Supporteren bij de Dam tot Damloop 2018

Supporteren bij de Dam tot Damloop 2018

Ondanks m’n spiksplinternieuwe North Face jas ben ik doorweekt. M’n regenbroek van de Marine heeft het goed gehouden, net als m’n Meindls. Prins B is droog gebleven in z’n Ducksday, z’n sokken zijn een beetje vochtig in zijn oudere Meindls. We hebben gesupportert bij mama, ze heeft de 10 mijl in de regen afgelegd. We hebben haar op zeven plekken toegejuicht. Iedereen is moe. Of althans… Vanaf de achterbank klinkt het monter: “Pap, dit jaar was voor de meisjes, volgend jaar is voor de jongens. Dan moet jij rennen.”

Geef je kind een smartphone!

Geef je kind een smartphone!

Ik ken nauwelijks jonge kinderen met een smartphone. Wel kinderen ouder dan 10, of 12 jaar, die mogen van hun ouders dan eindelijk een gsm. Ouders zouden sowieso eens wat minder NEE moeten zeggen. Hanteer de 2xNEE=JA regel: 1) is het levensbedreigend? Nee. 2) valt ie iemand anders lastig? Nee. Dan mag het. Probeer maar eens een dagje, werkt geweldig. Maar goed, dat terzijde.

Mijn kleine Prins B heeft een mobiel vanaf toen hij 1,5 jaar oud was ongeveer. Waarom? Hieronder de overwegingen.

  • Mama en papa gingen scheiden en ik wilde dat hij, zonder te vragen, z’n ouders zou kunnen bellen of appen. Dus als hij bij mij is, z’n mama kan bellen zonder dat hij mijn gsm hoeft te vragen. Dus zonder impliciete toestemming.
  • In Artis of grote winkels kan ik met Find my phone kijken waar hij uithangt, mocht ik ‘m kwijtraken. Ik ben ‘m in Artis twee keer kwijt geweest. De eerste keer kon hij nog niet zelf z’n rugzak afdoen, daarin zit z’n Galaxy S4. Ik vond ‘m huilend aan de hand van andere ouders terug (met find my phone). Ik vroeg waarom hij huilde. “Ik heb gevraagd of ze m’n gsm willen pakken, maar ze doen het niet.” De lieve mensen hadden er gewoon geen snars van begrepen. Een jaar later was ik ‘m weer kwijt, toen kon hij wel zelf z’n rugzak afdoen en belde hij me: “Papa, ik ben bij de Cheeta speeltuin, waar ben jij?”. Super chill.
  • Hij kan lekker spelletjes doen en youtuben op z’n eigen gsm en dus niet op de mijne. Zo zit ie ook niet (per ongeluk) mensen in mijn contactenlijst te bellen of te appen. Bovendien, mijn smartphone is veel te duur voor kleuterhandjes.
  • Hij kan met oma’s, opa’s, tantes, ooms appen / videobellen / bellen wanneer ie wil. “Oma, we rijden nu op de Pont l’Évêque-brug, we zijn hoger dan een cruiseschip!!!”  (Pont de Normandie).
  • “Maar dan zit ie de heeeeeeele dag op z’n gsm!!!! En dat mag niet, schermpjestijd!!!!” hoor ik ouders dan roepen. Ik denk dan, eerst zelf het goede voorbeeld geven, want de meeste ouders zitten de hele dag op hun gsm (=voorleven). Maar goed, ik was ook benieuwd hoe dat zou gaan. Hij doet af en toe een spelletje, of drie en dat was het. Soms drie keer in de week, soms helemaal niet. Met ‘schermpjestijdregels’ maak je een gsm alleen maar interessanter, denk ik. B’s gsm is onderdeel van z’n totale speelgoedarsenaal. Veel vaker bouwt hij een robot met de schroefmachine of snijdt ie stokjes met z’n nieuwe Opinel.
  • Z’n abonnement kost 7 Euro per maand, dus dat is het geld niet. Als we lange ritten maken, zet ik m’n hotspot aan zodat hij rustig z’n gang kan gaan, want hij heeft maar 500 Mb data of zo. Update december 2018: B wordt vanaf nu de hotspot, hij heeft een nieuw abonnement met 5Gb data en onbeperkt bellen voor €9 per maand.
  • Elke keer als hij niet bij mij is en de B-ringtone gaat over op mijn gsm, maakt m’n hart weer een sprongetje.

Benieuwd naar jullie reacties!!!

Meer over voorleven bij de Pratijkvader!

Tantes die vragen…

“Kinderen die vragen, worden overgeslagen.” Er zijn talloze gezegden, ‘wijsheden’, die volwassenen gebruiken om kinderen er onder te houden. M’n va had ook zo fijne “Quod licet Iovi non licet bovi” AAARRGGHH Zodat hij altijd dingen kon doen, die wij dan niet mochten. Wat nou voorleven?! Anyhoo, het zou mooi zijn als we het eens gingen omdraaien. Lees “Tantes die vragen…” verder

Goed om te weten: Oekraïne

Allemaal kleine dingetjes die handig zijn om te weten als je Oekraïne gaat bezoeken.

  • Het/de Oekraïne, hele discussie, kijk maar in de wiki, maar het mooie Oekraïne is zonder lidwoord.
  • Het lichtknopje van de wc zit aan de buitenkant.
  • Warm en koud zit op de kraan vaak andersom dan bij ons.
  • Er is geen onderschijt tussen dames- en herentoiletten (echt!).

Lees “Goed om te weten: Oekraïne” verder

Wandelen in ontspannen Kiev

Wandelen in ontspannen Kiev

Onbewust had ik een beeld van Kiev en van Oekraïne dat gebaseerd was op Rusland. Maar Oekraïne is anders. In het gidsje stond een wandeling die dichtbij het appartement begon. Dus stappertjes aangedaan en de heuvel op. Automobilisten stopten als we over wilden steken, niemand liep door het rode licht. In het koffietentje hing een ongedwongen sfeer. Laptops en smartphones werden achter gelaten aan tafel als men wat ging bestellen of naar de wc moest. Plotseling moesten we terug naar het appartement, de koffer werd bezorgd. Eindelijk schone kleren. Lees “Wandelen in ontspannen Kiev” verder

Trein Kiev > Lviv

Trein Kiev > Lviv

We wilden wat van het land zien, bedachten we. Dus boekten we de trein, de Express 1e klasse naar Lviv. Als je vliegt, dan zie je niets. Nou, als je met de trein gaat ook niet zo bleek. Zes uur doet de Express er over de bijna 600 km. Nadat we Kiev verlaten hadden zagen we: bomen, grasland, nog meer bomen, nog meer grasland. Af en toe een geparkeerde goederentrein van 100 wagons die ons langs liet. Lees “Trein Kiev > Lviv” verder

Kiev, finale en nepnieuws

Het is woensdagochtend en ik denk dat de Liverpool-fans nog steeds zingen op het Majdan plein. Het was een gezellige avond in Kiev, we keken de wedstrijd in een restaurantje, onze tv-link was de langzaamste. Aan de overkant van de straat werd eerder gejuicht. Dat we in de stad waren waar het allemaal gebeurde bleek toen 10 min voor het einde busladingen agenten de stad in stroomden. Helikopters in de lucht. Allemaal nergens voor nodig. Lees “Kiev, finale en nepnieuws” verder

Op naar Kiev

Op naar Kiev

Champions League finale, had ik dat al vermeld? Ik had per ongeluk m’n vakantie laten beginnen in het weekeinde dat de CL-finale Liverpool – Madrid gespeeld zou worden in Kiev. Dus in de vertrekhal een hoop witte en rode shirtjes… Laaalalala. Bij check-in vroeg de dame naar de instapkaarten, ja die kom ik toch halen bij de check-in?! Die hadden we ‘thuis’ moeten printen, zij kon het wel doen, maar dan moesten we eerst gaan betalen. Helemaal aan de andere kant van de terminal, focking ginder. Kak-budget airliners. Lees “Op naar Kiev” verder