Gewoon waar je bij staat…

De dag zit er op, je stapt in de lift. Je eigen en nog een andere leidinggevende stappen ook in. Op weg naar beneden bespreekt jouw leidinggevende uitgebreid jouw werk van die dag, langs jou heen.

“Hij heeft vanochtend een uitstekende presentatie gegeven, maar kon de kritiek van z’n collega’s echt slecht hebben. ‘s Middags hattie de pest er in, dus maar even bij me op kantoor geroepen. Na een goed gesprek ging het op zich wel weer, maar ja, laten we morgen maar weer eens kijken hoe het gaat.

Ding dong, we zijn beneden en de leidinggevenden zeggen je vriendelijk gedag, tot morgen. Herkenbaar? Lees “Gewoon waar je bij staat…” verder

Onderweg

Onderweg

Nu, daar ga ik dan weer. De doctrine handhaven, de doctrine dat ik dicht bij mij medewerkers wil blijven staan. In een vorige stukje over Portugal heb ik dat al eens uitgelegd. Binnen 24 uur naar mijn besluit om “te gaan”, weet ik weer hoe ik bij al mijn gewaardeerde koeriers het dagelijks leven overhoop haal.

Omdat ik wel een aantal dagen wegblijf, moest ik mijn werkzaamheden overdragen, dat kostte al de nodige tijd en moeite, maar ik vind het mooi om te zien hoe iedereen z’n beste beentje voor zet en het bedrijf overneemt. Dat roert me, ik verlaat het land met veel vertrouwen.
Lees “Onderweg” verder

Gdvr.. Sneeuw, zo fijn!

Gdvr.. Sneeuw, zo fijn!

Een ondernemer neemt nachtrust natuurlijk niet zo nauw en dus moest ik er afgelopen nacht nog uit voor een e-mail. Gebeurt vaker, maar deze keer was met gemengde gevoelens. Ik keek uit het raam en de wereld was wit geworden. Het eerste gevoel was, gelukkig, een overweldigend gevoel van al die pracht, die stilte, dat stralen in de nacht. Daarna begon het vloeken… ik moest die ochtend naar Den Haag, naar een consulaat en kon geen vertraging gebruiken. Daarnaast had ik die ochtend twee on-board couriers geboekt staan. Sneeuw is killing dacht ik nog, maar ging toch weer lekker slapen.

De volgende ochtend keek ik bij het trillen van de wekker nog eens naar buiten, verdammter Schnee noch immer da! Nu we zullen zien. Ik grapte nog dat het een tijd geleden in Londen gesneeuwd had en het hele raderwerk tot stilstand was gekomen. De stad beschikte over drie sneeuwschuivers en er was dus geen beginnen aan. Gelukkig reed de trein redelijk op tijd, maar de vluchten naar o.a. Roissy CDG werden ernstig vertraagd. Op Schiphol ging het nog net, genoeg mensen met bezems, maar in Parijs kwam het ganse raderwerk… inderdaad.

De toestellen van mijn koeriers werden in de Haarlemmermeersche polder aan de grond gehouden en zij dreigden zo hun aansluitingen naar Algiers en Mexcio Ciudad te missen. Echter, die intercontinentale kisten stonden natuurlijk ook nog gewoon op Franse bodem, te wachten op de-icing… Kwam allemaal goed dus.

Na een dag vol beslommeringen is het lekker om even de sneeuw in te stuiven, de hond had er ook wel zin in. Zover de benen nog willen maakt hij gekke sprongen in de sneeuw en vangt alle sneeuwballen die de kinderen gooien. Gegil en gelach en een hond helemaal door het dolle, de sneeuwpret is compleet! Toch nog even een ommetje gemaakt, hij moet ook lopen. Totdat we een paar grote sneeuwballen tegenkomen, die moeten er aan! Grrrrr!!! Zie de film: