Amsterdammer

Amsterdammer

Voor de kleine Prins B is het af en toe wat verwarrend deze zomervakantie. Met mama pakte hij de trein naar Hamburg, in Duitsland. Vanaf daar de trein op de pont naar Kopenhagen, in Denemarken. Met de auto over de Øresundbron naar Zweden. Dan kom ik met de hond en na ons verblijf in Zweden rijden we terug, Denemarken, Duitsland, Nederland, België, Frankrijk. Bij terugkomst plakken we er een lang festival weekend aan vast. Op Vlieland, in Friesland. Prins B ziet door de landen de eilanden niet meer. Vlieland is een ander land, dat staat vast. Het heet niet Nederland, maar Vlieland. Bovendien moet je op de pont om er te komen, net als Scandinavië. Duh.

We leggen geduldig uit. Nederland bestaat uit provincies, Friesland is daar één van. Al willen ze je hier anders doen geloven met een andere taal en zo. Het lijkt er op dat hij het begrijpt.

Op de pont terug naar huis, vertelt hij aan wie het horen wil naar welke bands ie allemaal is geweest, dat ie Typhoon een hand hand heeft gegeven en Rico & Sticks. Dan komt hij naar mij en spreekt de gouden woorden: “Papa, als we weer in Nederland zijn, dan wil ik op m’n gitaar spelen”. Iedereen op het dek gniffelt. Mama legt uit, we zijn in Nederland, Vlieland hoort ook bij Nederland. Dan volgt de uitsmijter: “Oh…. zucht, met Nederland bedoel ik natuurlijk AMSTERDAM!”. Heerlijk toch, pas vijf jaar oud en nu al lekker arrogant 020 🙂

Antonov 24, mijn lieve brombeer

Antonov 24, mijn lieve brombeer
Als de bus wegrijdt van de terminal, ontwaren we op het platform drie gigantische toestellen van de US Air Force. Bijzonder toch wel. Verderop zie ik een toestelletje met props. Toen ik de vlucht ging boeken, had ik nog even bij mijn reisagent nagevraagd of Motor Sich op een bepaalde lijst voorkwam. Niet het geval, ze stuurden nog een tekstje mee. Iemand vertelde enthousiast over zijn positieve ervaringen met Motor. En de nostalgische gevoelens die hij had bij het vliegen met een Antonov. Motor Sich is het bedrijf dat Antonovs onderhoudt, dus met de technische staat van de eigen toestellen zit het wel snor, aldus de auteur.

Lees “Antonov 24, mijn lieve brombeer” verder

Hongerwinter en de Holodomor

Hongerwinter en de Holodomor
Onze stamkroeg voor de avond is Spotikach. Gezellige jonge mensen, ik denk studenten, geen gelal, maar beschaafde discussies. Vodka gaat per gram en kost een centje. Spotikach zit net als veel andere cafés in de kelder waar je minimaal drie trappen voor af moet. Ik kan me zo voorstellen dat de kelders in andere tijden dienden als schuilkelders.
Op weg naar huis zien we een jonge man met een t-shirt “Fight like an Ukrainian“. We vragen ons af wat hij daarmee bedoelt. In de loop van de geschiedenis heeft het land geen enkele oorlog kunnen voeren, simpelweg omdat het direct werd opgerold door de tegenstander. Fransen, Oostenrijkers, Polen, Italianen, Duitsers, Russen, ze liepen allemaal zo door. Iedereen weet dat Napoleon probeerde Rusland te veroveren. Heeft iemand ooit gehoord dat ie onderweg op tegenstand stuitte, laten we zeggen ter hoogte van Lviv? Nee joh. Zo’n shirt betekent: het beste ervan maken onder alweer een ander regime. Vechten voor jezelf, vechten om te overleven.

Lees “Hongerwinter en de Holodomor” verder

Dreamhostel & Druzi Café

Dreamhostel & Druzi Café

Tijdens onze wandeltocht in Kiev waren we in een superleuk straatje terecht gekomen, vlak achter de kabelbaan die begint bij het passagiersterminal aan de haven. Er stonden allemaal standjes met kunst. Schilderijen, houtsnijwerkjes en nog veel meer dingen die ik niet wil hebben. In de straat zit café Druzi, naast een één of ander hostel. Het bier smaakt goed en de bediening heeft een tandem op het t-shirt prijken. Lees “Dreamhostel & Druzi Café” verder

Eten in een restaurant: Lviv

Eten in een restaurant: Lviv

We koken niet maar gaan elke maaltijd uit eten. Gisteren gingen we eerst borrelen bij café Lemberg, dat is de Duitse naam voor Lviv. Als slogan had het Bierlin Lemberg. De bediening was zoals eigenlijk overal tot nu toe. Ze zijn er wel, maar ze houden er een eigen agenda op na.Het duurt sowieso allemaal heel lang, niet alles wat je besteld had, wordt geserveerd. Het menu is bovendien een wish list, lang niet alles is op voorraad. Soms wordt er iets geserveerd dat je niet had besteld, gauw opeten. Gerechten komen door elkaar en zeker niet voor beide tafelgenoten tegelijk. Nu goed, het kost allemaal nix, dus het is niet erg. Lees “Eten in een restaurant: Lviv” verder

Goed om te weten: Oekraïne

Allemaal kleine dingetjes die handig zijn om te weten als je Oekraïne gaat bezoeken.

  • Het/de Oekraïne, hele discussie, kijk maar in de wiki, maar het mooie Oekraïne is zonder lidwoord.
  • Het lichtknopje van de wc zit aan de buitenkant.
  • Warm en koud zit op de kraan vaak andersom dan bij ons.
  • Er is geen onderschijt tussen dames- en herentoiletten (echt!).

Lees “Goed om te weten: Oekraïne” verder

Wandelen in ontspannen Kiev

Wandelen in ontspannen Kiev

Onbewust had ik een beeld van Kiev en van Oekraïne dat gebaseerd was op Rusland. Maar Oekraïne is anders. In het gidsje stond een wandeling die dichtbij het appartement begon. Dus stappertjes aangedaan en de heuvel op. Automobilisten stopten als we over wilden steken, niemand liep door het rode licht. In het koffietentje hing een ongedwongen sfeer. Laptops en smartphones werden achter gelaten aan tafel als men wat ging bestellen of naar de wc moest. Plotseling moesten we terug naar het appartement, de koffer werd bezorgd. Eindelijk schone kleren. Lees “Wandelen in ontspannen Kiev” verder

Op naar Rome

Op naar Rome

Na een goede nachtrust van toch wel 2,5 uur stond er alweer een taxi voor de deur, op naar Wenen. Bij de check-in een gigantische rij terwijl ik alleen wilde verifiëren of m’n koffer mee zou gaan. Die was gisterenavond niet op de band gekomen, maar zou gewoon doorgecheckt worden op mijn vlucht. Ik liep om de rij heen, een dame hielp me vlug en bevestigde dat de koffer mee zou gaan.

Lees “Op naar Rome” verder

Trots op den Duivels

Trots op den Duivels

Uitermate veel huizen en auto’s zijn uitgedost met de Belgische driekleur. Ik vermoed ook dat daar waar op normale dagen de Vlaamsche Leeuw wappert, nu de nationale vlag hangt. Bijna niemand heeft een vlaggestok, laat staan een mast. Dat deert niet, de lappen hangen gewoon uit het raam. Kleine vlaggetjes op de auto en ook de buitenspiegels worden in het zwart-geel-rood ingepakt. Lees “Trots op den Duivels” verder