Bakfietstransport met bakfietsambulance

Bakfietstransport met bakfietsambulance

Omdat het achterwiel van onze bakfiets deze zomer was gestolen, moesten we op zoek naar een ander wiel. Dat bleek helemaal niet gemakkelijk, we wilden namelijk een tweedehands wiel, maar die zijn er eigenlijk niet. Stad en land afgebeld en gemaild, maar niemand had een achterwiel waardoor onze Huur-Bakfiets alsmaar stil bleef staan. Toen we uiteindelijk besloten om dan maar een nieuw wiel aan te schaffen (300€ of meer!), bleek ook dat niet zomaar te kunnen. We hebben namelijk een antieke bakfiets van, naar bleek, een zeldzaam soort. Met bijbehorende zeldzame maten. De transportwielen van de huidige generatie bakfietsen passen niet op onze groene dame. Gewone fietswielen ook niet. Daarom en ook omdat de bewoners van Droogbak gingen klagen over het lijk voor hun deur, hebben we de ambulance gehaald en ons oudje dwars door de Jordaan naar de über-bakfietsspecialist Henry gebracht. Henry en de ander WorkCyclianen zijn nu op zoek naar een passende oplossing. Henry heeft op z’n blog Bakfiets-en-meer over ons transport geschreven wat gelijk reacties opriep over de manier van transporteren, maar hopelijk hoeven we dit nooit meer te doen, al was het wel erg leuk!

Bakfiets op de grote bakfiets geladen

Lees “Bakfietstransport met bakfietsambulance” verder

DOOD aan de TAGS!

DOOD aan de TAGS!

Vorige week kwam ik ‘s avonds thuis, liet Sezer een blokje lopen en ontdekte een vreselijk lelijke tekening op de zijkant van de bakfiets. Een tagger was langsgeweest. Ik hoor u denken… een wàt..?! Ik zal het uitleggen. Als ik vroeger ergens m’n naam op schreef zei m’n vader droogjes ‘Gekken en dwazen schrijven hun namen op deuren en glazen‘. Een vrij letterlijke toepassing van het spreekwoord dat mensen duidt die niets te melden hebben, maar wel heel hard schreeuwen. Zo leerde ik het af om mijn naam op al m’n spullen te kalken. Echter, er zijn ook dwazen die hun naam op alle deuren, muren en glazen schrijven, ook al zijn die niet van hen. Als de naam maar ergens op staat, dan hun uiterst kleine hartje al vervuld van geluk en kinderlijke blijheid.

Met een mega-stift, spuitbus of diamantring kalken en krassen ze overal hun tag-naam op of in, niet hun echte naam natuurlijk, want het moet in het geniep. In de meeste gevallen is de naam niet eens leesbaar, wat wellicht getuigt van de schrijfvaardigheid van deze lieden, maar dat geheel terzijde. Het gaat er om dat de tag ergens staat en dat zoveel mogelijk mensen ‘t zien. Jippie jee..! Je ziet ze veel langs de metro, trein, snelweg en overal waar het gespuis zo wandelt op z’n werkloze dagen.

De bakfiets is zo goed als schoongepoetst, maar er is een lelijk litteken achtergebleven en niet alleen op de fiets… Boosheid en nog meer boosheid over die lelijke snerttag, maar ja, wat kun je ermee. Totdat ik vandaag in de trein losjes tegen de muur geleund stond en ontdekte dat ik ineens zwarte vlekken op m’n jas had. M’n retedure Londonse hippe modejas, zwarte verfvlekken! Ik kwam net uit een boomgaard, had appels geplukt dus het leek me sterk dat het daar was gebeurd. Tot m’n oog viel op een vlekkerige tag op de muur van de trein. Die tag was nog nat en ik had daar tegenaan gestaan.

De maat is vol, echt, ik heb het gehad met die imbecielen! Als ik zo’n pisverfvlek aan het werk zie dan zal ik, om met de woorden van de fietsenmaker te spreken, z’n spuitbus pakken en die in z’n neus leegspuiten. Daarnaast verklaar ik hier en nu: DOOD AAN DE TAGS! Alles tags worden vanaf nu stelselmatig verwijderd of wat ze nog erger vinden, overgespoten met nonsens. Nog meer lastigheid zal hen ten deel vallen totdat alle TAGS DOOD ZIJN!

Toevoeging: m’n jas heeft het niet overleefd, de verf gaat er niet meer uit. Dit zal de tagger gunstig stemmen, want daar is het op uit, het schepsel wil dat z’n rauwe holkreten niet verwijderd kunnen worden. Dat motiveert mij dan weer tot op het bot om alle taggers te bestrijden totdat ik erbij neerval. Te paard, te zwaard!

Platgereden door een SUF

Platgereden door een SUF

Niet dat het per se een SUV was, verderop in het verhaal heeft de mooie brunette het over een asshole in an Audi, maar het is wel een leuk stukje. Van een dame in Brooklyn die -bijna- van haar sokken wordt gereden door een Chassidisch jood (zouden wij gewoon een orthodoxe jood noemen, maar er is verschil, Chassidische joden zijn namelijk ultra-orthodox… check Wiki).

Anyhow, ze lucht haar hart in een advertentie op Graig’s List als een public service announcement from the U.S. Department of Please Don’t Kill Other Human Beings. Het is een leuk stukje, vooral omdat het zo bekend voorkomt. Daarom is het des te leuker dat ze denkt dat Amsterdam wel het walhallah is voor fietsers. Dat is het natuurlijk helemaal niet, vanochtend lag ik nog bijna onder een dikke Steenkorrel die door de binnenstad scheurde, andere keren wordt je naar de gallemiezen gesnerptoetert door een snorsnertfiets of er duikelt weer een domme toerist voor je neus op…! Levensgevaarlijk.

Nevertheless, we can’t all live in Amsterdam, and the frustrations of sharing the road with me do not change the facts: You are in a car, and I am not. You are protected from collisions by airbags, fenders, and a steel cage; I’m not. You are piloting a one-ton pile of steel; I am piloting something that weighs as much as a dog. (Not even a big dog — we’re talking Welsh Corgi, here.)

Je kan het hele stuk lezen op Graigslist of op de blog van Henry.

NB Over honden en fietsen gesproken. De foto is van de eerste herfstige dagen in 2009, om droog thuis te komen gaat Sezer met z’n lamme pootjes onder het zeil, neus naar buiten om te ruiken waar we zijn. Het wordt tijd dat ik de huif weer eens uit de berging ga halen, dan kan hij ook naar buiten kijken.

Bakfiets criminelen

Bakfiets criminelen

Van sommige woorden krijg ik een heel naar gevoel omdat ze heel naar en lelijk zijn. Eén daarvan is pisvlek. Bah, wat vind ik dat een vies woord, maar ik ga het in dit verslag toch gebruiken. Het zijn namelijk dikke, vuizige pisvlekken die het achterwiel van onze bakfiets hebben gestolen! U zult direct denken, kom zeg, je woont in Amsterdam, je mag blij zijn dat de rest van je fiets er nog staat. Dat is zo, maar ik zal u uitleggen waarom dit erger is. Lees “Bakfiets criminelen” verder