Sezer, still going…

Sezer, still going...

Potverdrie, terugkijkend in m’n Journal zie ik dat de laatste keer dat ik over Sezer vertelde op zijn verjaardag was. Dat is meer dan een half jaar geleden. Is er dan niets gebeurd? Jawel, hij is almaar slechter geworden. Misschien is het daarom dat ik geen blogs heb geschreven, het is niet leuk om te vertellen. Daarnaast heb ik sowieso niet veel op ‘t Journal geschreven. Dat lijkt me een beter verklaring, want zo heel slecht gaat het nog niet. ‘Naar omstandigheden wel’ zou mijn oude vader zeggen.

In oktober zijn we dus begonnen met anabolen steroïde en bovendien met rauw vlees in combinatie met trainen. Deze ‘behandelingen’ hebben geen windeieren gelegd. Sezer kan nog steeds, ondanks de alles lamleggende ziekte, heel behoorlijk meekomen.

Ik heb me altijd voorgenomen om een kleine hond erbij te nemen als Sezer zes of zeven jaar oud zou zijn. Dat is er toen niet van gekomen. Nu kwam het er wel van, we dachten Sezer er afleiding mee te bezorgen, een speelmaatje te geven. Lees “Sezer, still going…” verder

10 jaar mijn held!

10 jaar mijn held!

sezer-westerpark-herfst2010Sezer is jarig! Hij is vandaag 10 jaar geworden! Ik heb hem zien veranderen van lief pluizebolletje met hangoren, tot ontembare stuiter met teveel energie tot oude man met zwabberpoten. Dat is de buitenkant. Van binnen is hij altijd de lieve, intelligente, nieuwsgierige, gedisciplineerde, piepende Anstelldeutscher geweest. En dat is ie nog steeds! We gaan zo naar huis en dan proosten we op z’n verjaardag. Hiep hiep… hoera!

Anabolen en andere verboden middelen

Anabolen en andere verboden middelen

Nooit meer kans maken op een plaats op de Olympische Spelen, heel erg is het niet, zeker niet als je weet wat er tegenover staat. Vorige week maandag werd Sezer ziek, ‘s nachts kwam al z’n eten er weer uit in bijna dezelfde vorm als het er in was gegaan. Ik dacht dat iets slecht gevallen was, bijvoorbeeld het mergpijpje van zondag. Dinsdag kwam weer alles er uit en een gang naar de dierenarts leek me onvermijdelijk.

Ik wil niet meer naar de dierenarts met hem, niet sinds ik heb gehoord wat hij heeft. Ik ontdekte ineens bij mezelf dat ik al wel eerder had willen gaan om te vragen hoe het ging met hem, maar niet durfde omdat ik bang was voor een slecht antwoord. In nachtmerrieachtige gedachten snauwde een witte jas me dan toe: Hoe heeft u het zo lang kunnen laten lopen, u krijgt hem niet meer mee, we laten hem nu inslapen. Onzin natuurlijk, klink en klaar. Het gaat nog best goed, dat is duidelijk te zien. Bovendien, honden waarbij het vergevorderd is, slepen heel erg met hun nagels, dat doet hij bijna nooit. Lees “Anabolen en andere verboden middelen” verder

Weer bloggen

Weer bloggen

Pas na een tijdje kreeg ik het door, dat de radiostilte op m’n Journal al een tijdje duurde. Die stilte was niet bewust zo ingezet, het gebeurde opeens. Het kwam niet door gebrek aan inspiratie, maar gewoon doordat ik er geen tijd voor had gemaakt. Ik heb het druk op de zaak en de tijd die ik over heb vul ik met vrienden en uitrusten. Die inspiratie heb ik genoeg, er zijn veel dingen in m’n leven waarbij in m’n hoofd het Journal lampje gaat branden.

Een lamp die al een tijdje aanstaat, is de Sezerlamp. Het wordt tijd weer een over hem te schrijven na de verontrustende berichten van vorig jaar. Dat ik tijdje niet over hem schreef, had wel te maken met angst. Ik kan eerlijk zeggen dat het niet goed met hem gaat de afgelopen maanden. Hij zwalkt meer dan ooit, kan eigenlijk niet langer dan een half uurtje rondlopen en zakt af en toe finaal door z’n achterpoten. Natuurlijk hij is ook al bijna tien jaar oud, maar het verzwakken van de achterste spieren eist ontegenzeggelijk zijn tol.
Lees “Weer bloggen” verder

Gdvr.. Sneeuw, zo fijn!

Gdvr.. Sneeuw, zo fijn!

Een ondernemer neemt nachtrust natuurlijk niet zo nauw en dus moest ik er afgelopen nacht nog uit voor een e-mail. Gebeurt vaker, maar deze keer was met gemengde gevoelens. Ik keek uit het raam en de wereld was wit geworden. Het eerste gevoel was, gelukkig, een overweldigend gevoel van al die pracht, die stilte, dat stralen in de nacht. Daarna begon het vloeken… ik moest die ochtend naar Den Haag, naar een consulaat en kon geen vertraging gebruiken. Daarnaast had ik die ochtend twee on-board couriers geboekt staan. Sneeuw is killing dacht ik nog, maar ging toch weer lekker slapen.

De volgende ochtend keek ik bij het trillen van de wekker nog eens naar buiten, verdammter Schnee noch immer da! Nu we zullen zien. Ik grapte nog dat het een tijd geleden in Londen gesneeuwd had en het hele raderwerk tot stilstand was gekomen. De stad beschikte over drie sneeuwschuivers en er was dus geen beginnen aan. Gelukkig reed de trein redelijk op tijd, maar de vluchten naar o.a. Roissy CDG werden ernstig vertraagd. Op Schiphol ging het nog net, genoeg mensen met bezems, maar in Parijs kwam het ganse raderwerk… inderdaad.

De toestellen van mijn koeriers werden in de Haarlemmermeersche polder aan de grond gehouden en zij dreigden zo hun aansluitingen naar Algiers en Mexcio Ciudad te missen. Echter, die intercontinentale kisten stonden natuurlijk ook nog gewoon op Franse bodem, te wachten op de-icing… Kwam allemaal goed dus.

Na een dag vol beslommeringen is het lekker om even de sneeuw in te stuiven, de hond had er ook wel zin in. Zover de benen nog willen maakt hij gekke sprongen in de sneeuw en vangt alle sneeuwballen die de kinderen gooien. Gegil en gelach en een hond helemaal door het dolle, de sneeuwpret is compleet! Toch nog even een ommetje gemaakt, hij moet ook lopen. Totdat we een paar grote sneeuwballen tegenkomen, die moeten er aan! Grrrrr!!! Zie de film:

Zo lief, zo boosmakend, zo twijfelachtig

Zo lief, zo boosmakend, zo twijfelachtig

Die gekke hond. Eigenlijk doet ie het nog perfect. Hij loopt prima, zolang hij een draf inzet, bij echt lopen valt hij om. Het wordt niet erger schreef ik laatst. Dat is ook niet zo, het wordt anders. Hij blijft z’n staart open knauwen als ik niet kijk. Of als ik in een serieus gesprek ben met een klant. Dan weet hij dat ik niet kan schreeuwen naar ‘m. Vanavond was ik douchen, ik had hem z’n kap niet op gedaan. Hij weet dan dat ik wat langer wegblijf. Ik heb hem geslagen… ik stond daar en sloeg hem op z’n neus, meerdere keren. Hij drijft me zo tot wanhoop. Ik was niet langer weg dan een paar minuten en daar ligt die staart weer te bloeden. Waarom doet hij dat? Hij ondergaat de slagen en gaat op z’n mat liggen. Als bij mij de tranen komen, schurkt ie tegen me aan, als om me te troosten. Ik moet me erbij neerleggen, dit gaat niet over, dit hoort erbij. Ik doe hem z’n kap op en dat zal wel een dagelijks ritueel worden. Sezer z’n kap op doen. Sezer z’n kap af doen. Totdat het niet meer hoeft.

Hond eet staart

Hond eet staart

Vanochtend sloeg me de schrik even heel heftig om het hart. M’n Duitse Herder Sezer had een stuk uit z’n staart gegeten! Geen grapje, over 15 centimeter was huid en haar verdwenen. Sezer keek me alleen aan met zo’n blik die duidelijk maakt dat hij naar buiten wil. Natuurlijk gingen we naar buiten, maar wel in een ruk door naar de dierenarts. Die vertelde me dat hij waarschijnlijk geprikt is (mug, wesp, brandnetels) en dat hij daarvan toch de jeuk voelt. Door de PDM voelt hij niet meer zoveel in z’n staart waardoor hij het helemaal open heeft gejeukt. De sul… Nu goed, zalfje mee gekregen plus een grote zwemband voor om z’n hals zodat hij er niet weer aan gaat zitten. Gelukkig is het niet meer zo warm. Voor mensen met interesse en een sterke maag, een foto van z’n staart staat hier.

Stabiel en vol vreugd!

Stabiel en vol vreugd!

Een kort ziekteverslag over Sezer is hier wel even op z’n plaats, na alle slechte berichten van dit voorjaar. Zoals blijkt uit het vorige bericht kan Sezer nog springen, dus heel erg erg is het nog niet met z’n ziekte. Tot een maand geleden werd het waggelen almaar erger, viel hij vaak om en kon hij niet meer in de bakfiets springen. Ik ben wel steeds met hem blijven rennen en fietsen, zwemmen van tijd tot tijd (zie film) en dat lijkt vruchten af te werpen. Z’n spieren zijn nu top en hij kan beter omgaan met z’n heupen die niet meer willen. Lees “Stabiel en vol vreugd!” verder