Artis & de Rookvrije Generatie

Artis & de Rookvrije Generatie

Toen ik vijf jaar geleden voor het eerst sinds 20 jaar weer in Artis kwam, was ik met stomheid geslagen. Hier mocht men nog gewoon roken. Bioscopen,  vliegtuigen (1996), werkplek (2004), cafés (2008), overal was het al verboden, maar in Artis van 2013…

Stomverbaasd was ik ook over de voortvarendheid waarmee Artis veranderde, ten gunste van de dieren. Niet alleen de dieren hier, maar Artis heeft een flinke vinger in de pap bij overlevingsprogramma’s over de hele wereld. De dierentuin had afscheid genomen van heel wat, iconische, dieren, om zo meer ruimte te geven aan de dieren die er nog wel zijn.

Prachtig om te zien dat de roofdierhokken die mijn hart deden huilen, allemaal doorgebroken waren en nog ruimte gaven aan slechts één kat. De ijsberen (echt die waren er) hadden hun ruimte gegeven aan de panda’s (van die mini’s). De wolven heersen in een dubbel verblijf met eigen tunnel. Meestal hebben de bezoekers een tunnel, maar hier gaat de wolf dus voor. De gieren vliegen lekker rond in een hok zo groot als ooit alle hokken bij elkaar en worden als ze groot zijn uitgezet in Italië. Zo ken ik Rembrandt Sutorius!

Prachtig allemaal, maar hoe kan je zooooo ontzettend achterlopen met je rookbeleid. Acht je de haalbaarheid te klein? Wat denk je eigenlijk, Natura Artis Magistra? Wat denk je van de kinderen die je zo graag de natuur wil tonen, de dieren. De dieren die je zo graag wil beschermen, en de kinderen?

Maar, #braking, sinds een tijdje heeft Artis-horeca uitbater Vermaat Groep verbodsbordjes op de tafels geplakt: roken verboden en dan zo’n pictogram van een siga met een streep er doorheen. Je kan het de horeaca-boer moeilijk aanwrijven, maar dit is de stomste aanpak die er is. Zo deed men dat in de jaren vijftig van de vorige eeuw.

Als je een plaatje laat zien met een streep erdoor, blijft alleen het plaatje in je brein achter, niet de streep. Beeld werkt, wil ik maar zeggen! Dus, beter laten zien wat wel mag. De U met streep (keerverbod) werd vervangen door een pijl rechtdoor. De logo’s van social media met streep werden vervangen door de campagne MONO. De siga met streep erdoor werd vervangen door het vinkje: Rookvrije generatie (blauw bord). De ouder die aan een tafeltje van Vermaat gaat zitten, krijgt trek om er eentje op te steken bij het zien van het verbod, ook al was dat niet het plan.

Om bij beeld te blijven. Het gaat niet om meeroken van kinderen, helemaal niet. Zeker niet in de buitenlucht van Artis, zullen velen betogen. D66-raadslid Alexander Hammelburg denkt wel dat dit de hoofdreden van een verbod moet zijn, maar dat is het niet. Het gaat wel om het beeld dat volwassenen geven aan kinderen, aan mijn kind! Het idee dat roken prima is, zelfs met je eigen kinderen erbij (niet nu klikken, strax lezen).

Het gaat niet om de rook, het gaat om hoe volwassenen voorleven (=beeld) en dat blijft voor altijd bij. Tijdens een Zoomeravondconcert zaten twee jonge vrouwen naast ons te roken. Prins B ging vragen of ze daarmee wilden ophouden, ze lachten hem vierkant uit. Het veld zat vol kinderen. Geef de ouders een handvat, verbied roken in Artis, ook die suffe stoompijpjes (e-sigaret, red. RvR). En al helemaal bij de poort waar alle kinderen langs moeten.

Laat Artis en vooral Vermaat, nou niet het wiel zelf gaan uitvinden, sluit aan bij de campagne Rookvrije Generatie.

NB: Sinds 2017 (!!!) geldt een rookverbod in de wachtrijen van pretparken, niet te verwarren met dierentuinen. Dus die doen er wel een ietsiepietsie klein beetje mee.

NB: Directeur heeft aangekondigd dat Artis vanaf 2020 rookvrij zal zijn. Hij wil het verbod gefaseerd invoeren, zo ken ik Rembrandt Sutorius ook wel weer. Ik zou wellicht niet zo’n goede directeur zijn. Ik had per direct een rookverbod afgekondigd bij aantreden met als reden: Artis loopt enorm voor wat betreft dierenwelzijn, en enorm achter met kinderwelzijn.

Artis en mijn bubbel

Artis en mijn bubbel

Artis is niet alleen interessant om de dieren en de natuur, maar ook om mensen van buiten mijn bubbel in het echt tegen te komen. ‘RYAN GA DAAR WEG. RYAN! RYAN…..

RYAN KAPPEN OF IK BEL JE MOEDER.’ ‘GERMAINE, HIER MET DIE TAS. MOET IK BOOS WORDEN?!’ ‘GIANNI NIET DAAR, NIET DAAR KOM TERUG. OK IK BEN HET GDVRDMME ZAT. WE GAAN NAAR HUIS. VOLGENDE KEER GEEN FEESTJE HIER, DAS GEWOON JOUW SCHULD’.

Ik hou intens van mijn bubbel 🙂

Lees ook: De bubbel doorgeprikt.

Sezer, still going…

Sezer, still going...

Potverdrie, terugkijkend in m’n Journal zie ik dat de laatste keer dat ik over Sezer vertelde op zijn verjaardag was. Dat is meer dan een half jaar geleden. Is er dan niets gebeurd? Jawel, hij is almaar slechter geworden. Misschien is het daarom dat ik geen blogs heb geschreven, het is niet leuk om te vertellen. Daarnaast heb ik sowieso niet veel op ‘t Journal geschreven. Dat lijkt me een beter verklaring, want zo heel slecht gaat het nog niet. ‘Naar omstandigheden wel’ zou mijn oude vader zeggen.

In oktober zijn we dus begonnen met anabolen steroïde en bovendien met rauw vlees in combinatie met trainen. Deze ‘behandelingen’ hebben geen windeieren gelegd. Sezer kan nog steeds, ondanks de alles lamleggende ziekte, heel behoorlijk meekomen.

Ik heb me altijd voorgenomen om een kleine hond erbij te nemen als Sezer zes of zeven jaar oud zou zijn. Dat is er toen niet van gekomen. Nu kwam het er wel van, we dachten Sezer er afleiding mee te bezorgen, een speelmaatje te geven. Lees “Sezer, still going…” verder

10 jaar mijn held!

10 jaar mijn held!

sezer-westerpark-herfst2010Sezer is jarig! Hij is vandaag 10 jaar geworden! Ik heb hem zien veranderen van lief pluizebolletje met hangoren, tot ontembare stuiter met teveel energie tot oude man met zwabberpoten. Dat is de buitenkant. Van binnen is hij altijd de lieve, intelligente, nieuwsgierige, gedisciplineerde, piepende Anstelldeutscher geweest. En dat is ie nog steeds! We gaan zo naar huis en dan proosten we op z’n verjaardag. Hiep hiep… hoera!

Anabolen en andere verboden middelen

Anabolen en andere verboden middelen

Nooit meer kans maken op een plaats op de Olympische Spelen, heel erg is het niet, zeker niet als je weet wat er tegenover staat. Vorige week maandag werd Sezer ziek, ‘s nachts kwam al z’n eten er weer uit in bijna dezelfde vorm als het er in was gegaan. Ik dacht dat iets slecht gevallen was, bijvoorbeeld het mergpijpje van zondag. Dinsdag kwam weer alles er uit en een gang naar de dierenarts leek me onvermijdelijk.

Ik wil niet meer naar de dierenarts met hem, niet sinds ik heb gehoord wat hij heeft. Ik ontdekte ineens bij mezelf dat ik al wel eerder had willen gaan om te vragen hoe het ging met hem, maar niet durfde omdat ik bang was voor een slecht antwoord. In nachtmerrieachtige gedachten snauwde een witte jas me dan toe: Hoe heeft u het zo lang kunnen laten lopen, u krijgt hem niet meer mee, we laten hem nu inslapen. Onzin natuurlijk, klink en klaar. Het gaat nog best goed, dat is duidelijk te zien. Bovendien, honden waarbij het vergevorderd is, slepen heel erg met hun nagels, dat doet hij bijna nooit. Lees “Anabolen en andere verboden middelen” verder

Weer bloggen

Weer bloggen

Pas na een tijdje kreeg ik het door, dat de radiostilte op m’n Journal al een tijdje duurde. Die stilte was niet bewust zo ingezet, het gebeurde opeens. Het kwam niet door gebrek aan inspiratie, maar gewoon doordat ik er geen tijd voor had gemaakt. Ik heb het druk op de zaak en de tijd die ik over heb vul ik met vrienden en uitrusten. Die inspiratie heb ik genoeg, er zijn veel dingen in m’n leven waarbij in m’n hoofd het Journal lampje gaat branden.

Een lamp die al een tijdje aanstaat, is de Sezerlamp. Het wordt tijd weer een over hem te schrijven na de verontrustende berichten van vorig jaar. Dat ik tijdje niet over hem schreef, had wel te maken met angst. Ik kan eerlijk zeggen dat het niet goed met hem gaat de afgelopen maanden. Hij zwalkt meer dan ooit, kan eigenlijk niet langer dan een half uurtje rondlopen en zakt af en toe finaal door z’n achterpoten. Natuurlijk hij is ook al bijna tien jaar oud, maar het verzwakken van de achterste spieren eist ontegenzeggelijk zijn tol.
Lees “Weer bloggen” verder

Laatste keer Flaporig

Laatste keer Flaporig

Vandaag was Sezer voor het laatst mee met Thea van de Amsterdamse uitlaatdienst Flaporig. Hij kan sinds een paar weken niet meer goed meekomen en in overleg met Thea heb ik besloten er mee te stoppen. Met z’n strik om ging Sezer op deze ijskoude, maar zonnige dag voor het laatst in het hondenbusje vanaf IJburg richting Amsterdam Noord. Hij heeft de andere honden getrakteerd op pensstaafjes. Zwemmen in het IJ kon vandaag natuurlijk niet vanwege het ijs, maar dat was altijd wel Sezers favoriete bezigheid. En stokken halen die Thea gooide.

Ik vind het jammer dat hij niet meer mee kan, Sezer keek altijd ongelooflijk uit naar Thea. Ik denk dat zij de enige is met wie hij meeloopt zonder naar mij om te kijken… Ze is ontzettend goed met honden en met koekjes geven. Wat mij betreft heeft Thea met Flaporig de beste hondenuitlaatservice van Amsterdam. De website vind je op www.flaporig.nl.

Thea bedankt!

Bio BTW vrij

jerseyEr is een initiatief gestart om bij wijze van experiment te proberen alle biologische producten BTW-vrij te maken en dat voor een periode van tenminste 2 jaar. Bij het behalen van 40.000 handtekeningen voor een petitie met dit voorstel, moet het in de 2e kamer behandeld worden. Als tijdelijk de BTW op Eko eten wordt afgeschaft, zal de vraag daarnaar toenemen. Als het volume groter wordt, kunnen de prijzen dalen enz. In navolging op het stimuleringsbeleid in de autobranche, waarbij flinke kortingen worden gegeven op de bijtelling en de bpm van milieuvriendelijke auto’s, moet dit verzoek een simpel hamerstuk in de Tweede Kamer kunnen zijn.

Meer informatie op de website www.biobtwvrij.nl, direct de petitie tekenen kan hier: website www.biobtwvrij.nl/tekenhier

(tekst heb ik overgenomen van Toon (dank!)

 

Bewaren

Bewaren

Gdvr.. Sneeuw, zo fijn!

Gdvr.. Sneeuw, zo fijn!

Een ondernemer neemt nachtrust natuurlijk niet zo nauw en dus moest ik er afgelopen nacht nog uit voor een e-mail. Gebeurt vaker, maar deze keer was met gemengde gevoelens. Ik keek uit het raam en de wereld was wit geworden. Het eerste gevoel was, gelukkig, een overweldigend gevoel van al die pracht, die stilte, dat stralen in de nacht. Daarna begon het vloeken… ik moest die ochtend naar Den Haag, naar een consulaat en kon geen vertraging gebruiken. Daarnaast had ik die ochtend twee on-board couriers geboekt staan. Sneeuw is killing dacht ik nog, maar ging toch weer lekker slapen.

De volgende ochtend keek ik bij het trillen van de wekker nog eens naar buiten, verdammter Schnee noch immer da! Nu we zullen zien. Ik grapte nog dat het een tijd geleden in Londen gesneeuwd had en het hele raderwerk tot stilstand was gekomen. De stad beschikte over drie sneeuwschuivers en er was dus geen beginnen aan. Gelukkig reed de trein redelijk op tijd, maar de vluchten naar o.a. Roissy CDG werden ernstig vertraagd. Op Schiphol ging het nog net, genoeg mensen met bezems, maar in Parijs kwam het ganse raderwerk… inderdaad.

De toestellen van mijn koeriers werden in de Haarlemmermeersche polder aan de grond gehouden en zij dreigden zo hun aansluitingen naar Algiers en Mexcio Ciudad te missen. Echter, die intercontinentale kisten stonden natuurlijk ook nog gewoon op Franse bodem, te wachten op de-icing… Kwam allemaal goed dus.

Na een dag vol beslommeringen is het lekker om even de sneeuw in te stuiven, de hond had er ook wel zin in. Zover de benen nog willen maakt hij gekke sprongen in de sneeuw en vangt alle sneeuwballen die de kinderen gooien. Gegil en gelach en een hond helemaal door het dolle, de sneeuwpret is compleet! Toch nog even een ommetje gemaakt, hij moet ook lopen. Totdat we een paar grote sneeuwballen tegenkomen, die moeten er aan! Grrrrr!!! Zie de film:

Dag Şükür, hoşça kal…

Dag Şükür, hoşça kal...

“Môgge bakker”, “Môgge buurman, moet je nog een kat, anders moetie een spuitje.” “Ach bakker, echt? Nou kom maar dan.” Zo moet het een beetje zijn begonnen, Şükür zoals we haar later zijn gaan noemen, kwam aanlopen bij een bakker in de Rivierenbuurt, schuw en schichtig. De oude meneer, vaste klant bij de bakker, nam haar in huis en verzorgde haar met liefde. Een klein jaar later stierf de meneer, de hospes van mijn zus. De kat kroop onder de kast en viel alles aan wat bewoog, inclusief de hospita en haar kleinkinderen. Toen m’n zus op 19 juni 2000 de trap af kwam vertelde de hospita dat de kat binnenkort een spuitje zou krijgen. Opnieuw zat er een engeltje op haar schouder, m’n zus belde mij of ik haar als-je-be-lieft wilde opnemen. Tegen de zus zeg je geen nee, bovendien dacht ik Nafisa, mijn enige kat in die tijd er blij mee te maken, een maatje erbij. Nafisa was haar broer kort daarvoor verloren. Op een avond kwam hij niet meer terug, Faisu, aangemonsterd op de grote vaart hield ik mezelf en Nafisa altijd voor, maar een ongeluk in de bouw kon ook. Lees “Dag Şükür, hoşça kal…” verder