Weer bloggen

Weer bloggen

Pas na een tijdje kreeg ik het door, dat de radiostilte op m’n Journal al een tijdje duurde. Die stilte was niet bewust zo ingezet, het gebeurde opeens. Het kwam niet door gebrek aan inspiratie, maar gewoon doordat ik er geen tijd voor had gemaakt. Ik heb het druk op de zaak en de tijd die ik over heb vul ik met vrienden en uitrusten. Die inspiratie heb ik genoeg, er zijn veel dingen in m’n leven waarbij in m’n hoofd het Journal lampje gaat branden.

Een lamp die al een tijdje aanstaat, is de Sezerlamp. Het wordt tijd weer een over hem te schrijven na de verontrustende berichten van vorig jaar. Dat ik tijdje niet over hem schreef, had wel te maken met angst. Ik kan eerlijk zeggen dat het niet goed met hem gaat de afgelopen maanden. Hij zwalkt meer dan ooit, kan eigenlijk niet langer dan een half uurtje rondlopen en zakt af en toe finaal door z’n achterpoten. Natuurlijk hij is ook al bijna tien jaar oud, maar het verzwakken van de achterste spieren eist ontegenzeggelijk zijn tol.
Lees “Weer bloggen” verder

Zo lief, zo boosmakend, zo twijfelachtig

Zo lief, zo boosmakend, zo twijfelachtig

Die gekke hond. Eigenlijk doet ie het nog perfect. Hij loopt prima, zolang hij een draf inzet, bij echt lopen valt hij om. Het wordt niet erger schreef ik laatst. Dat is ook niet zo, het wordt anders. Hij blijft z’n staart open knauwen als ik niet kijk. Of als ik in een serieus gesprek ben met een klant. Dan weet hij dat ik niet kan schreeuwen naar ‘m. Vanavond was ik douchen, ik had hem z’n kap niet op gedaan. Hij weet dan dat ik wat langer wegblijf. Ik heb hem geslagen… ik stond daar en sloeg hem op z’n neus, meerdere keren. Hij drijft me zo tot wanhoop. Ik was niet langer weg dan een paar minuten en daar ligt die staart weer te bloeden. Waarom doet hij dat? Hij ondergaat de slagen en gaat op z’n mat liggen. Als bij mij de tranen komen, schurkt ie tegen me aan, als om me te troosten. Ik moet me erbij neerleggen, dit gaat niet over, dit hoort erbij. Ik doe hem z’n kap op en dat zal wel een dagelijks ritueel worden. Sezer z’n kap op doen. Sezer z’n kap af doen. Totdat het niet meer hoeft.

Hond eet staart

Hond eet staart

Vanochtend sloeg me de schrik even heel heftig om het hart. M’n Duitse Herder Sezer had een stuk uit z’n staart gegeten! Geen grapje, over 15 centimeter was huid en haar verdwenen. Sezer keek me alleen aan met zo’n blik die duidelijk maakt dat hij naar buiten wil. Natuurlijk gingen we naar buiten, maar wel in een ruk door naar de dierenarts. Die vertelde me dat hij waarschijnlijk geprikt is (mug, wesp, brandnetels) en dat hij daarvan toch de jeuk voelt. Door de PDM voelt hij niet meer zoveel in z’n staart waardoor hij het helemaal open heeft gejeukt. De sul… Nu goed, zalfje mee gekregen plus een grote zwemband voor om z’n hals zodat hij er niet weer aan gaat zitten. Gelukkig is het niet meer zo warm. Voor mensen met interesse en een sterke maag, een foto van z’n staart staat hier.

Stabiel en vol vreugd!

Stabiel en vol vreugd!

Een kort ziekteverslag over Sezer is hier wel even op z’n plaats, na alle slechte berichten van dit voorjaar. Zoals blijkt uit het vorige bericht kan Sezer nog springen, dus heel erg erg is het nog niet met z’n ziekte. Tot een maand geleden werd het waggelen almaar erger, viel hij vaak om en kon hij niet meer in de bakfiets springen. Ik ben wel steeds met hem blijven rennen en fietsen, zwemmen van tijd tot tijd (zie film) en dat lijkt vruchten af te werpen. Z’n spieren zijn nu top en hij kan beter omgaan met z’n heupen die niet meer willen. Lees “Stabiel en vol vreugd!” verder