Dag Şükür, hoşça kal…

Dag Şükür, hoşça kal...

“Môgge bakker”, “Môgge buurman, moet je nog een kat, anders moetie een spuitje.” “Ach bakker, echt? Nou kom maar dan.” Zo moet het een beetje zijn begonnen, Şükür zoals we haar later zijn gaan noemen, kwam aanlopen bij een bakker in de Rivierenbuurt, schuw en schichtig. De oude meneer, vaste klant bij de bakker, nam haar in huis en verzorgde haar met liefde. Een klein jaar later stierf de meneer, de hospes van mijn zus. De kat kroop onder de kast en viel alles aan wat bewoog, inclusief de hospita en haar kleinkinderen. Toen m’n zus op 19 juni 2000 de trap af kwam vertelde de hospita dat de kat binnenkort een spuitje zou krijgen. Opnieuw zat er een engeltje op haar schouder, m’n zus belde mij of ik haar als-je-be-lieft wilde opnemen. Tegen de zus zeg je geen nee, bovendien dacht ik Nafisa, mijn enige kat in die tijd er blij mee te maken, een maatje erbij. Nafisa was haar broer kort daarvoor verloren. Op een avond kwam hij niet meer terug, Faisu, aangemonsterd op de grote vaart hield ik mezelf en Nafisa altijd voor, maar een ongeluk in de bouw kon ook. Lees “Dag Şükür, hoşça kal…” verder