzijde.

Mijn kleine Prins B heeft een mobiel vanaf toen hij 1,5 jaar oud was ongeveer. Waarom? Hieronder de overwegingen.

  • Mama en papa gingen scheiden en ik wilde dat hij, zonder te vragen, z’n ouders zou kunnen bellen of appen. Dus als hij bij mij is, z’n mama kan bellen zonder dat hij mijn gsm hoeft te vragen. Dus zonder impliciete toestemming.
  • In Artis of grote winkels kan ik met Find my phone kijken waar hij uithangt, mocht ik ‘m kwijtraken. Ik ben ‘m in Artis twee keer kwijt geweest. De eerste keer kon hij nog niet zelf z’n rugzak afdoen, daarin zit z’n Galaxy S4. Ik vond ‘m huilend aan de hand van andere ouders terug (met find my phone). Ik vroeg waarom hij huilde. “Ik heb gevraagd of ze m’n gsm willen pakken, maar ze doen het niet.” De lieve mensen hadden er gewoon geen snars van begrepen. Een jaar later was ik ‘m weer kwijt, toen kon hij wel zelf z’n rugzak afdoen en belde hij me: “Papa, ik ben bij de Cheeta speeltuin, waar ben jij?”. Super chill.
  • Hij kan lekker spelletjes doen en youtuben op z’n eigen gsm en dus niet op de mijne. Zo zit ie ook niet (per ongeluk) mensen in mijn contactenlijst te bellen of te appen. Bovendien, mijn smartphone is veel te duur voor kleuterhandjes.
  • Hij kan met oma’s, opa’s, tantes, ooms appen / videobellen / bellen wanneer ie wil. “Oma, we rijden nu op de Pont l’Évêque-brug, we zijn hoger dan een cruiseschip!!!”  (Pont de Normandie).
  • “Maar dan zit ie de heeeeeeele dag op z’n gsm!!!! En dat mag niet, schermpjestijd!!!!” hoor ik ouders dan roepen. Ik denk dan, eerst zelf het goede voorbeeld geven, want de meeste ouders zitten de hele dag op hun gsm (=voorleven). Maar goed, ik was ook benieuwd hoe dat zou gaan. Hij doet af en toe een spelletje, of drie en dat was het. Soms drie keer in de week, soms helemaal niet. Met ‘schermpjestijdregels’ maak je een gsm alleen maar interessanter, denk ik. B’s gsm is onderdeel van z’n totale speelgoedarsenaal. Veel vaker bouwt hij een robot met de schroefmachine of snijdt ie stokjes met z’n nieuwe Opinel.
  • Z’n abonnement kost 7 Euro per maand, dus dat is het geld niet. Als we lange ritten maken, zet ik m’n hotspot aan zodat hij rustig z’n gang kan gaan, want hij heeft maar 500 Mb data of zo. Update december 2018: B wordt vanaf nu de hotspot, hij heeft een nieuw abonnement met 5Gb data en onbeperkt bellen voor €9 per maand.
  • Elke keer als hij niet bij mij is en de B-ringtone gaat over op mijn gsm, maakt m’n hart weer een sprongetje.

Benieuwd naar jullie reacties!!!

Meer over voorleven bij de Pratijkvader!

Niet boos, teleurgesteld

De vakantie is wel echt voorbij, wij waren pas de laatste dag terug. Het was heel fijn, terugkomen was een teleurstelling. Nog geen pepernoten bij de ap en de discussie in de verste verte niet te bekennen. Wat is er mis met onze tradities… Pieter Derks kan het goed verwoorden, maar dat is dus een tijd terug. Hopelijk begint de discussie gauw weer. Trouwens, dooddoenerwoordjes, daar zijn er veel van in discussies… Keertje lijstje maken.